Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

25 Οκτωβρίου 2012 - Μια συνέντευξη με τη δημοσιογράφο του MEGA – CHANNEL

{Ε. Καλλίτση} “Η … συνταγή της καλής Δημοσιογραφίας”

Των Έλενα Μαλέλη και Μαρία Τσάκωνα 

Ήταν ένα φωτεινό πρωινό του Οκτωβρίου όταν είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε στη Βιβλιοθήκη του σχολείου μας τη ρεπόρτερ του Mega Channel, κ. Ελίζα Καλλίτση. Μόλις είχε προηγηθεί η ζωντανή σύνδεση των μαθητών της Γ Γυμνασίου με τη πρωινή εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Mega», στο πλαίσιο του μαθήματος του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού, στη διάρκεια της οποίας η κ. Καλλίτση συντόνισε μια συζήτηση των μαθητών με τους παρουσιαστές της εκπομπής κ. Καμπουράκη και κ. Οικονομέα. Η συνέντευξη που αποσπάσαμε από τη δημοσιογράφο εξελίχθηκε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική συζήτηση με έναν άνθρωπο που δεν επιθυμούσε να είναι θεατής στη ζωή και στο επάγγελμα, αλλά ενεργός συμμέτοχος  και  δρών πρόσωπο. Η κ. Καλλίτση μας μίλησε για τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας, τις προκλήσεις του επαγγέλματος, τα όνειρα της και το νόημα της ζωής. 

Ποιά ήταν τα όνειρα και οι στόχοι που είχατε ως παιδί; 
Πολύ καλή ερώτηση για να την απευθύνεις άμα είσαι δημοσιογράφος. Σίγουρα όμως είναι δύσκολη για να απαντηθεί, αν εσύ είσαι αυτός που σου παίρνουν συνέντευξη. Ποιά ήταν τα όνειρα που είχα ως παιδί; Δεν ξέρω αν είχα κάτι συγκεκριμένο, πάντως αυτό που σίγουρα ήθελα, ήταν – και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το επάγγελμα που ήθελα να ακολουθήσω – ότι επιθυμούσα να είμαι μέσα στην εικόνα! Έβλεπα δηλαδή, όταν ήμουν μικρή, τηλεόραση ή κάποια ταινία στον κινηματογράφο και ήθελα «να μπω μέσα στην εικόνα». Δεν ήξερα πως και με ποιο τρόπο, αν θα είμαι πίσω ή μπροστά από μια κάμερα, αν θα είμαι …ξυλουργός στην εταιρία που φτιάχνει τα σκηνικά ή αν θα είμαι ζωγράφος που φτιάχνει μακέτες. Αυτό δεν το ήξερα, αλλά σίγουρα ήξερα ότι θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί, εκεί που «κάτι διαδραματίζεται». Αυτό το θυμάμαι!

Άρα από μικρή είχατε στο μυαλό σας την ενασχόληση με την τηλεόραση;
Δεν ξέρω! Μάλλον. Ίσως να ήθελα να γίνω και τραγουδίστρια, αλλά σίγουρα ήθελα να είμαι «κάπου» την ώρα που συμβαίνει «κάτι».

Δηλαδή θέλατε να είστε το κεντρικό πρόσωπο στο γεγονός που διαδραματίζεται;
Όχι το κεντρικό απαραίτητα. Θα ήθελα όμως να είμαι εκεί, στο συνεργείο που στήνει για παράδειγμα μια συναυλία, να μην είμαι δηλαδή απλά θεατής.



Γιατί όμως δεν επιλέξατε να γίνετε για παράδειγμα ηχολήπτρια, τραγουδίστρια ή …ξυλουργός, και διαλέξατε αυτό το επάγγελμα;
Τραγουδίστρια μάλλον δε θα έγινα γιατί  αν είχα καλή φωνή φαντάζομαι κάποιος θα με είχε ακούσει και θα με είχε παροτρύνει. Ξυλουργός πιθανότατα δεν έγινα επειδή ο Θεός ήθελε να με προστατεύσει από τα ατυχήματα, καθώς συχνά μου συμβαίνουν. Δημοσιογράφος έγινα, εξαιτίας μιας συνάντησης που είχα κάποια στιγμή με κάποιους ανθρώπους που ήταν δημοσιογράφοι. Στο μεταξύ, αφού είχα τελειώσει το σχολείο, είχα ξεκινήσει σπουδές σ’ ένα εργαστήρι δημοσιογραφίας, καθώς τότε δεν υπήρχαν σχολές για το επάγγελμα. Μπήκα λοιπόν σε αυτή τη μαγεία «του να βρίσκεσαι κάπου την ώρα που γίνεται» και να μπορείς να το μεταφέρεις στους άλλους. Αυτό λοιπόν είναι ένα πολύ μαγικό πράγμα. Εμένα με μάγεψε και σιγά σιγά μπήκα σε αυτόν το χώρο. Εκείνη τη περίοδο  ο τότε διευθυντής του καναλιού έψαχνε άντρα δημοσιογράφο αλλά παρ’ όλα αυτά με προσέλαβε. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο, αλλά απλώς έτσι ήρθαν τα πράγματα. Εγώ του υποσχέθηκα πως μπορεί να μην εκπληρώσω τις προσδοκίες τους, αλλά θα προσπαθούσα ειλικρινά ώστε κάποια στιγμή να φτάσω σε αυτό που είχε στο μυαλό του. Με αυτήν την υπόσχεση λοιπόν προχώρησα για να φανώ συνεπής σ’ αυτήν την υπόσχεση και σ’ εκείνον τον άνθρωπο.

Ποιά δημοσιογραφική αποστολή και πότε έγινε πιθανή αιτία για να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης ή τον τρόπο ζωής σας;
Είναι πάρα πολλές, θα έλεγα, και δεν είναι μία. Καταρχήν το πρώτο θέμα που κάνεις ως δημοσιογράφος, αποτελεί αφορμή για αλλαγή στον τρόπο σκέψης σου. Κι αυτό γιατί ξαφνικά νιώθεις ότι πρέπει να είσαι απόλυτα συνεπής και υπεύθυνος. Όταν είσαι ρεπόρτερ δεν σου δίνεται η πολυτέλεια να έχεις δεύτερες και τρίτες σκέψεις, εκτός απ’ αυτές τις δύο: το χρόνο που τρέχει και το δελτίο στις δύο το μεσημέρι, και όχι στις δύο και είκοσι, ούτε στις δύο παρά δέκα. Αυτή η αίσθηση του χρόνου και το γεγονός ότι συναλλάσσεσαι καθημερινά  με επαγγελματίες, απέναντι στους οποίους πρέπει να είσαι συνεπής –τονίζω τη λέξη, γιατί αυτή πρωταγωνιστεί στο χώρο αυτό -  σε κάνει να αλλάζεις και τα δεδομένα σου. Θυμάμαι ότι η πρώτη συνέντευξη που είχα πάρει ως δημοσιογράφος ήταν  από τον τότε πρωθυπουργό, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αντιλαμβάνεστε πόσο πολύ σημαντική στιγμή είναι εκείνη η ώρα που ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος,  ο οποίος βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη προβληματική στιγμή στη πολιτική ζωή του, όπως το σκάνδαλο Κοσκωτά που αντιμετώπιζε τότε, να σου παραχωρεί συνέντευξη! Εσείς είστε βέβαια μικρές και ίσως δεν γνωρίζετε αυτό το τόσο σημαντικό σημείο καμπής στη πολιτική ζωή αυτού του άνδρα. Σε μια τέτοια τόσο κρίσιμη στιγμή λοιπόν για αυτόν τον πολιτικό, έπρεπε μια νεαρή ρεπόρτερ να σταθεί υπεύθυνα απέναντι  του και να του πάρει συνέντευξη. Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο και πόσο καθοριστικό μπορεί να είναι αυτό στην επαγγελματική σου ζωή.  Υποκλίνεσαι, λοιπόν, σε αυτά τα γεγονότα και προχωράς. Τέτοιου είδους γεγονότα, για να ξαναγυρίσω στην ερώτησή σας, καθορίζουν αναμφισβήτητα τον τρόπο ζωής και σκέψης σου. 

Κυρία Καλλίτση, ποιο είναι το νόημα της ζωής για εσάς;
Νόημα αποκτά η ζωή όταν μπορείς να ζεις, δηλαδή να μπορείς να χαμογελάς, να μπορείς να κοιτάς τον ουρανό, να σκέφτεσαι ότι η επόμενη μέρα θα είναι άλλη, να μπορείς να κάνεις όνειρα, και να μπορείς, όσο αυτό περνάει από το χέρι σου, να είσαι χρήσιμος σε κάποιον που είναι γύρω σου. Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα απλό βλέμμα, ακόμα κι αν είναι ένα απλό άγγιγμα.

Κάνετε όνειρα σήμερα; Αν ναι, ποιά είναι αυτά; 
Φυσικά και κάνω όνειρα. Κι άλλη δύσκολη ερώτηση! Καταρχήν θα ήθελα να εκπληρώσω κάποια πράγματα που δεν τα έχω κάνει σε σχέση με τη δουλειά μου αλλά και τη προσωπική μου ζωή. Θα ήθελα να γίνω πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος και θα ήθελα να μάθω να γίνομαι καλύτερη, όχι με την έννοια του να αναδειχθώ σε κάτι, αλλά να είμαι πιο ήσυχη. Έχω λοιπόν όνειρα και είναι πολλά. Τα όνειρα αυτά μπορεί να έχουν να κάνουν με παιδιά, μπορεί να έχουν να κάνουν με ζώα,  που δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο κακής μεταχείρισης. Η προστασία των ζώων ούτως ή άλλως  είναι μεγάλο κομμάτι στην ζωή μου. Θα ήθελα να είμαι δυνατή, να έχω τη δύναμη, στο κομμάτι που μου αναλογεί, να μπορώ να υποστηρίζω αυτό που θεωρώ δίκαιο και αληθινό. 

Ποια πιστεύετε πως είναι τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας;
Τα μυστικά της καλής δημοσιογραφίας ακόμα  τα ψάχνω κι εγώ. Βέβαια  πρέπει να ξέρετε πως ποτέ δεν τα μαθαίνεις όλα, και ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι «έχω μάθει τα πάντα». Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό και κάθε ώρα υπάρχει κάτι που θα σε εκπλήξει και δε περιμένεις ότι θα το ζήσεις. Τα γεγονότα και η ζωή είναι τέτοια που δεν μπορείς ποτέ να πεις πως τα ξέρεις όλα. Πάντως το σίγουρο είναι ότι πρέπει να ξέρεις πως θα περπατήσεις ώρες πολλές, ότι δηλαδή έχεις να κάνεις με το «δρόμο». Αυτό είναι ένα μυστικό. Ένα άλλο  είναι πως πρέπει να μιλάς  τόσο  σιγά που να μην ακούγεσαι καν στον εαυτό σου, δηλαδή να είσαι δυναμικός μέσα από τη σιωπή σου. Ό,τι έχει να κάνει με πομπώδες ύφος και αντιλήψεις του τύπου «ότι εγώ είμαι εξουσία», είναι μια παγίδα που πρέπει να την αποφεύγει ένας δημοσιογράφος. Επιπλέον, πρέπει να έχεις θάρρος.  Αν δεν έχεις καταλάβει κάτι, πρέπει να μη διστάζεις να το ρωτήσεις με τόλμη, χωρίς να φοβάσαι πως θα σε θεωρήσουν ανόητη. Τέλος, αν έχεις κάνει λάθος,  πρέπει να έχεις τη δύναμη να ζητήσεις συγγνώμη, κι αν μπορείς, να επανορθώσεις.