Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

18 Δεκεμβρίου 2013 - Οι Panjournalists της Α Γυμνασίου συζητούν με πρωταθλητές του στίβου και της πυγμαχίας

Μια σειρά συνεντεύξεων με διακριμένους αθλητές του στίβου ολοκλήρωσαν δημοσιογράφοι της Α’ τάξης του Γυμνασίου. Οι συνεντεύξεις υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος Αγωγής Υγείας που εκπονεί φέτος η Α τάξη και τα θέματα συζήτησης με τους αθλητές αφορούσαν κυρίως στην πρόληψη του αθλητικού ατυχήματος. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία εξάλλου να κουβεντιάσουν θέματα που αφορούν την προπόνηση και τις ιδιαιτερότητες των αθλημάτων του στίβου και να εξοικειωθούν με τις τεχνικές τους.

κ. Στεργίου, Πρωταθλήτρια στο Άλμα εις ύψος

Μαθητές /τριες της  Α’ τάξης του γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Πάνου πήραν συνέντευξη από την κα Στεργίου, αθλήτρια του στίβου στο άθλημα του άλματος εις ύψος. Στην κα  Στεργίου τέθηκαν ερωτήσεις για το άθλημά της και τους  ενδεχόμενους τραυματισμούς απ΄ αυτό.

H Κα Στεργίου εκτελεί με στους μαθητές του γυμνασίου το ζέσταμα και τις διατάσεις.
Στις ερωτήσεις που αφορούσαν τους τραυματισμούς και την αντίδραση που πρέπει να έχουμε σε αυτούς, η κα Στεργίου μας ενημέρωσε πως οι ενέργειές μας,  έπειτα από έναν τραυματισμό, εξαρτώνται από τη σοβαρότητα του τραύματος. Για έναν απλό τραυματισμό, η συνηθέστερη αντίδραση είναι να βάλουμε λίγο πάγο στο σημείο που υπέστη τον τραυματισμό. Μ’ αυτόν τον τρόπο αιματώνεται  πιο αργά το σημείο και επιβραδύνεται το πρήξιμο. Αν ο τραυματισμός όμως είναι πιο σοβαρός, πρέπει να απευθυνθούμε άμεσα σε  γιατρό. Το σημείο τραυματισμού πρέπει να μείνει ακινητοποιημένο, γιατί αλλιώς μπορεί να το τραυματίσουμε περισσότερο.


Η κα Στεργίου με τους δημοσιογράφους της συνέντευξης
Για την πρόληψη  τραυματισμών, η αθλήτρια τόνισε ότι είναι απαραίτητη η εκτέλεση διατάσεων πριν, αλλά και μετά την προπόνηση, για μια σωστή αποκατάσταση. Ακόμη μας ανέφερε ότι είναι απαραίτητη η σωστή ενδυμασία για το κάθε άθλημα, ώστε να μην  επιβαρύνεται το σώμα μας. Τα ρούχα μας πρέπει να μη μας σφίγγουν και να βοηθούν ούτως ώστε το σώμα να αερίζεται ευκολότερα από τον ιδρώτα και να αποφεύγονται οι ενδεχόμενες άσχημες οσμές του σώματος.  Γι αυτό, καλό είναι να φοράμε φόρμες και μακό μπλουζάκια. Σημαντικό ρόλο στην ενδυμασία παίζουν επίσης και τα αθλητικά παπούτσια, τα οποία πρέπει να είναι μαλακά, ελαφριά και ειδικά  κατασκευασμένα για το άθλημά μας, για να μην επιβαρύνεται το κορμί και τα πόδια μας.
Η αθλήτρια, εξάλλου, ανέφερε ότι οι τραυματισμοί στο άλμα εις ύψος είναι αρκετά συχνοί και κάποιοι απ’ αυτούς αρκετά σοβαροί. Ο χρόνος αποκατάστασής τους ωστόσο εξαρτάται από το είδος τους. Συνηθέστεροι στο άθλημα αυτό είναι οι τραυματισμοί στον αχίλλειο τένοντα και γενικά στους τένοντες, λόγω των αλμάτων.
Η  ίδια δεν έχει τραυματιστεί ποτέ σοβαρά. Ο πιο σοβαρός τραυματισμός που έχει υποστεί είναι το διάστρεμμα, το οποίο όμως σε συνάρτηση με το άθλημά της είναι αρκετά σοβαρό.

κ. Μπερδέσης Τάσος, Πρωταθλητής Πυγμαχίας


Η δημοσιογραφική ομάδα της Α τάξης του Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Πάνου πήρε συνέντευξη από  τον κ. Μπερδέση, πρωταθλητή και κάτοχο τρίτης πανευρωπαϊκής θέσης στο άθλημα της πυγμαχίας. Η συζήτηση μαζί του εστίασε κυρίως στις ιδιαιτερότητες του αθλήματός του αλλά και στους ενδεχόμενους τραυματισμούς που εγκυμονεί.

Ο κος Μπερδέσης με μαθητές της δημοσιογραφικής ομάδας των Εκπαιδευτηρίων Πάνου.
Στις ερωτήσεις που  αφορούσαν τους τραυματισμούς του και την αντιμετώπιση αυτών,ο κος Μπερδέσης μας τόνισε πως μετά απ’ έναν τραυματισμό,τοποθετεί   πάγο στο σημείο αυτό. Αν όμως ο τραυματισμός είναι πολύ σοβαρός  απευθύνεται αμέσως στο γιατρό  η τον φυσικοθεραπευτή του.
Ο κος Μπερδέσης για την πρόληψη των τραυματισμών μας πληροφόρησε  ότι είναι απαραίτητη η εκτέλεση διατάσεων πριν, αλλα και μετά την προπόνηση. Μας ενημέρωσε πως μεγάλο ρόλο παίζει και η ενδυμασία  σε κάθε  άθλημα.Τα ρούχα  χρειάζετα να είναι  άνετα, όπως ένα σορτσάκι η ένα κολάν  και απαραίτητα κρίνονται τα αθλητικά παπούτσια.
Ο ίδιος δεν έχει τραυματιστεί ποτέ πολύ σοβαρά.Ο μόνος τραυματισμός του  που έχει υποστεί είναι ένα απλό διάστρεμμα και κάταγμα.

κ. Μαυρουδάκης, Πρωταθλητής Δεκάθλου


Η δημοσιογραφική ομάδα των εκπαιδευτηρίων  Πάνου πήρε συνέντευξη από τον κο Μαυρουδάκη πρωταθλητή δεκάθλου. Στον κο  Μαυρουδάκη τέθηκαν ερωτήσεις για το δέκαθλο και τους τραυματισμούς σε αυτό.


O κος Μαυρουδάκης με μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Πάνου εκτελούν ασκήσεις με βατήρες για ταχύτητες.
Στις ερωτήσεις που αφορούσαν τους τραυματισμούς που είχε μας είπε ότι δεν ήταν σοβαροί. Αμέσως σταματούσε την προπόνηση , έβαζε πάγο και απευθυνόταν στον αρμόδιο γιατρό χωρίς να αυτενεργεί. Βασική προϋπόθεσή που θέτει ο αθλητής για να την πρόληψη των τραυματισμών είναι η σωστή αθλητική περιβολή, δηλαδή να φοράμε φόρμες και αθλητικά παπούτσια.
Στο δέκαθλο συνήθως οι αθλητές τραυματίζονται στο δικέφαλο αλλά και σε αλλά μέρη του σώματος, όπου η αποθεραπεία είναι ανάλογα μικρή ή μεγάλη χρονικά.
Ο κύριος Μαυρουδάκης τονίζει ότι το είδος του εδάφους είναι παράγοντας που επηρεάζει την εμφάνιση τραυματισμών και ότι όσο πιο μαλακό είναι το έδαφος - όπως το γρασίδι - τόσο καλύτερο.
Συμβουλεύει τους νέους αθλητές, αν τραυματιστούν, να έχουν υπομονή και να εκτελούν «κατά γράμμα» τις εντολές του γιατρού ή του φυσικοθεραπευτή. Επίσης μας τόνισε ότι είναι απαραίτητο ένα ιατρικό check-up για όλους τους αθλητές στην έναρξη της χρονιάς καθώς και test κόπωσης.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

25 Οκτωβρίου 2013 - Συνέντευξη για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τον κ. Κ. Κυρίτση – «Η Κατοχική Ναύπακτος»

Την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013, στην αίθουσα «Βιργινία Πάνου» των Εκπαιδευτηρίων μας, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν γεγονότα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Ναυπάκτου κατά την περίοδο της κατοχής. Μέσα από το χρονικό της αφήγησης και κυρίως μέσω της συνέντευξης που παραχώρησε ο φιλόλογος κύριος Κ. Κυρίτσης σε μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας του Γυμνασίου, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν μια σφαιρική αντίληψη για τα τεκταινόμενα της εν λόγω περιόδου.  

Ευχαριστούμε θερμά τον κο Κ. Κυρίτση για την ευγενική παραχώρηση της συνέντευξης.

22 Οκτωβρίου 2013 - Συνέντευξη με το Νευρολόγο κ. Νικόλαο Δημισιάνο

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ

Της Μαρίας Τσάκωνα

Στις 22 Οκτωβρίου είχαμε την τιμή να πάρουμε συνέντευξη από τον κο. Νικόλαο Α. Δημησιάνο, ο οποίος ειδικεύεται στην επιστήμη της Νευρολογίας και είναι επιστημονικός Συνεργάτης. Επιπλέον αποτελεί ενεργό μέλος της Νευρολογικής Κλινικής Π.Γ.Ν. Πατρών. Η συζήτηση μας ήταν μια ξεχωριστή ευκαιρία για να ανακαλύψουμε περισσότερα για αυτό τον κλάδο της Ιατρικής αλλά και για να δώσουμε απαντήσεις σε ποικίλες απορίες που μέχρι τώρα πιθανόν να μας κατέκλυζαν. Εξίσου σημαντικό αποτελεί το γεγονός ότι μας έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό και ταυτόχρονα δύσκολο είναι αυτό το επάγγελμα.



1. Ποιος ήταν ο λόγος ο οποίος διαλέξατε να ειδικευτείτε στον συγκεκριμένο κλάδο της ιατρικής;
Η ιατρική χωρίζεται στη χειρουργική και στην παθολογία.  Εμένα μου άρεσε η παθολογία. Απλά σκέφτηκα πως η παθολογία δε θα μου επέτρεπε να κάνω μια εμβάθυνση λόγω των πολλών ειδικοτήτων της. Έτσι η ειδικότητα η οποία μου κέντρισε το ενδιαφέρον από την αρχή ήταν η νευρολογία. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως ασχολείται με το πιο πολύπλοκο σύστημα του ανθρώπου, το νευρικό. Υπάρχουν πολλά περιθώρια έρευνας και μελέτης καθώς πολλά πράγματα δεν τα ξέρουμε.

2. Σας επηρεάζει καθόλου η δουλειά σας στην προσωπική σας ζωή;
Η δουλειά μου με επηρεάζει πάρα πολύ στην προσωπική μου ζωή, όπως άλλωστε και τους περισσότερους γιατρούς. Κατά τη γνώμη μου  η ιατρική δεν είναι επάγγελμα. Δηλαδή δεν είναι κάτι το οποίο θα μας απασχολήσει για κάποιες συγκεκριμένες ώρες και μετά θα επιστρέψουμε σπίτι μας. Είναι κάτι που σε ακολουθεί παντού. Όπου πας εσύ, πηγαίνει και αυτή, όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Για παράδειγμα όταν θα εξετάσεις έναν ασθενή ακόμα, κι όταν φύγει ο ασθενής πολλές φορές θα συνεχίζεις να σκέφτεσαι αυτόν και την θεραπεία του καθώς και την εξέλιξη της. Όσο για το επιστημονικό κομμάτι πρέπει συνέχεια να εκπαιδεύεσαι, να διαβάζεις βιβλία αλλά και να πηγαίνεις σε συνέδρια, αφού όλα στην Ιατρική εξελίσσονται.

3. Ποιο είναι το πιο δύσκολο περιστατικό που έχετε αντιμετωπίσει;
Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο δύσκολο περιστατικό. Όλα, υπό μία έννοια, είναι δύσκολα περιστατικά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε περιστατικό είναι διαφορετικό και συνάμα μοναδικό.
Μπορεί κάποια να μην είναι δύσκολα ως προς το διαγνωστικό κομμάτι αλλά ως προς το ότι κάποιες φορές ο ίδιος ο ασθενής είναι αυτός ο οποίος κάνει τη διαδικασία δύσκολη, γιατί δεν είναι όλοι δεκτικοί στη θεραπεία. Θυμάμαι για παράδειγμα την πρώτη μου εφημερία, όπου ήμουνα βράδυ στα επείγοντα, και είχα να αντιμετωπίσω έναν ασθενή, τον οποίο είχε παραπέμψει ένας ψυχίατρος και ήταν σε διέγερση. Για να βρω λοιπόν το πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε, που φαινόταν στην αρχή για ψυχολογικό, πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ προσπαθώντας να τον πείσω αρχικά να τον εξετάσω και να τον υποβάλλω στη συνέχεια στον απαραίτητο εργαστηριακό έλεγχο. Επιπλέον, το 25% των περιστατικών δεν παίρνει ποτέ διάγνωση. Τέλος, ο καλύτερος σύμμαχος ενός γιατρού είναι ο χρόνος, καθώς εξελίσσονται τα συμπτώματα και η κλινική εικόνα γίνεται πιο πλήρης.

4. Πιστεύετε πως ένας νευρολόγος είναι ταυτόχρονα και ψυχίατρος; Και αν ναι για ποιο λόγο;
Κατά την άποψή μου η ειδικότητα του νευρολόγου είναι τελείως διαφορετική από αυτή του ψυχιάτρου. Όχι τόσο στο πλαίσιο το διαγνωστικό, αφού οι παθήσεις οι ψυχιατρικές έχουν ένα βιολογικό υπόστρωμα. Ο διαχωρισμός έχει γίνει για πρακτικούς λόγους και έχει καθιερωθεί οι παθήσεις, που δεν έχουν ένα εμφανές οργανικό υπόστρωμα και δημιουργούν διαταραχές στον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του ανθρώπου, να κατατάσσονται σε αυτές τις οποίες θα μελετήσει ένας ψυχίατρος. Επιπλέον, σημαντικό κομμάτι της θεραπείας που παρέχει ο ψυχίατρος, πέραν της φαρμακευτικής, είναι η ψυχοθεραπεία, την οποία μόνο οι ψυχίατροι λαμβάνουν την εκπαίδευση να παρέχουν.

5. Στην πάθηση της σκλήρυνσης κατά πλάκας ο ασθενής πως αντιδράει και πως αντιμετωπίζει τη ζωή;
Η σκλήρυνση κατά πλάκας ή πολλαπλή σκλήρυνση, όπως λέγεται σήμερα, είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος που προσβάλλει τη μυελίνη. Η αιτιολογία της παραμένει άγνωστη, αν και τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στη δημιουργία της. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων προκαλεί μια απορρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος, σε κάποια ευάλωτα άτομα, με αποτέλεσμα αυτό να καταστρέφει τον ίδιο του τον ‘’εαυτό’’, στην προκειμένη περίπτωση τη μυελίνη. Αυτή η πάθηση είναι πιο συχνή σε νεαρές γυναίκες και άντρες, κυρίως γυναίκες, μεταξύ 20-30 χρονών  και συνήθως ακολουθεί μια μορφή με εξάρσεις και υφέσεις. Επιπλέον δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για τη νόσο καθώς δεν ξέρουμε αυτό που την προκαλεί.
Ο ασθενής όταν μαθαίνει πως έχει προσβληθεί από αυτή τη νόσο αντιδράει, όπως θα  αντιδρούσε ο καθένας ο οποίος θα μάθαινε ότι έχει μια χρόνια και ανίατη νόσο. Η τοποθέτηση του κάθε ασθενή απέναντι στη νόσο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το χαρακτήρα του και τις ψυχικές του δυνάμεις. Κάποιοι εμφανίζουν άγχος και κατάθλιψη, άλλοι έχουν άρνηση, ενώ άλλοι την αντιμετωπίζουν με στωικότητα και θάρρος.

6. Μήπως θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για την νόσο Πάρκινσον; Έχετε αντιμετωπίσει ποτέ ασθενείς με αυτή την πάθηση;
Είναι μια νευροεκφυλιστική νόσος όπου καταστρέφονται νευρώνες μέσα στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται διάφορα νευρολογικά συμπτώματα, κυρίως κινητικά, όπως τρόμος, δυσκαμψία και βραδυκινησία, και εμφανίζεται συνήθως σε μεγάλες ηλικίες. Η θεραπεία για αυτή τη νόσο είναι η λεβοντόπα που μέσα στον οργανισμό μετατρέπεται σε ντοπαμίνη, που είναι η ουσία που λείπει από τους εγκεφάλους αυτών των ασθενών. Ωστόσο είναι μια θεραπεία υποκατάστασης, καθώς η νόσος δεν είναι θεραπεύσιμη. 

7. Τι κέρδος έχει ένας γιατρός από αυτό το επάγγελμα (όχι υλικό);
Για μας τους γιατρούς το μεγαλύτερο κέρδος είναι το ηθικό. Δηλαδή όχι με την έννοια της ηθικολογίας αλλά με τη έννοια της ηθικής ικανοποίησης, όταν ένας ασθενής σου πηγαίνει καλά και σε ευχαριστεί για την προσπάθεια που έχεις καταβάλει.

8. Πως πρέπει ένας γιατρός να αντιμετωπίζει μια αποτυχία; Έχετε κάνει ποτέ  λάθος σε κάποια διάγνωση;
Με ταπεινότητα, αφού ένας γιατρός πρέπει να γνωρίζει τα όριά του και όταν δεν γνωρίζει κάτι να ρωτάει κάποιον συνάδελφό του που είναι πιο έμπειρος. Επιπλέον σε περίπτωση που κάποιος ασθενής του, τον ρωτήσει κάτι και αυτός δεν το γνωρίζει πρέπει να έχει το θάρρος και να πει την αλήθεια αλλά και ότι θα ενημερωθεί. Όλοι μας έχουμε κάνει λάθη, το σημαντικό είναι να είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε και να τα διορθώσουμε, και αυτό γίνεται μόνο όταν ο γιατρός λειτουργεί υπεύθυνα και ευσυνείδητα.


9. Έχετε συμμετάσχει ποτέ στους γιατρούς χωρίς σύνορα κι αν ναι γιατί;
Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να συμμετάσχω σε αυτή την οργάνωση, ειδικά όταν βλέπω το έργο που προσφέρουν. Όμως λόγω διάφορων προσωπικών αλλά και επαγγελματικών λόγων δεν ήταν εφικτό. Παρόλα αυτά, αν στο μέλλον μου δοθεί η ευκαιρία, φυσικά και θα συμμετάσχω.

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

6 Οκτωβρίου 2013 – Συνέντευξη με τη σκηνοθέτιδα και θεατρολόγο Γεωργία Μαυραγάνη



Γεωργία Μαυραγάνη: « …αυτό το επάγγελμα μου προσφέρει τη δυνατότητα να εκφράσω πράγματα που δεν θα μπορούσα να τα εκφράσω διαφορετικά»
Της Ηλιάνας Λυμπεράτου

Ήταν ένα κυριακάτικο απόγευμα, στις 6 Οκτωβρίου, όταν συζήτησα με τη σκηνοθέτιδα-θεατρολόγο Γεωργία Μαυραγάνη. Η συνάντησή μας έλαβε χώρα στην Αγορά Αργύρη, όπου και η σκηνοθέτης μου παραχώρησε τη συνέντευξη στον απόηχο ενός καλλιτεχνικού workshop στο οποίο και συμμετείχα μαζί με άλλους συμμαθητές μου. Η σκηνοθέτιδα δεν αρνήθηκε να μου απαντήσει σε κάποιες από τις ερωτήσεις μου, ακόμα και στις πιο «πικάντικες» και στις  πιο προσωπικές. Ευδιάθετη και με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ,  μου αφιέρωσε αρκετή ώρα στη κουβέντα μας. Ήταν μια πραγματικά απολαυστική εμπειρία



-Πείτε μου λίγα λόγια για τον εαυτό σας.
Έχω σπουδάσει στο παιδαγωγικό τμήμα δημοτικής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Πατρών, έπειτα έδωσα κατατακτήριες και σπούδασα θεατρολογία στην Αθήνα. Παράλληλα άρχισα να δουλεύω ως βοηθός σκηνοθέτη. Δούλεψα με σημαντικούς σκηνοθέτες, τον Γιάννη Χουβαρδά, τον Μιχαήλ  Μαρμαρινό, τον Θοδωρή Γκόνη, τον Γιάννη Μόσχο, την Βίκυ Γεωργιάδου και αρκετούς άλλους. Από το 2004 ξεκίνησα να σκηνοθετώ τις δικές μου παραστάσεις. Τον πρώτο καιρό ασχολήθηκα κυρίως με το λεγόμενο διαδραστικό θέατρο στο οποίο χρησιμοποιούσα αρκετά και την ζωντανή μουσική καθώς και live electronics, δηλαδή πράγματα  που ηχογραφούνταν εκείνη την ώρα στην σκηνή και μετατρέπονταν κάτι σαν αυτοσχεδιασμός. Σιγά- σιγά άρχισα να απομακρύνομαι από το θέατρο της διάδρασης και να κάνω θεάματα στα οποία υπάρχει μεγαλύτερη απόσταση από το κοινό, ένα πιο κλασσικό θέατρο. Δουλεύω πλέον το γκροτέσκο πειράζοντας τον χρόνο, τον χώρο κ.τ.λ.

-Πώς ορίζεται το επάγγελμά σας και ποίες είναι οι παραλλαγές του;
Καταρχήν υπάρχουν οι σκηνοθέτες του σινεμά. Έπειτα είναι οι σκηνοθέτες του θεάτρου οι οποίοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορείς να μεταπηδήσεις από την μία στην άλλη.  Υπάρχουν οι σκηνοθέτες οι οποίοι ανεβάζουν κλασσικά έργα, ήδη γραμμένα από κάποιον άλλον συγγραφέα, ή έργα τα οποία έχουν γραφεί από αυτούς.  Είναι υπεύθυνοι να επιλέξουν τους ηθοποιούς, να κάνουν τη δική τους ανάγνωση στο έργο, δηλαδή το τι θέλει να πει αυτό το έργο και να βοηθήσουν τους ηθοποιούς στο να υποδυθούν αυτούς τους ρόλους κ.τ.λ. Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία σκηνοθετών η οποία ασχολείται με έργα τα οποία φτιάχνει με την ομάδα του, οι οποίες παραστάσεις μπορεί να ξεκινάνε από το μηδέν, να συνάπτονται από μια ιδέα, μια έννοια ή καμιά φορά κι από το τίποτα, απλώς να κάνει κανείς μια παράσταση. Αυτό το θέατρο ονομάζεται devised  δηλαδή αυτοσχέδιο, μπορούμε να το πούμε performance. Αυτές είναι οι παραλλαγές.

-Εσείς ποιά παραλλαγή υπηρετείτε και γιατί;
Έχω ασχοληθεί και με τα δύο είδη, περισσότερο όμως με την performance και το θέατρο που ξεκινάει από το μηδέν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω κάνει και κλασσικές παραστάσεις. Ο λόγος είναι ότι με ενδιαφέρει να αισθάνομαι πιο πολύ δημιουργός όταν ξεκινάω κάτι, με ενδιαφέρει να το φτιάχνω από την αρχή μαζί με τους ηθοποιούς μου. Βασική μου ιδέα είναι ο στοχασμός πάνω στη σκηνή, δηλαδή το τι αξίζει να δείξει κανείς στους ανθρώπους από κάτω. Αυτό δεν μπορώ να το εκφράσω μέσα από ένα ήδη γραμμένο έργο και για αυτό ξεκινάω από το μηδέν.

-Ποία στοιχεία προσωπικότητας και ποιές συγκεκριμένες δεξιότητες θεωρείτε πως είναι χρήσιμα για αυτό το επάγγελμα;
Είναι σημαντικό να μπορεί να διαισθανθεί και να συναισθανθεί τους συνεργάτες του. Είναι μια ομαδική δουλειά, και ο σκηνοθέτης είναι αυτός που ουσιαστικά θα δώσει τον τόνο του πράγματος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ηγείται κατά κάποιον τρόπο της ομάδας. Είναι σημαντικό να μπορεί να διεισδύει στην προσωπικότητα και στη ψυχοσύνθεση του κάθε ηθοποιού και κάθε συνεργάτη. Απαιτεί πολλή δουλειά και πρέπει να κάνεις αρκετές παραστάσεις για να μπορέσεις να πεις ότι είσαι σκηνοθέτης μετά από κάποιο σημείο.

-Ποια ήταν τα ερεθίσματα που είχατε στην παιδική ή εφηβική σας ηλικία που σας ώθησαν σε αυτό το επάγγελμα;
Γενικά ως παιδί αισθανόμουν μοναξιά. Ως έφηβος πίστευα όπως οι περισσότεροι ότι είμαι ιδιαίτερη, διαφορετική από τους άλλους κ.τ.λ. Αγαπούσα και αγαπώ ακόμα την ποίηση και πιο πολύ με αυτό θα ήθελα να ασχοληθώ, αλλά αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο, και για να πω την αλήθεια, το θέατρο μου φάνηκε πιο εύκολο. Εκείνο που θυμάμαι χαμογελώντας, απ’ όταν ήμουν έφηβη, είναι ότι είδα κάποιες παραστάσεις στο Αγρίνιο,  δύο με τρεις μονολόγους του Καμπανέλη, κάτι που τώρα άμα το έβλεπα δε θα μου έκανε εντύπωση, άλλα τότε μου είχε κάνει. Έτσι είπα ότι θέλω να ασχοληθώ με αυτό!

-Δηλαδή δεν ασχολείται κανένας από το οικογενειακό σας περιβάλλον με το θέατρο;
Όχι κανένας. Αν ασχολούνταν θα ήταν υπέρ μου.

-Ποια ήταν η μεγαλύτερη επαγγελματική σας επιτυχία και ποια αποτυχία αντίστοιχα.
Εξαρτάται τι εννοούμε λέγοντας επιτυχία και αποτυχία. Εμπορική επιτυχία και ταυτόχρονα ωραία παράσταση ήταν μία από τις αρκετά πρώτες μου παραστάσεις. Μια μικρή performance η οποία παιζόταν σ’ ένα μπαρ.  Ήταν βασισμένη σε ένα κείμενο του Χαρούκι Μουρακάμ, το «Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα», μια αρκετά ρομαντική παράσταση η οποία προβλεπόταν να παιχτεί 3-4 φορές. Παρόλα αυτά συνεχίστηκε 3-4 χρόνια κάνοντας περιοδείες σε διάφορα μέρη! Πήγε πολύ καλά! Ακόμα ζητείται να ανεβεί αλλά δεν έχω διάθεση. Αυτή ήταν εμπορική επιτυχία. Καλλιτεχνική επιτυχία παρόλο που δε κατάφερε να ξαναπαιχτεί ήταν μια παράσταση  την οποία κάναμε στο θέατρο «ΕΜΠΡΟΣ» με το Κώστα Κουτσολέλο και λεγόταν  «Τριγμός» Ήταν μια «βουβή» παράσταση. Είχε μόνο ήχους και κάτι θραύσματα από λέξεις. Τέλος, άλλη μία ακόμα εξαιρετική εμπειρία για εμένα ήταν η παράσταση που έκανα πέρυσι με μία ομάδα εφήβων η οποία απέδωσε πολύ, καθώς είχα την ευκαιρία να γράψω το κείμενο. Αποτυχία είναι το ότι δεν έχω καταφέρει ακόμα να ζω απ’ αυτή τη δουλειά. Μέσα μου μπορεί να λέω ότι χρειάζεται υπομονή κ.τ.λ. αλλά το θεωρώ πρόβλημα.


-Τι σας προσφέρει και τι σας στοιχίζει σ’ αυτό το επάγγελμα;
Αυτό το επάγγελμα μου προσφέρει τη δυνατότητα να εκφράσω πράγματα που δεν θα μπορούσα να τα εκφράσω διαφορετικά, πράγματα που ίσως καμιά φορά να μην μπαίνουν σε λέξεις. Έχω κάτι δημιουργικό να περάσω την ώρα μου, κάτι από το οποίο νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν. Τι μου στοιχίζει; Στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα όπου δεν υπάρχει καθόλου στήριξη και ιδιαίτερα τώρα που έχουν σταματήσει οι επιχορηγήσεις. Κάθε φορά ανεξάρτητα από το αν είχες κάνει προηγούμενη επιτυχία είναι σαν να ξεκινάς από την αρχή και αυτό είναι πολύ κουραστικό.

-Σας έχει ενοχλήσει ποτέ κάτι από ανθρώπους με τους οποίους έχετε συνεργαστεί;
Μέχρι τώρα σε μία δουλειά έτυχε να έχω μία προστριβή με κάποιους ηθοποιούς γιατί κάθε ομαδική δουλειά έχει τις δυσκολίες και τις ευκολίες της. Από την μία ο ένας τροφοδοτεί τον άλλον, από την άλλη υπάρχουν και εντάσεις, ισχυρές διαφωνίες, ανάγκη υποχωρήσεων κ.τ.λ. Μπορεί το αποτέλεσμα αυτού που φανταζόσουν, λόγω τέτοιων πιθανών καταστάσεων να προκύψει διαφορετικό από τις προσδοκίες σου. Δεν υπάρχει κάτι άλλο που με έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα.

-Ποιο είναι το κίνητρό σας για ένα πετυχημένο επαγγελματικό αποτέλεσμα;
Πάντα θέλω ό,τι κάνω να αξίζει, να είναι καλό. Βέβαια εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας «καλό». Σιγά- σιγά άρχισα να καταλαβαίνω ότι καλό για εμένα είναι σαφώς να έχει ανταπόκριση από τον κόσμο αλλά να είναι έτσι όπως το έχω φανταστεί, να έχει δηλαδή νόημα το έργο μου. Για αυτό κάθε φορά προσπαθώ να πλησιάσω περισσότερο αυτό που θέλω να βγάλω προς τα έξω. Πολλές φορές επειδή έχω απογοητευτεί λόγω δυσκολιών κυρίως οικονομικών, οι ηθοποιοί μου, μου δίνουν κουράγιο, δηλαδή, αν έχω κουραστεί, εκείνοι με τροφοδοτούν.

-Υπήρξε ποτέ κάποιος σκηνοθέτης τον οποίον θαυμάζατε και θα θέλατε να μοιάσετε;
Φυσικά, υπάρχουν σκηνοθέτες τους οποίους εκτιμώ πάρα πολύ, ένας από αυτούς, τον οποίο είχα πολλά χρόνια ως πρότυπο, είναι ο Bob Wilson. Είναι ένας τεράστιος σκηνοθέτης, και γνωρίζω πώς ούτε το μικρό του δαχτυλάκι δεν μπορώ να φτάσω. Είναι αμερικάνος σκηνοθέτης, ο οποίος άλλαξε όλο το σύγχρονο θέατρο κατά πολύ. Επίσης με έχουν επηρεάσει σαφώς και άλλοι σκηνοθέτες που ήταν και δάσκαλοί μου, όπως ήταν ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Εκτιμώ επίσης πολύ σκηνοθέτες της γενιάς μου, ακόμα και μικρότερους σε ηλικία σε μεγάλο βαθμό.  Ένας νεαρός σκηνοθέτης ο οποίος ανεβάζει πιο κλασσικά έργα αλλά είναι πολύ καλός είναι ο Δημήτρης Καρατζάς, τον οποίο θεωρώ πολύ ταλαντούχο. Αυτό που με επηρέασε από τον Bob Wilson είναι ότι έκανε θέατρο με έναν εντελώς δικό του τρόπο. Όταν ήταν μικρός ήταν τραυλός και κατάφερε να θεραπευτεί παρακολουθώντας κάποια μαθήματα χορού, στοχευμένα στην αργή κίνηση. Όταν είδα για πρώτη φορά παράστασή του, σε βίντεο  βέβαια καθώς δεν είχε έρθει ακόμα στην Ελλάδα, εκστασιάστηκα γιατί αισθάνθηκα ότι είδα κάτι ονειρικό. Δεν  το περίμενα, είδα έναν άλλο κόσμο πάνω στη σκηνή. Αυτό πιστεύω ότι είναι απαραίτητη ιδιότητα για έναν σκηνοθέτη. Για να πεις ότι κάποιος είναι σκηνοθέτης  πρέπει επάνω στην σκηνή να σε μεταφέρει σ’ έναν άλλο κόσμο.

-Πώς πιστεύετε ότι συμβάλλει η ύπαρξη της μουσικής και του χορού σε ένα έργο;
Πλέον το θέατρο έχει εξελιχθεί τόσο, ώστε μια παράσταση χορού ή μουσικής μοιάζει με θέατρο. Αυτά τα τρία στοιχεία συνεργάζονται μεταξύ τους και συνυπάρχουν στις παραστάσεις πολύ έντονα, όπου ο διαχωρισμός τους είναι ξεπερασμένος. Κάθε παράσταση έχει το δικό της κανόνα. Μπορεί να χρειάζεται πολλή μουσική ή καθόλου, εξαρτάται από την παράσταση · αυτή σου υποβάλλει το τι θα κάνεις. Παρόλα αυτά και τα τρία στοιχεία είναι σαν ένα.

-Σε εποχή οικονομικής κρίσης ποιός πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του κράτους απέναντι στις τέχνες;
Κάτι που με έχει θυμώσει πολύ με ορισμένους συναδέλφους είναι ότι υιοθετούν την αντίληψη πώς τώρα που ο κόσμος πεινάει δεν πρέπει να πηγαίνουν  λεφτά στην τέχνη. Ο κόσμος όμως δεν έχει ανάγκη  μόνο το ψωμί. Ακόμα και από το γεγονός ότι θα ανοίξει την τηλεόραση, κάτι το οποίο δεν εκτιμώ, αλλά αυτό δείχνει ότι έχει την ανάγκη να δει μια ιστορία, δηλαδή να παραμυθιαστεί με κάτι. Για αυτό πιστεύω ότι το κράτος θα έπρεπε να ενισχύει πάρα πολύ τις τέχνες. Δεν νομίζω ότι το θέλει αυτήν την περίοδο, και τις προηγούμενες υπήρχε πρόβλημα αλλά τώρα είναι πολύ πιο έντονο. Επίσης, θα ήθελα να αναφέρω ότι κάποια στιγμή άρχισαν να βγαίνουν κάτι φοβερά νούμερα, ότι ο  τάδε σκηνοθέτης πήρε τόσα πολλά λεφτά, αυτή την πολύ μεγάλη επιχορήγηση κ.τ.λ. Εκείνο όμως που δεν λεγόταν από τα μέσα ήταν ότι όταν κάποιος έπαιρνε μια επιχορήγηση, π.χ. 100.000€,  δεν τα έπαιρνε για να τα βάλει στην τσέπη του. Πίσω απ’ αυτόν υπήρχαν πάρα πολλοί εργαζόμενοι όπως ηθοποιοί, σκηνογράφος, ταξιθέτρια, τεχνικοί, φωτιστές, ηλεκτρολόγοι και πάρα πολλοί άλλοι. Αυτά τα χρήματα μοιράζονταν σε πάρα πολλούς ανθρώπους, δεν τα έπαιρνε μόνο ένας.

-Τι συμβουλή θα δίνατε σε όποιον θα ήθελε να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα; Πιστεύετε ότι ακόμα δίνονται ευκαιρίες στην Ελλάδα ή θα πρέπει να έχει πιο υψηλούς στόχους κάποιος για να πετύχει;
Μετά λύπης μου θα του έλεγα να φύγει. Να προσπαθήσει να κάνει σπουδές έξω και να παρουσιάσει την δουλειά του γιατί θα πάρει πιο ουσιαστική κριτική, άσχετα με το αν είναι αρνητική ή θετική, όπως ισχύει εδώ, γιατί αυτό δεν λέγεται κριτική. Στο εξωτερικό επιπλέον υπάρχει οικονομική υποστήριξη. Εκτός αν κάποιος επιθυμεί να παίξει στην τηλεόραση, κάτι το οποίο πλέον νομίζω ότι ούτε αυτό γίνεται.

-Ποιά είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Έχω κάνει μία αίτηση για μία performance πάνω στο αίνιγμα της σφήκας και το τρίτο στάσιμο από τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ».  Περιμένω να δω αν θα γίνει δεχτή αυτή η πρόταση. Επίσης ετοιμάζω μια παράσταση με αφορμή «Το κτίσμα» του Φραντς Κάφκα που θα παρουσιαστεί στην Αθήνα για λίγες παραστάσεις.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

23 Απριλίου 2013 - Ζωντανή σύνδεση με τον Ολυμπιονίκη Κωπηλασίας κ. Βασίλη Πολύμερο

Την Τρίτη 23 Απριλίου 2013 οι μαθητές όλων των τάξεων του Γυμνασίου είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν μέσω Skype, με τον Ολυμπιονίκη κωπηλασίας κ. Βασίλη Πολύμερο. Οι μαθητές του σχολείου μας έθεσαν πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις στον αθλητή, ο οποίος απάντησε με ακρίβεια σε αυτές. Μέσα από τη συζήτηση και το διάλογο που αναπτύχθηκε οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν το άθλημα της κωπηλασίας και να κατανοήσουν την προσπάθεια και τις θυσίες του Έλληνα πρωταθλητή μας, προκειμένου να επιτύχει τους υψηλούς στόχους που είχε θέσει, καθώς και τα συναισθήματα του, όταν κατέκτησε το χάλκινο (Αθήνα 2004) και το αργυρό (Πεκίνο 2008) Ολυμπιακό μετάλλιο.



Ευχαριστούμε θερμά τον Κο Βασίλη Πολύμερο για την ευγενική παραχώρηση της συνέντευξης.

11 Μαρτίου 2013 - Μια συνέντευξη με τον καταξιωμένο σκηνοθέτη κ. Παναγιώτη Φαφούτη

{Π. Φαφούτης} “Η ζωή είναι τόσο περιπετειώδης και αξιοθαύμαστη όσο καμιά ταινία…”

Των Ηλιάνα Λυμπεράτου & Ναταλία Τζώρου

Η συζήτηση με καλλιτέχνες είναι μια ξεχωριστή ευκαιρία για να αντικρύσει κανείς τη ζωή με «άλλα» μάτια. Ο σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κ. Παναγιώτης Φαφούτης, με το λιτό και μετρημένο λόγο του, κέρδισε τις εντυπώσεις μας εκείνο το πρωινό του Μαρτίου. Απλός, ευχάριστος, προσιτός και οικείος, μας μετέδωσε την αγάπη του για την τέχνη που «θεραπεύει», προκαλώντας μία γόνιμη και ζεστή ατμόσφαιρα στην κουβέντα μας.  Η συνέντευξη μαζί του ήταν μια ευκαιρία για να εκτιμήσουμε πόσο σημαντικό είναι να ασκεί κάποιος την τέχνη, αντιμετωπίζοντάς την, όχι απλά ως επάγγελμα, αλλά ως δίοδο προσωπικής έκφρασης και δημιουργίας.

Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας;
Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα μου – αν και δεν πιστεύω στη λέξη καριέρα - ήταν  τότε που ολοκλήρωσα την πρώτη ταινία μου. Όταν την παρακολούθησα, ένιωσα ότι μπορώ και εγώ να δημιουργήσω ταινίες για τον κινηματογράφο. 

Είχατε οικογενειακή υποστήριξη στην επιλογή σας ν’ ασχοληθείτε με τον κινηματογράφο; 
Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι δεν μου άρεσε η αρχική κατεύθυνση σπουδών που είχα επιλέξει. Συνέχισα βέβαια τις σπουδές μου στη Νομική, όμως ταυτόχρονα αποφάσισα να σπουδάσω κι αυτό που αγαπούσα πολύ,  την κινηματογραφία. Έτσι, γράφτηκα σε μια ιδιωτική σχολή, την όποια πλήρωνα με δικά μου χρήματα,  καθώς ο πατέρας μου δεν το γνώριζε. Κάποια στιγμή, με τη λήξη του πρώτου έτους, το έμαθε και μπορώ να πω πως το δέχτηκε με ευχάριστο τρόπο και με στήριξε στην επιλογή μου αυτή.  

Εφόσον σπουδάσατε νομική γιατί δεν ακολουθήσατε αυτή την κατεύθυνση;
Όταν επέλεξα τη νομική ως επαγγελματική καριέρα πίστευα πως θα μου άρεσε. Όμως κατά τη διάρκεια των σπουδών μου συμπέρανα πως δεν με ικανοποιούσε. Πιστεύω ότι όταν κάποιος κάνει κάτι, πρέπει να το αγαπά και να τον ευχαριστεί ψυχικά. Έτσι από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν ευχαριστιόμουν αυτό που έκανα, έπρεπε να αλλάξω. Ίσως πάντως σ’ αυτές τις αλλαγές αποφάσεων να φταίει και ο τότε ανύπαρκτος στα σχολεία επαγγελματικός προσανατολισμός. 



Εάν σας δινόταν η ευκαιρία θα αλλάζατε κάτι στην επαγγελματική σας πορεία;
Αν θα άλλαζα κάτι…, μάλλον όχι! Επειδή μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις πως έχει ενδιαφέρον να σου ανήκουν και οι ωραίες και οι άσχημες στιγμές της ζωής που συνθέτουν ένα χαρακτήρα, ένα ρόλο και μια θέση στη κοινωνία.

Ποιος σκηνοθέτης αποτέλεσε για εσάς πρότυπο και τον θαυμάζατε;
Απο τη νεαρή μου ηλικία δε συνήθιζα να έχω κάποιον ως πρότυπο , κάποιον στον όποιο επιθυμούσα να μοιάσω. Υπήρχαν βέβαια διάφοροι, των όποιων θαύμαζα τις ταινίες, αλλά κυρίως καινούριους σκηνοθέτες οι όποιοι κατάφερναν σπουδαία πράγματα με την πρώτη ή τη δεύτερη προσπάθεια. Αυτούς θαύμαζα!

Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα σας;
Η σκηνοθεσία είναι ένα αρκετά σύνθετο επάγγελμα , επειδή συνδυάζει πολλαπλών πεδίων εργασίες, ώστε να φτάσει στο αποτέλεσμα – την ταινία. Οπότε σε κάποιον/α που επιθυμεί να ακολουθήσει την κινηματογραφία ως επάγγελμα θα του πρότεινα να παρατηρεί τη ζωή και τους ανθρώπους με κριτική σκέψη, δηλαδή να προσπαθεί να βρει τις αληθινές αιτίες ερμηνείας των γεγονότων και να μην έχει προκαταλήψεις και στερεότυπα απέναντι στη ζωή και στην κοινωνία. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να παρακολουθεί συστηματικά κινηματόγραφο. Αυτό κατά την άποψή μου είναι το κλειδί για να γίνεις σκηνοθέτης.

Ποια είναι η αγαπημένη σας κινηματογραφική ταινία;
Δύσκολη ερώτηση αν αναλογιστείς πως είμαι σκηνοθέτης και οι ταινίες είναι το αγαπημένο μου προϊόν! Εάν όμως έπρεπε να επιλέξω μια από αυτές, θα έλεγα  «Τον Νονό», μια σπουδαία ταινία την οποία θα πρότεινα βέβαια κυρίως σε ενήλικα άτομα.

Πιστεύετε πως ο κινηματογράφος αντιγράφει τη ζωή ή το αντίθετο;
Στον κινηματογράφο για να δημιουργήσεις μια ταινία πρέπει να παρατηρείς τη ζωή, να προσπαθήσεις να την αντιγράψεις και να την εξηγήσεις. Ουσιαστικά ο κινηματογράφος προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η ίδια η ζωή. Άρα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας μιας ταινίας υπάρχει έντονα το στοιχείο της αντιγραφής, όμως η ζωή είναι τόσο περιπετειώδης και αξιοθαύμαστη όσο καμιά ταινία. Άρα μάλλον το σινεμά αντιγράφει τη ζωή.

Ο κινηματογράφος κατά την κρίση σας, είναι καλό να εντάσσεται στο αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων;
Πιστεύω πως ναι, θα ήταν καλό να ενταχθεί στο αναλυτικό σχολικό πρόγραμμα, εφόσον παντού πλέον γύρω μας κυριαρχεί το βίντεο και η κινούμενη εικόνα. Οπότε είναι απαραίτητο να μάθεις να «διαβάζεις» τη γλώσσα των εικόνων. Ο κινηματογράφος μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να αποκτήσουν κρίση ως προς το περιεχόμενο αυτού που παρακολουθούν και όχι μόνο ως προς το επιφανειακό κομμάτι του. Τέλος, πέρα από αυτό βοηθάει ώστε ο μαθητής να αναπτύξει κριτική και συνθετική σκέψη.

Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Στο μέλλον επιθυμώ να κάνω κι άλλες ταινίες.  
Ήδη αυτήν την περίοδο μου έχει προταθεί ένα σενάριο για ένα ντοκιμαντέρ καθώς και ένα για μια ταινία μεγάλου μήκους και … ποτέ βέβαια δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει το μέλλον!!!

10 Δεκεμβρίου 2012 - Συνέντευξη τού Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου στούς μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Πάνου

{κ.κ. Ιερόθεος} “...πάντοτε πρέπει να σκεπτόμαστε με τρόπο θετικό...”

Της Ζαμίλε Καμπά

Ποιά είναι η γνώμη σας για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα;
Η κατάσταση στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό είναι δύσκολη σε σχέση με τα τελευταία χρόνια της αλόγιστης ευημερίας. Όμως, πάντοτε πρέπει να σκεπτόμαστε με τρόπο θετικό και να βλέπουμε σε ποιά κατάσταση βρίσκονται άλλες Χώρες, στις οποίες υπάρχουν μεγαλύτερα προβλήματα. Σε μερικές υπάρχουν πολύ καλές οικονομικές συνθήκες, αλλά παρατηρείται έλλειψη νοήματος για την ζωή, και σε άλλες επικρατούν πείνα, πόλεμοι, φτώχεια.
Σκέπτομαι τα παιδιά της ηλικίας σας άλλων Χωρών που εξαναγκάζονται να ζουν σε τραγικές συνθήκες, να πολεμούν, να τραυματίζωνται και να πεθαίνουν, να είναι γυμνά, πεινασμένα και τόσα άλλα.
Τελικά, δεν πρέπει να μας καταλαμβάνη απόγνωση και απελπισία, αλλά να βλέπουμε και τα θετικά σημεία στην ζωή μας και να αισιοδοξούμε για το μέλλον. Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη με τίτλο: «Το τρελοβάπορο», που έχει στο κατάρτι του ως «βιγλάτορα», «παντοτινό τον ήλιο τον Ηλιάτορα!».
«Έλα, Χριστέ και Κύριε, λέω και απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μές στα όλα και περάσαμε
Κι’ έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον ήλιο τον Ηλιάτορα!». 

Τι μας προτείνετε για ένα καλύτερο μέλλον; 
Το πιο πρόχειρο που μπορώ να πω είναι να αποκτήσετε ολοκληρωμένη παιδεία, που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση κάθε δυσκολίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σοφός Ηράκλειτος είπε: «Για τους μορφωμένους ανθρώπους η παιδεία είναι ένας ήλιος». Και ο Δημόκριτος είπε: «Η παιδεία για μεν τους ευτυχούντας είναι κόσμημα για δε τους ατυχούντας είναι καταφύγιο».
Όταν κάνω λόγο για παιδεία εννοώ μια ολοκληρωμένη γνώση, μια καλλιέργεια διανοητική, συναισθηματική, ψυχική και πνευματική. Ο ευπαίδευτος είναι ένας ώριμος άνθρωπος που γνωρίζει να κάνη αξιολόγηση των πραγμάτων και να τα αντιμετωπίζη κατάλληλα.
Μέσα σε αυτήν την προοπτική θέτω και την απόκτηση ολοκληρωμένων προτύπων στην ζωή σας. Όποιος έχει σωστά πρότυπα μπορεί να ξεπεράση όλα τα προβλήματα. Έχετε όλες τις δυνατότητες να δημιουργήσετε εσείς ένα καλύτερο μέλλον.



Τι πιστεύετε για τις Εκκλησίες, οι οποίες επιβάλλουν τον Χριστιανισμό με ακρότητες;
Ό,τι εκφράζεται και διδάσκεται με ακρότητα είναι ανώριμο, φανατισμένο και προβληματικό. Αυτό δημιουργεί ιδεολογίες, αφού οι ακρότητες συνδέονται με ιδεοληψίες και τελικά καταλήγουν σε καταστροφές. Πάντοτε στην ζωή μας πρέπει να αποφεύγουμε τα άκρα, δηλαδή τον φανατισμό και την αδιαφορία.
Συνηθίζω να λέω ότι, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η ψυχή του ανθρώπου αποτελείται από τρία μέρη, ήτοι το λογιστικό, το επιθυμητικό και το θυμικό. Και αυτά τα τρία μέρη πρέπει να είναι συντονισμένα και εναρμονισμένα μεταξύ τους. Η λογική χωρίς επιθυμία και θυμό είναι ένας σκέτος υπολογιστής. Η επιθυμία χωρίς λογική και θυμό είναι ακράτητη επικίνδυνη. Και ο θυμός χωρίς λογική και συναίσθημα δημιουργεί εμπαθείς καταστάσεις και κοινωνικές αναστατώσεις.
Ως προς τον Χριστιανισμό πρέπει να ξέρουμε ότι ό,τι λάθη γίνονται οφείλονται στους εμπαθείς ανθρώπους και όχι σε αυτό που δίδαξε και μας παρέδωσε ο Χριστός. Όπως δεν ευθύνεται το πολίτευμα της Δημοκρατίας για την διαφθορά, αλλά ευθύνονται αυτοί που ασκούν την εξουσία ή οι ίδιοι οι πολίτες, το ίδιο συμβαίνει και με την Εκκλησία.

Πώς καταφέρατε να πιστέψετε και να εμπιστευτείτε ένα πρόσωπο, τον Χριστό, χωρίς να τον έχετε αντικρύσει ποτέ;
Για όλα τα ιστορικά γεγονότα στηριζόμαστε στην μαρτυρία των αυτοπτών μαρτύρων. Τα γνωρίζουμε και τα πιστεύουμε χωρίς να ήμασταν παρόντες, επειδή τα βεβαίωσαν άλλοι. Πιστεύουμε ότι πήγαν οι άνθρωποι στην σελήνη αν και δεν πήγαμε εμείς προσωπικά. Έτσι προάγεται η επιστήμη. Το ίδιο συμβαίνει και για τον Χριστό.
Ο Χριστός είναι Θεός, αλλά και άνθρωπος, ένα ιστορικό πρόσωπο που έζησε σε ορισμένο τόπο και χρόνο, δίδαξε στους ανθρώπους, έδειξε αγάπη και καλωσύνη, κτύπησε την υποκρισία των ανθρώπων, ευεργέτησε αυτούς που είχαν ανάγκη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Τόν είδαν πολλοί άνθρωποι, οι ευαγγελιστές τον είδαν αναστημένο και παρουσίασαν την ζωή Του. Επομένως, υπήρξαν πολλοί μάρτυρες της διδασκαλίας Του, των θαυμάτων Του, των παθών Του και της Αναστάσεώς Του. Στην συνέχεια, αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες έδωσαν την μαρτυρία και μαρτύρησαν γι’ Αυτόν, δηλαδή υπέγραψαν την μαρτυρία τους αυτή με το αίμα τους, γιατί ήταν βέβαιοι γι’ αυτό.
Εγώ πιστεύω στον Χριστό όχι μόνον γιατί εμπιστεύομαι αυτούς που τον γνώρισαν όσο ζούσε, αλλά και γιατί γνώρισα στην ζωή μου και ανθρώπους που με την δύναμη του Χριστού ξεπέρασαν όλα τα προβλήματά τους, τα πάθη τους, απέκτησαν μια γεύση της παρουσίας Του.
Όλοι, κατά διαφόρους βαθμούς, έχουμε μια εμπειρία της θείας ζωής του Χριστού και αυτό δημιουργεί ειρήνη, αγάπη. Βέβαια, την ζωή του Χριστού μπορούμε να την ζήσουμε μέσα στην Εκκλησία.

Ποιό είναι κατά την γνώμη σας, το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων;
Πολλά είναι τα νοήματα της εορτής των Χριστουγέννων, πάντως όχι τα υλικά και τα αισθητά. Μερικά εντοπίζονται στην ταπείνωση του Χριστού, την σκληροκαρδία των ανθρώπων, την απλότητα των ποιμένων, την αναζήτηση των σοφών μάγων, την προσφορά της Παναγίας και του Ιωσήφ, την αλαζονεία του Ηρώδου, τον ύμνο των αγγέλων. Κάθε ένα από αυτά έχει πολλά να μας διδάξη.
Εκείνο που θέλω να τονίσω εδώ είναι ότι και σήμερα υπάρχουν πολλά παιδιά που ζουν τις ίδιες τραγικές καταστάσεις με αυτές που έζησε ο Χριστός. Γεννιούνται σε σταύλους, σε φτωχικά σπίτια, αντιμετωπίζουν την κακία των ανθρώπων, συμμετέχουν σε πολέμους, σκοτώνονται, πεινούν και υποφέρουν, εξαναγκάζονται να γίνονται πρόσφυγες και πολλά άλλα.
Τα Χριστούγεννα είναι εορτή χαράς, αγάπης, ειρήνης, είναι εορτή προσφοράς και προσευχής για όλα τα παιδιά του κόσμου που υποφέρουν. Εύχομαι, έτσι να ζήτε τα Χριστούγεννα σε όλη σας την ζωή. Να είστε πάντα παιδιά στην καρδιά σας και να αγαπάτε κάθε πονεμένο άνθρωπο.

25 Οκτωβρίου 2012 - Μια συνέντευξη με τη δημοσιογράφο του MEGA – CHANNEL

{Ε. Καλλίτση} “Η … συνταγή της καλής Δημοσιογραφίας”

Των Έλενα Μαλέλη και Μαρία Τσάκωνα 

Ήταν ένα φωτεινό πρωινό του Οκτωβρίου όταν είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε στη Βιβλιοθήκη του σχολείου μας τη ρεπόρτερ του Mega Channel, κ. Ελίζα Καλλίτση. Μόλις είχε προηγηθεί η ζωντανή σύνδεση των μαθητών της Γ Γυμνασίου με τη πρωινή εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Mega», στο πλαίσιο του μαθήματος του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού, στη διάρκεια της οποίας η κ. Καλλίτση συντόνισε μια συζήτηση των μαθητών με τους παρουσιαστές της εκπομπής κ. Καμπουράκη και κ. Οικονομέα. Η συνέντευξη που αποσπάσαμε από τη δημοσιογράφο εξελίχθηκε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική συζήτηση με έναν άνθρωπο που δεν επιθυμούσε να είναι θεατής στη ζωή και στο επάγγελμα, αλλά ενεργός συμμέτοχος  και  δρών πρόσωπο. Η κ. Καλλίτση μας μίλησε για τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας, τις προκλήσεις του επαγγέλματος, τα όνειρα της και το νόημα της ζωής. 

Ποιά ήταν τα όνειρα και οι στόχοι που είχατε ως παιδί; 
Πολύ καλή ερώτηση για να την απευθύνεις άμα είσαι δημοσιογράφος. Σίγουρα όμως είναι δύσκολη για να απαντηθεί, αν εσύ είσαι αυτός που σου παίρνουν συνέντευξη. Ποιά ήταν τα όνειρα που είχα ως παιδί; Δεν ξέρω αν είχα κάτι συγκεκριμένο, πάντως αυτό που σίγουρα ήθελα, ήταν – και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το επάγγελμα που ήθελα να ακολουθήσω – ότι επιθυμούσα να είμαι μέσα στην εικόνα! Έβλεπα δηλαδή, όταν ήμουν μικρή, τηλεόραση ή κάποια ταινία στον κινηματογράφο και ήθελα «να μπω μέσα στην εικόνα». Δεν ήξερα πως και με ποιο τρόπο, αν θα είμαι πίσω ή μπροστά από μια κάμερα, αν θα είμαι …ξυλουργός στην εταιρία που φτιάχνει τα σκηνικά ή αν θα είμαι ζωγράφος που φτιάχνει μακέτες. Αυτό δεν το ήξερα, αλλά σίγουρα ήξερα ότι θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί, εκεί που «κάτι διαδραματίζεται». Αυτό το θυμάμαι!

Άρα από μικρή είχατε στο μυαλό σας την ενασχόληση με την τηλεόραση;
Δεν ξέρω! Μάλλον. Ίσως να ήθελα να γίνω και τραγουδίστρια, αλλά σίγουρα ήθελα να είμαι «κάπου» την ώρα που συμβαίνει «κάτι».

Δηλαδή θέλατε να είστε το κεντρικό πρόσωπο στο γεγονός που διαδραματίζεται;
Όχι το κεντρικό απαραίτητα. Θα ήθελα όμως να είμαι εκεί, στο συνεργείο που στήνει για παράδειγμα μια συναυλία, να μην είμαι δηλαδή απλά θεατής.



Γιατί όμως δεν επιλέξατε να γίνετε για παράδειγμα ηχολήπτρια, τραγουδίστρια ή …ξυλουργός, και διαλέξατε αυτό το επάγγελμα;
Τραγουδίστρια μάλλον δε θα έγινα γιατί  αν είχα καλή φωνή φαντάζομαι κάποιος θα με είχε ακούσει και θα με είχε παροτρύνει. Ξυλουργός πιθανότατα δεν έγινα επειδή ο Θεός ήθελε να με προστατεύσει από τα ατυχήματα, καθώς συχνά μου συμβαίνουν. Δημοσιογράφος έγινα, εξαιτίας μιας συνάντησης που είχα κάποια στιγμή με κάποιους ανθρώπους που ήταν δημοσιογράφοι. Στο μεταξύ, αφού είχα τελειώσει το σχολείο, είχα ξεκινήσει σπουδές σ’ ένα εργαστήρι δημοσιογραφίας, καθώς τότε δεν υπήρχαν σχολές για το επάγγελμα. Μπήκα λοιπόν σε αυτή τη μαγεία «του να βρίσκεσαι κάπου την ώρα που γίνεται» και να μπορείς να το μεταφέρεις στους άλλους. Αυτό λοιπόν είναι ένα πολύ μαγικό πράγμα. Εμένα με μάγεψε και σιγά σιγά μπήκα σε αυτόν το χώρο. Εκείνη τη περίοδο  ο τότε διευθυντής του καναλιού έψαχνε άντρα δημοσιογράφο αλλά παρ’ όλα αυτά με προσέλαβε. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, αλλά απλώς έτσι ήρθαν τα πράγματα. Εγώ του υποσχέθηκα πως μπορεί να μην εκπληρώσω τις προσδοκίες τους, αλλά θα προσπαθούσα ειλικρινά ώστε κάποια στιγμή να φτάσω σε αυτό που είχε στο μυαλό του. Με αυτήν την υπόσχεση λοιπόν προχώρησα για να φανώ συνεπής σ’ αυτήν την υπόσχεση και σ’ εκείνον τον άνθρωπο.

Ποιά δημοσιογραφική αποστολή και πότε έγινε πιθανή αιτία για να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης ή τον τρόπο ζωής σας;
Είναι πάρα πολλές, θα έλεγα, και δεν είναι μία. Καταρχήν το πρώτο θέμα που κάνεις ως δημοσιογράφος, αποτελεί αφορμή για αλλαγή στον τρόπο σκέψης σου. Κι αυτό γιατί ξαφνικά νιώθεις ότι πρέπει να είσαι απόλυτα συνεπής και υπεύθυνος. Όταν είσαι ρεπόρτερ δεν σου δίνεται η πολυτέλεια να έχεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις, εκτός απ’ αυτές τις δύο: το χρόνο που τρέχει και το δελτίο στις δύο το μεσημέρι, και όχι στις δύο και είκοσι, ούτε στις δύο παρά δέκα. Αυτή η αίσθηση του χρόνου και το γεγονός ότι συναλλάσσεσαι καθημερινά  με επαγγελματίες, απέναντι στους οποίους πρέπει να είσαι συνεπής –τονίζω τη λέξη, γιατί αυτή πρωταγωνιστεί στο χώρο αυτό -  σε κάνει να αλλάζεις και τα δεδομένα σου. Θυμάμαι ότι η πρώτη συνέντευξη που είχα πάρει ως δημοσιογράφος ήταν  από τον τότε πρωθυπουργό, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αντιλαμβάνεστε πόσο πολύ σημαντική στιγμή είναι εκείνη η ώρα που ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος,  ο οποίος βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη προβληματική στιγμή στη πολιτική ζωή του, όπως το σκάνδαλο Κοσκωτά που αντιμετώπιζε τότε, να σου παραχωρεί συνέντευξη! Εσείς είστε βέβαια μικρές και ίσως δεν γνωρίζετε αυτό το τόσο σημαντικό σημείο καμπής στη πολιτική ζωή αυτού του άνδρα. Σε μια τέτοια τόσο κρίσιμη στιγμή λοιπόν για αυτόν τον πολιτικό, έπρεπε μια νεαρή ρεπόρτερ να σταθεί υπεύθυνα απέναντι  του και να του πάρει συνέντευξη. Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο και πόσο καθοριστικό μπορεί να είναι αυτό στην επαγγελματική σου ζωή.  Υποκλίνεσαι, λοιπόν, σε αυτά τα γεγονότα και προχωράς. Τέτοιου είδους γεγονότα, για να ξαναγυρίσω στην ερώτησή σας, καθορίζουν αναμφισβήτητα τον τρόπο ζωής και σκέψης σου. 

Κυρία Καλλίτση, ποιο είναι το νόημα της ζωής για εσάς;
Νόημα αποκτά η ζωή όταν μπορείς να ζεις, δηλαδή να μπορείς να χαμογελάς, να μπορείς να κοιτάς τον ουρανό, να σκέφτεσαι ότι η επόμενη μέρα θα είναι άλλη, να μπορείς να κάνεις όνειρα, και να μπορείς, όσο αυτό περνάει από το χέρι σου, να είσαι χρήσιμος σε κάποιον που είναι γύρω σου. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα απλό βλέμμα, ακόμα κι αν είναι ένα απλό άγγιγμα.

Κάνετε όνειρα σήμερα; Αν ναι, ποιά είναι αυτά; 
Φυσικά και κάνω όνειρα. Κι άλλη δύσκολη ερώτηση! Καταρχήν θα ήθελα να εκπληρώσω κάποια πράγματα που δεν τα έχω κάνει σε σχέση με τη δουλειά μου αλλά και τη προσωπική μου ζωή. Θα ήθελα να γίνω πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος και θα ήθελα να μάθω να γίνομαι καλύτερη, όχι με την έννοια του να αναδειχθώ σε κάτι, αλλά να είμαι πιο ήσυχη. Έχω λοιπόν όνειρα και είναι πολλά. Τα όνειρα αυτά μπορεί να έχουν να κάνουν με παιδιά, μπορεί να έχουν να κάνουν με ζώα,  που δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο κακής μεταχείρισης. Η προστασία των ζώων ούτως ή άλλως  είναι μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Θα ήθελα να είμαι δυνατή, να έχω τη δύναμη, στο κομμάτι που μου αναλογεί, να μπορώ να υποστηρίζω αυτό που θεωρώ δίκαιο και αληθινό. 

Ποια πιστεύετε πως είναι τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας;
Τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας ακόμα  τα ψάχνω κι εγώ. Βέβαια  πρέπει να ξέρετε πως ποτέ δεν τα μαθαίνεις όλα, και ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι «έχω μάθει τα πάντα». Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό και κάθε ώρα υπάρχει κάτι που θα σε εκπλήξει και δε περιμένεις ότι θα το ζήσεις. Τα γεγονότα και η ζωή είναι τέτοια που δεν μπορείς ποτέ να πεις πως τα ξέρεις όλα. Πάντως το σίγουρο είναι ότι πρέπει να ξέρεις πως θα περπατήσεις ώρες πολλές, ότι δηλαδή έχεις να κάνεις με το «δρόμο». Αυτό είναι ένα μυστικό. Ένα άλλο  είναι πως πρέπει να μιλάς  τόσο  σιγά που να μην ακούγεσαι καν στον εαυτό σου, δηλαδή να είσαι δυναμικός μέσα από τη σιωπή σου. Ό,τι έχει να κάνει με πομπώδες ύφος και αντιλήψεις του τύπου «ότι εγώ είμαι εξουσία», είναι μια παγίδα που πρέπει να την αποφεύγει ένας δημοσιογράφος. Επιπλέον, πρέπει να έχεις θάρρος.  Αν δεν έχεις καταλάβει κάτι, πρέπει να μη διστάζεις να το ρωτήσεις με τόλμη, χωρίς να φοβάσαι πως θα σε θεωρήσουν ανόητη. Τέλος, αν έχεις κάνει λάθος,  πρέπει να έχεις τη δύναμη να ζητήσεις συγγνώμη, κι αν μπορείς, να επανορθώσεις.

4 Νοεμβρίου 2012 - ΔΕΝΡΟΦΥΤΕΥΣΗ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ GreenPanou

{Γ. Αγγελόπουλος} “Πρέπει να αναλογιστούμε όλοι μας ποια είναι η δική μας συμμετοχή...”

Της Αγγελίνας Μπανιά

Την Κυριακή 4 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Πανεπιστημίου Πατρών δεντροφύτευση από την Επιτροπή Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Πατρών. Εθελοντές μαθητές/μαθήτριες της περιβαλλοντικής ομάδας GreenPanou των Εκπαιδευτηρίων Πάνου συμμετείχαν στην προσπάθεια αυτή. Οι μαθητές όχι μόνο γνώρισαν έμπρακτα τον τρόπο με τον οποίο  φυτεύεται ένα δέντρο, αλλά αισθάνθηκαν πως και οι ίδιοι μπορούν με απλές κινήσεις να προστατέψουν το περιβάλλον. Ο συντονιστής της Επιτροπής Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Γ. Αγγελόπουλος, καθηγητής του τμήματος Χημικών Μηχανικών, μας παραχώρησε την παρακάτω συνέντευξη και μοιράστηκε μαζί μας το όραμα για το «Πράσινο Πανεπιστήμιο».

Ο πλανήτης Γη εκπέμπει σήμα κινδύνου. Ο άνθρωπος όμως, παραμένει αδρανής πολλές φορές, όχι επειδή δεν έχει ενημερωθεί, αλλά επειδή ο ίδιος αρνείται να λάβει δράση για διάφορους λόγους.  Εκτός από αυτούς τους ανθρώπους όμως, υπάρχει μια δυστυχώς μειοψηφία συνειδητοποιημένων και ευαισθητοποιημένων πολιτών, που είναι πλέον οργανωμένοι σε περιβαλλοντικές ομάδες ανά τον κόσμο. Ποια είναι η συμβολή τέτοιων οργανισμών;
Δεν θα πω ποια είναι η συμβολή των οργανισμών. Πρέπει να αναλογιστούμε όλοι μας ποια είναι η δική μας συμμετοχή, δηλαδή θα πρέπει ανεξάρτητα από τους οργανισμούς, ο καθένας από εμάς να συνειδητοποιηθεί και να προσπαθεί να βελτιώσει το δικό του περιβάλλον, ξεκινώντας από το μικρόκοσμό του και συνεχίζοντας στο μεγαλύτερο κόσμο έξω. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η συμμετοχή σας, η συμμετοχή όλων μας σε αυτές τις εκδηλώσεις, γιατί με αυτές όχι μόνο δίνουμε το καλό παράδειγμα, αλλά μαθαίνουμε και τον κόσμο να συμμετέχει και να βελτιώνει το περιβάλλον.
 
Τέτοιες ομάδες είναι και τα «Αειφόρα Σχολεία» και τα «Αειφόρα Πανεπιστήμια». Από πότε ισχύει ο θεσμός αυτός στο Πανεπιστήμιο Πατρών;
Η επιτροπή στο Πανεπιστήμιο έχει δημιουργηθεί εδώ και δυόμισι χρόνια.

Οι αιτίες για την κινητοποίηση αυτή είναι πολλές. Ποια ήταν ωστόσο η αφορμή για να ενταχθεί το Πανεπιστήμιο στο πρόγραμμα; Υπήρξε κάποια πρόταση;  Όραμα; Κοινός προβληματισμός;
Υπάρχει ένας προβληματισμός γενικότερα για το περιβάλλον και εμείς σαν πανεπιστήμιο πρέπει να δώσουμε το παράδειγμα. Γι’ αυτό πρέπει στο πανεπιστήμιο να οργανωθούν οι κατάλληλες δομές και υποδομές προκειμένου να διεκπεραιώσουμε το καθήκον που έχουμε και να πετύχουμε τον στόχο μας. Πρέπει όλοι οι φοιτητές και οι άνθρωποι από το Πανεπιστήμιο να καταλάβουν τη σημασία της αειφορίας.



Πώς προσέγγισαν οι φοιτητές του Πανεπιστημίου το θεσμό; Υπήρξε άμεση ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση;
Υπήρξε, αλλά θα επιθυμούσαμε ακόμα μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των φοιτητών. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και η βοήθεια η δική σας είναι σημαντική. Θέλουμε ο θεσμός αυτός σιγά σιγά να μεγαλώνει, να γιγαντωθεί και να συμμετάσχουν πολλοί περισσότεροι φοιτητές. Δεν είναι αρκετός ο αριθμός των φοιτητών, θα θέλαμε περισσότερο κόσμο να συμμετέχει. Παρ’ όλ’ αυτά με την ομάδα αυτή που δεν είναι και τόσο μικρή, είμαστε πάνω από εκατό άτομα, καταφέρνουμε και κάνουμε πολλά πράγματα. Θα φυτευτούν σήμερα πάνω από τριακόσια δέντρα ενώ στις προηγούμενες εκδηλώσεις έχουμε βάλει άλλα εφτακόσια. Με αυτή την ομάδα θα καταφέρουμε να ευαισθητοποιήσουμε και άλλα άτομα και όταν δούνε και τα αποτελέσματα των ενεργειών, περισσότερος κόσμος θα βρεθεί μαζί μας.

Ποιες δράσεις έχει αναλάβει ως τώρα το Πανεπιστήμιο στα πλαίσια του προγράμματος;
Έχουμε αναλάβει αρκετές δράσεις. Πέραν των δενδροφυτεύσεων, κάνουμε και ανακύκλωση χαρτιού, παλαιών ηλεκτρικών συσκευών και ηλεκτρονικών υπολογιστών, φυσιγγίων μελανιών εκτυπωτών κλπ ενώ θα προχωρήσουμε τώρα και στην ανακύκλωση λαμπτήρων. Προσπαθούμε να φτιάξουμε μια υποδομή στο πανεπιστήμιο τέτοια ώστε να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της ανακύκλωσης, αλλά και να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι νέοι σε αυτό το αντικείμενο, γιατί, να μην ξεχνάμε ότι αν κοιτάξουμε παλιά, με τι έφτιαξαν πολιτισμό οι πρόγονοί μας; Έφτιαξαν πολιτισμό, έφτιαξαν τον Παρθενώνα με τα μάρμαρα που υπήρχαν στην περιοχή. Με την ξυλεία που είχαν στα δάση έφτιαξαν το στόλο τους. Χρησιμοποιούσαν ό, τι είχαν γύρω τους. Εμείς, τι έχουμε στο περιβάλλον μας; Τα περισσότερα που έχουμε είναι τα σκουπίδια. Επομένως, πρέπει να φτιάξουμε πολιτισμό εμείς με τα απορρίμματα μας, κάνοντας ανακύκλωση και αξιοποιώντας τα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η ανακύκλωση δεν είναι μόνο μια δράση προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά είναι και μια δράση πολιτισμού.

Για ένα τόσο σημαντικό και επείγον θέμα όπως η προστασία του περιβάλλοντος είναι απαραίτητη η κινητοποίηση, όχι μόνο λίγων μικρών ομάδων, αλλά και της ευρύτερης κοινωνίας, αφού τα περιβαλλοντικά προβλήματα είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους. Έχει δείξει η κοινωνία ενδιαφέρον; Στηρίζει το Πανεπιστήμιο στις δράσεις του;
Υπάρχουν κοινωνικές ομάδες  οι οποίες συμμετέχουν στις περιβαλλοντικές δραστηριότητες του Πανεπιστημίου, γίνονται δηλαδή κοινές δράσεις. Περιμένουμε όμως ακόμη περισσότερα. Θα πρέπει γενικότερα η κοινωνία να ενεργοποιηθεί και να δραστηριοποιηθεί, αυτό όμως απαιτεί ένα χρόνο ωρίμανσης. Πρέπει να ξεκινήσει από το Πανεπιστήμιο ή τα σχολεία, που είναι οι κατ’ εξοχήν χώροι όπου εκπαιδεύεται και ωριμάζει κανείς και δημιουργούνται καινούριες ιδέες. Στη συνέχεια είμαστε σίγουροι ότι ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας θα δραστηριοποιηθεί. Είναι δύσκολο όταν κάποιος από νέος συμμετέχει σε τέτοιες εκδηλώσεις να μην συνεχίζει και στην υπόλοιπη ζωή του. Αυτός είναι και ένας από τους ρόλους του Πανεπιστημίου και των σχολείων.

Η ανακύκλωση και η εξοικονόμηση φυσικών πόρων δεν αρκούν για να φέρουν σημαντικές αλλαγές, ειδικά όταν λίγοι μόνο είναι όσοι «σκέφτονται  πράσινα». Τι θα προτείνατε στους νέους οι οποίοι δεν ανήκουν σε ομάδες, αλλά προβληματίζονται με τις επιπτώσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη φύση και θέλουν να λάβουν άμεση δράση, αλλά ως μικρή ανεξάρτητη μονάδα αδυνατούν; Πώς θα μπορούσαν να κινηθούν προκειμένου να συνεισφέρουν στο περιβάλλον ακόμη περισσότερο;
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να συνειδητοποιηθούν για να κάνουν αυτό που πρέπει. Δεν είναι ανάγκη να ανήκουν σε ομάδες, όμως κατά καιρούς πρέπει να συμμετέχουν ή και οι ίδιοι να οργανώνουν ομαδικές δραστηριότητες, γιατί ατομικά είναι πάρα πολύ δύσκολο (η ενέργεια που απαιτείται είναι πάρα πολύ μεγάλη) να πετύχουμε κάτι. Επομένως, ο καθένας από εμάς πρέπει να συνειδητοποιηθεί, να κάνει αυτό που πιστεύει και να το κάνει σωστά.  Ο καθένας πρέπει να δείχνει με τον τρόπο του και να διεκδικεί, να «κυνηγάει» την αειφορία, την ανακύκλωση, ό,τι έχει σχέση όχι μόνο με το περιβάλλον, αλλά και με το πώς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα αύριο, εμείς και τα παιδιά μας.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Τάδε Έφη Έφηβος - 2ο Φύλλο Απριλίου - Μαϊου


«Ο επαγγελματικός τομέας που θέλω να ακολουθήσω απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και σπουδές υψηλού επιπέδου. Είμαι αποφασισμένος/η να προσπαθήσω πολύ για να επιτύχω τον στόχο μου γι αυτό φροντίζω να είμαι συνεπής με τις μαθητικές μου υποχρεώσεις και να μελετώ αρκετά ώστε να μην έχω κενά. Οι γονείς μου και οι καθηγητές υποστηρίζουν με κάθε τρόπο την προσπάθειά μου, όμως τα νέα και οι πληροφορίες που ακούω τον τελευταίο καιρό μου κόβουν τα φτερά. Η ανεργία αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πτυχιούχων δεν εξασκούν τελικά το επάγγελμα που έχουν σπουδάσει ή δεν εργάζονται καθόλου. Τί να κάνω; Αξίζει τελικά τον κόπο η προσπάθειά μου ή δεν θα καταφέρω ποτέ να πραγματοποιήσω το όνειρό μου;»


Κατά την γνώμη μου πρέπει να συνεχίσεις την προσπάθεια σου . Υπάρχει όμως μια απαραίτητη προϋπόθεση. Πρέπει να σου αρέσει το επάγγελμα που σκοπεύεις να κάνεις και να μην το κάνεις σαν να είναι αγγαρεία. Έτσι, αξίζει να συνεχίσεις παρά τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσεις. Επίσης πρέπει να σκεφτείς ότι πάντα θα είσαι σε πολύ καλύτερη θέση από έναν που δεν θα έχει κανένα πτυχίο.

Τσιριμώκος Άκης

Σήμερα, στην Ελλάδα επικρατεί μια ιδιαίτερη κατάσταση όσον αφορά στον επαγγελματικό τομέα. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανεργίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Αυτό δεν πρέπει να μας απογοητεύει σε σχέση με τα μελλοντικά σχέδιά μας γιατί όποιος έχει θέληση μπορεί να κάνει θαύματα. Έχω ακούσει να λέγεται από πολλούς νέους ανθρώπους ότι άλλοι αποφάσισαν για το μέλλον μας. Εγώ διαφωνώ πλήρως με αυτή την άποψη διότι το μέλλον μας είναι στα χέρια μας και εμείς αποφασίζουμε τι θα κάνουμε. Η πρώτη επιλογή που κάνουμε σε σχέση με το μέλλον μας σχετίζεται με το επάγγελμα που θα ακολουθήσουμε. Ο καθένας πρέπει να κάνει τη δική του επιλογή με βάση τα δικά του κριτήρια και όχι των άλλων. Αν το επάγγελμα που θες να κάνεις χρειάζεται εξειδικευμένες γνώσεις και μελέτη, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να σπουδάσεις πάνω σε αυτό. Αν δεν μπορέσεις να βρεις θέση εργασίας στη χώρα σου, μπορείς να αναζητήσεις δουλειά στο εξωτερικό. Ό,τι επάγγελμα και αν διαλέξει κάποιος, αν το αγαπάει και του αρέσει πραγματικά, θα πετύχει πάνω σε αυτό και σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Φούντζουλα Τόνια

Καταρχάς πρέπει να ξέρεις ότι στην Ελλάδα υπήρξαν και  πολύ πιο δύσκολες εποχές από αυτήν που περνάμε τώρα, π.χ. 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Όπως βλέπεις μέσα από την ιστορία όταν οι άνθρωποι βάζουν κάποιους στόχους και κάνουν το παν για να τους πραγματοποιήσουν τελικά το πετυχαίνουν! Αν είσαι πραγματικά σίγουρος για την επαγγελματική πορεία που επέλεξες τότε με πολλή υπομονή μπορείς να πετύχεις τον στόχο σου. Όπως προφανώς θα έχεις παρατηρήσει, πάρα πολλοί άνθρωποι ενώ έχουν ξεκινήσει κάποιες συγκεκριμένες σπουδές, στην πορεία για κάποιο λόγο ακολουθούν κάποιο εντελώς διαφορετικό επάγγελμα, είτε γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελαν, είτε γιατί τους ανάγκασαν οι συνθήκες. Στο μέλλον τα επαγγέλματα δεν θα είναι όπως τώρα. Τα περισσότερα θα εκτελούνται από ρομπότ, και τα χειρωνακτικά επαγγέλματα θα εξαφανιστούν, δηλαδή πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τις δουλειές τους αφού θα είναι περιττοί. Γι αυτό πρέπει να μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε και να αλλάζουμε συνήθειες συνεχώς. Το σωστότερο και πιο ωφέλιμο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις την προσπάθεια όπως τώρα γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον. Δεν γίνεται να γνωρίζεις την κατάσταση που θα επικρατεί στην Ελλάδα. Ίσως χρειαστεί να πας να ζήσεις στο εξωτερικό και να ασκήσεις το επάγγελμα που θα έχεις σπουδάσει εκεί. Όμως ό,τι και να γίνει, ακόμα και στην χειρότερη περίπτωση που τελικά δεν καταφέρεις να βρεις δουλειά, η μόρφωση και το υψηλό πνευματικό επίπεδο που θα έχεις αποκτήσει θα αποβούν υπέρ σου.

Λυμπεράτου  Ηλιάνα

Η αλήθεια είναι πως ζούμε πια σε δύσκολους καιρούς όσο αφορά το μέλλον των νέων. Δεν ξέρουμε πραγματικά για τι αξίζει να προσπαθήσουμε σε σχέση με το μέλλον μας. Νιώθουμε ότι ακροβατούμε σε ένα τεντωμένο σχοινί που κάποια στιγμή θα σπάσει και μαζί με αυτό θα γκρεμιστούν και τα όνειρα μας… Οι κόποι μας θα έχουν πάει χαμένοι και το μέλλον θα είναι αβέβαιο.
Παρόλα αυτά όμως, πιστεύω πως ο καθένας αξίζει να κυνηγήσει και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Οι σπουδές είναι το πιο δυνατό εφόδιό μας για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ανταπεξέλθουμε στα δύσκολα. Η μόρφωση είναι η καλλιέργεια της ψυχής και αυτό θα μας οδηγεί κάθε μέρα βήμα-βήμα στο να φτάσουμε κάποτε στους στόχους μας. Άλλωστε, λένε "άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο."
Εγώ προσωπικά θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω το όνειρό μου για να ικανοποιήσω πρώτα απ' όλα τον εαυτό μου! Να αποδείξω ότι τίποτα και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει τα όνειρά μας.
Όσο ζούμε θα ελπίζουμε για το καλύτερο και θα προσπαθούμε να υπερβούμε τα εμπόδια!!
Σωτηροπούλου Βαλεντίνα

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναλογιστείς είναι πως, παρότι οι καιροί είναι δύσκολοι και αντίξοοι, εσύ δεν πρέπει να σταματάς να σκέφτεσαι και να ονειρεύεσαι το μέλλον σου, να πιστεύεις σε αυτό και να κάνεις τα πάντα για να υλοποιήσεις τα όνειρα σου. Αξίζει να προσπαθήσεις για αυτά ακόμη και εάν οι συνθήκες γύρω σου στρέφονται εναντίον σου. Εάν προσπαθήσεις σκληρά για αυτά που ονειρεύεσαι, οι προσπάθειές σου δεν πρόκειται να έχουν αρνητική έκβαση. Το μόνο πιθανό είναι να έχουν διαφορετική κατάληξη από αυτή που περίμενες.

Τζώρου Ναταλία