Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

25 Οκτωβρίου 2013 - Συνέντευξη για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τον κ. Κ. Κυρίτση – «Η Κατοχική Ναύπακτος»

Την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013, στην αίθουσα «Βιργινία Πάνου» των Εκπαιδευτηρίων μας, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν γεγονότα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Ναυπάκτου κατά την περίοδο της κατοχής. Μέσα από το χρονικό της αφήγησης και κυρίως μέσω της συνέντευξης που παραχώρησε ο φιλόλογος κύριος Κ. Κυρίτσης σε μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας του Γυμνασίου, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν μια σφαιρική αντίληψη για τα τεκταινόμενα της εν λόγω περιόδου.  

Ευχαριστούμε θερμά τον κο Κ. Κυρίτση για την ευγενική παραχώρηση της συνέντευξης.

22 Οκτωβρίου 2013 - Συνέντευξη με το Νευρολόγο κ. Νικόλαο Δημισιάνο

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ

Της Μαρίας Τσάκωνα

Στις 22 Οκτωβρίου είχαμε την τιμή να πάρουμε συνέντευξη από τον κο. Νικόλαο Α. Δημησιάνο, ο οποίος ειδικεύεται στην επιστήμη της Νευρολογίας και είναι επιστημονικός Συνεργάτης. Επιπλέον αποτελεί ενεργό μέλος της Νευρολογικής Κλινικής Π.Γ.Ν. Πατρών. Η συζήτηση μας ήταν μια ξεχωριστή ευκαιρία για να ανακαλύψουμε περισσότερα για αυτό τον κλάδο της Ιατρικής αλλά και για να δώσουμε απαντήσεις σε ποικίλες απορίες που μέχρι τώρα πιθανόν να μας κατέκλυζαν. Εξίσου σημαντικό αποτελεί το γεγονός ότι μας έδωσε την ευκαιρία να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό και ταυτόχρονα δύσκολο είναι αυτό το επάγγελμα.



1. Ποιος ήταν ο λόγος ο οποίος διαλέξατε να ειδικευτείτε στον συγκεκριμένο κλάδο της ιατρικής;
Η ιατρική χωρίζεται στη χειρουργική και στην παθολογία.  Εμένα μου άρεσε η παθολογία. Απλά σκέφτηκα πως η παθολογία δε θα μου επέτρεπε να κάνω μια εμβάθυνση λόγω των πολλών ειδικοτήτων της. Έτσι η ειδικότητα η οποία μου κέντρισε το ενδιαφέρον από την αρχή ήταν η νευρολογία. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως ασχολείται με το πιο πολύπλοκο σύστημα του ανθρώπου, το νευρικό. Υπάρχουν πολλά περιθώρια έρευνας και μελέτης καθώς πολλά πράγματα δεν τα ξέρουμε.

2. Σας επηρεάζει καθόλου η δουλειά σας στην προσωπική σας ζωή;
Η δουλειά μου με επηρεάζει πάρα πολύ στην προσωπική μου ζωή, όπως άλλωστε και τους περισσότερους γιατρούς. Κατά τη γνώμη μου  η ιατρική δεν είναι επάγγελμα. Δηλαδή δεν είναι κάτι το οποίο θα μας απασχολήσει για κάποιες συγκεκριμένες ώρες και μετά θα επιστρέψουμε σπίτι μας. Είναι κάτι που σε ακολουθεί παντού. Όπου πας εσύ, πηγαίνει και αυτή, όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Για παράδειγμα όταν θα εξετάσεις έναν ασθενή ακόμα, κι όταν φύγει ο ασθενής πολλές φορές θα συνεχίζεις να σκέφτεσαι αυτόν και την θεραπεία του καθώς και την εξέλιξη της. Όσο για το επιστημονικό κομμάτι πρέπει συνέχεια να εκπαιδεύεσαι, να διαβάζεις βιβλία αλλά και να πηγαίνεις σε συνέδρια, αφού όλα στην Ιατρική εξελίσσονται.

3. Ποιο είναι το πιο δύσκολο περιστατικό που έχετε αντιμετωπίσει;
Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο δύσκολο περιστατικό. Όλα, υπό μία έννοια, είναι δύσκολα περιστατικά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάθε περιστατικό είναι διαφορετικό και συνάμα μοναδικό.
Μπορεί κάποια να μην είναι δύσκολα ως προς το διαγνωστικό κομμάτι αλλά ως προς το ότι κάποιες φορές ο ίδιος ο ασθενής είναι αυτός ο οποίος κάνει τη διαδικασία δύσκολη, γιατί δεν είναι όλοι δεκτικοί στη θεραπεία. Θυμάμαι για παράδειγμα την πρώτη μου εφημερία, όπου ήμουνα βράδυ στα επείγοντα, και είχα να αντιμετωπίσω έναν ασθενή, τον οποίο είχε παραπέμψει ένας ψυχίατρος και ήταν σε διέγερση. Για να βρω λοιπόν το πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε, που φαινόταν στην αρχή για ψυχολογικό, πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ προσπαθώντας να τον πείσω αρχικά να τον εξετάσω και να τον υποβάλλω στη συνέχεια στον απαραίτητο εργαστηριακό έλεγχο. Επιπλέον, το 25% των περιστατικών δεν παίρνει ποτέ διάγνωση. Τέλος, ο καλύτερος σύμμαχος ενός γιατρού είναι ο χρόνος, καθώς εξελίσσονται τα συμπτώματα και η κλινική εικόνα γίνεται πιο πλήρης.

4. Πιστεύετε πως ένας νευρολόγος είναι ταυτόχρονα και ψυχίατρος; Και αν ναι για ποιο λόγο;
Κατά την άποψή μου η ειδικότητα του νευρολόγου είναι τελείως διαφορετική από αυτή του ψυχιάτρου. Όχι τόσο στο πλαίσιο το διαγνωστικό, αφού οι παθήσεις οι ψυχιατρικές έχουν ένα βιολογικό υπόστρωμα. Ο διαχωρισμός έχει γίνει για πρακτικούς λόγους και έχει καθιερωθεί οι παθήσεις, που δεν έχουν ένα εμφανές οργανικό υπόστρωμα και δημιουργούν διαταραχές στον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του ανθρώπου, να κατατάσσονται σε αυτές τις οποίες θα μελετήσει ένας ψυχίατρος. Επιπλέον, σημαντικό κομμάτι της θεραπείας που παρέχει ο ψυχίατρος, πέραν της φαρμακευτικής, είναι η ψυχοθεραπεία, την οποία μόνο οι ψυχίατροι λαμβάνουν την εκπαίδευση να παρέχουν.

5. Στην πάθηση της σκλήρυνσης κατά πλάκας ο ασθενής πως αντιδράει και πως αντιμετωπίζει τη ζωή;
Η σκλήρυνση κατά πλάκας ή πολλαπλή σκλήρυνση, όπως λέγεται σήμερα, είναι μια χρόνια, φλεγμονώδης νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος που προσβάλλει τη μυελίνη. Η αιτιολογία της παραμένει άγνωστη, αν και τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στη δημιουργία της. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων προκαλεί μια απορρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος, σε κάποια ευάλωτα άτομα, με αποτέλεσμα αυτό να καταστρέφει τον ίδιο του τον ‘’εαυτό’’, στην προκειμένη περίπτωση τη μυελίνη. Αυτή η πάθηση είναι πιο συχνή σε νεαρές γυναίκες και άντρες, κυρίως γυναίκες, μεταξύ 20-30 χρονών  και συνήθως ακολουθεί μια μορφή με εξάρσεις και υφέσεις. Επιπλέον δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για τη νόσο καθώς δεν ξέρουμε αυτό που την προκαλεί.
Ο ασθενής όταν μαθαίνει πως έχει προσβληθεί από αυτή τη νόσο αντιδράει, όπως θα  αντιδρούσε ο καθένας ο οποίος θα μάθαινε ότι έχει μια χρόνια και ανίατη νόσο. Η τοποθέτηση του κάθε ασθενή απέναντι στη νόσο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το χαρακτήρα του και τις ψυχικές του δυνάμεις. Κάποιοι εμφανίζουν άγχος και κατάθλιψη, άλλοι έχουν άρνηση, ενώ άλλοι την αντιμετωπίζουν με στωικότητα και θάρρος.

6. Μήπως θα μπορούσατε να μας πείτε λίγα λόγια για την νόσο Πάρκινσον; Έχετε αντιμετωπίσει ποτέ ασθενείς με αυτή την πάθηση;
Είναι μια νευροεκφυλιστική νόσος όπου καταστρέφονται νευρώνες μέσα στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται διάφορα νευρολογικά συμπτώματα, κυρίως κινητικά, όπως τρόμος, δυσκαμψία και βραδυκινησία, και εμφανίζεται συνήθως σε μεγάλες ηλικίες. Η θεραπεία για αυτή τη νόσο είναι η λεβοντόπα που μέσα στον οργανισμό μετατρέπεται σε ντοπαμίνη, που είναι η ουσία που λείπει από τους εγκεφάλους αυτών των ασθενών. Ωστόσο είναι μια θεραπεία υποκατάστασης, καθώς η νόσος δεν είναι θεραπεύσιμη. 

7. Τι κέρδος έχει ένας γιατρός από αυτό το επάγγελμα (όχι υλικό);
Για μας τους γιατρούς το μεγαλύτερο κέρδος είναι το ηθικό. Δηλαδή όχι με την έννοια της ηθικολογίας αλλά με τη έννοια της ηθικής ικανοποίησης, όταν ένας ασθενής σου πηγαίνει καλά και σε ευχαριστεί για την προσπάθεια που έχεις καταβάλει.

8. Πως πρέπει ένας γιατρός να αντιμετωπίζει μια αποτυχία; Έχετε κάνει ποτέ  λάθος σε κάποια διάγνωση;
Με ταπεινότητα, αφού ένας γιατρός πρέπει να γνωρίζει τα όριά του και όταν δεν γνωρίζει κάτι να ρωτάει κάποιον συνάδελφό του που είναι πιο έμπειρος. Επιπλέον σε περίπτωση που κάποιος ασθενής του, τον ρωτήσει κάτι και αυτός δεν το γνωρίζει πρέπει να έχει το θάρρος και να πει την αλήθεια αλλά και ότι θα ενημερωθεί. Όλοι μας έχουμε κάνει λάθη, το σημαντικό είναι να είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε και να τα διορθώσουμε, και αυτό γίνεται μόνο όταν ο γιατρός λειτουργεί υπεύθυνα και ευσυνείδητα.


9. Έχετε συμμετάσχει ποτέ στους γιατρούς χωρίς σύνορα κι αν ναι γιατί;
Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να συμμετάσχω σε αυτή την οργάνωση, ειδικά όταν βλέπω το έργο που προσφέρουν. Όμως λόγω διάφορων προσωπικών αλλά και επαγγελματικών λόγων δεν ήταν εφικτό. Παρόλα αυτά, αν στο μέλλον μου δοθεί η ευκαιρία, φυσικά και θα συμμετάσχω.