Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

11 Μαρτίου 2013 - Μια συνέντευξη με τον καταξιωμένο σκηνοθέτη κ. Παναγιώτη Φαφούτη

{Π. Φαφούτης} “Η ζωή είναι τόσο περιπετειώδης και αξιοθαύμαστη όσο καμιά ταινία…”

Των Ηλιάνα Λυμπεράτου & Ναταλία Τζώρου

Η συζήτηση με καλλιτέχνες είναι μια ξεχωριστή ευκαιρία για να αντικρύσει κανείς τη ζωή με «άλλα» μάτια. Ο σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κ. Παναγιώτης Φαφούτης, με το λιτό και μετρημένο λόγο του, κέρδισε τις εντυπώσεις μας εκείνο το πρωινό του Μαρτίου. Απλός, ευχάριστος, προσιτός και οικείος, μας μετέδωσε την αγάπη του για την τέχνη που «θεραπεύει», προκαλώντας μία γόνιμη και ζεστή ατμόσφαιρα στην κουβέντα μας.  Η συνέντευξη μαζί του ήταν μια ευκαιρία για να εκτιμήσουμε πόσο σημαντικό είναι να ασκεί κάποιος την τέχνη, αντιμετωπίζοντάς την, όχι απλά ως επάγγελμα, αλλά ως δίοδο προσωπικής έκφρασης και δημιουργίας.

Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σας;
Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα μου – αν και δεν πιστεύω στη λέξη καριέρα - ήταν  τότε που ολοκλήρωσα την πρώτη ταινία μου. Όταν την παρακολούθησα, ένιωσα ότι μπορώ και εγώ να δημιουργήσω ταινίες για τον κινηματογράφο. 

Είχατε οικογενειακή υποστήριξη στην επιλογή σας ν’ ασχοληθείτε με τον κινηματογράφο; 
Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι δεν μου άρεσε η αρχική κατεύθυνση σπουδών που είχα επιλέξει. Συνέχισα βέβαια τις σπουδές μου στη Νομική, όμως ταυτόχρονα αποφάσισα να σπουδάσω κι αυτό που αγαπούσα πολύ,  την κινηματογραφία. Έτσι, γράφτηκα σε μια ιδιωτική σχολή, την όποια πλήρωνα με δικά μου χρήματα,  καθώς ο πατέρας μου δεν το γνώριζε. Κάποια στιγμή, με τη λήξη του πρώτου έτους, το έμαθε και μπορώ να πω πως το δέχτηκε με ευχάριστο τρόπο και με στήριξε στην επιλογή μου αυτή.  

Εφόσον σπουδάσατε νομική γιατί δεν ακολουθήσατε αυτή την κατεύθυνση;
Όταν επέλεξα τη νομική ως επαγγελματική καριέρα πίστευα πως θα μου άρεσε. Όμως κατά τη διάρκεια των σπουδών μου συμπέρανα πως δεν με ικανοποιούσε. Πιστεύω ότι όταν κάποιος κάνει κάτι, πρέπει να το αγαπά και να τον ευχαριστεί ψυχικά. Έτσι από τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν ευχαριστιόμουν αυτό που έκανα, έπρεπε να αλλάξω. Ίσως πάντως σ’ αυτές τις αλλαγές αποφάσεων να φταίει και ο τότε ανύπαρκτος στα σχολεία επαγγελματικός προσανατολισμός. 



Εάν σας δινόταν η ευκαιρία θα αλλάζατε κάτι στην επαγγελματική σας πορεία;
Αν θα άλλαζα κάτι…, μάλλον όχι! Επειδή μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις πως έχει ενδιαφέρον να σου ανήκουν και οι ωραίες και οι άσχημες στιγμές της ζωής που συνθέτουν ένα χαρακτήρα, ένα ρόλο και μια θέση στη κοινωνία.

Ποιος σκηνοθέτης αποτέλεσε για εσάς πρότυπο και τον θαυμάζατε;
Απο τη νεαρή μου ηλικία δε συνήθιζα να έχω κάποιον ως πρότυπο , κάποιον στον όποιο επιθυμούσα να μοιάσω. Υπήρχαν βέβαια διάφοροι, των όποιων θαύμαζα τις ταινίες, αλλά κυρίως καινούριους σκηνοθέτες οι όποιοι κατάφερναν σπουδαία πράγματα με την πρώτη ή τη δεύτερη προσπάθεια. Αυτούς θαύμαζα!

Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα σας;
Η σκηνοθεσία είναι ένα αρκετά σύνθετο επάγγελμα , επειδή συνδυάζει πολλαπλών πεδίων εργασίες, ώστε να φτάσει στο αποτέλεσμα – την ταινία. Οπότε σε κάποιον/α που επιθυμεί να ακολουθήσει την κινηματογραφία ως επάγγελμα θα του πρότεινα να παρατηρεί τη ζωή και τους ανθρώπους με κριτική σκέψη, δηλαδή να προσπαθεί να βρει τις αληθινές αιτίες ερμηνείας των γεγονότων και να μην έχει προκαταλήψεις και στερεότυπα απέναντι στη ζωή και στην κοινωνία. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να παρακολουθεί συστηματικά κινηματόγραφο. Αυτό κατά την άποψή μου είναι το κλειδί για να γίνεις σκηνοθέτης.

Ποια είναι η αγαπημένη σας κινηματογραφική ταινία;
Δύσκολη ερώτηση αν αναλογιστείς πως είμαι σκηνοθέτης και οι ταινίες είναι το αγαπημένο μου προϊόν! Εάν όμως έπρεπε να επιλέξω μια από αυτές, θα έλεγα  «Τον Νονό», μια σπουδαία ταινία την οποία θα πρότεινα βέβαια κυρίως σε ενήλικα άτομα.

Πιστεύετε πως ο κινηματογράφος αντιγράφει τη ζωή ή το αντίθετο;
Στον κινηματογράφο για να δημιουργήσεις μια ταινία πρέπει να παρατηρείς τη ζωή, να προσπαθήσεις να την αντιγράψεις και να την εξηγήσεις. Ουσιαστικά ο κινηματογράφος προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα που θέτει η ίδια η ζωή. Άρα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας μιας ταινίας υπάρχει έντονα το στοιχείο της αντιγραφής, όμως η ζωή είναι τόσο περιπετειώδης και αξιοθαύμαστη όσο καμιά ταινία. Άρα μάλλον το σινεμά αντιγράφει τη ζωή.

Ο κινηματογράφος κατά την κρίση σας, είναι καλό να εντάσσεται στο αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων;
Πιστεύω πως ναι, θα ήταν καλό να ενταχθεί στο αναλυτικό σχολικό πρόγραμμα, εφόσον παντού πλέον γύρω μας κυριαρχεί το βίντεο και η κινούμενη εικόνα. Οπότε είναι απαραίτητο να μάθεις να «διαβάζεις» τη γλώσσα των εικόνων. Ο κινηματογράφος μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να αποκτήσουν κρίση ως προς το περιεχόμενο αυτού που παρακολουθούν και όχι μόνο ως προς το επιφανειακό κομμάτι του. Τέλος, πέρα από αυτό βοηθάει ώστε ο μαθητής να αναπτύξει κριτική και συνθετική σκέψη.

Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Στο μέλλον επιθυμώ να κάνω κι άλλες ταινίες.  
Ήδη αυτήν την περίοδο μου έχει προταθεί ένα σενάριο για ένα ντοκιμαντέρ καθώς και ένα για μια ταινία μεγάλου μήκους και … ποτέ βέβαια δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει το μέλλον!!!