Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

28 Ιανουαρίου 2014 - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ κ. ΜΠΟΥΛΕ ΓΙΑΝΝΗ

Καλημέρα κύριε Δήμαρχε και σας ευχαριστούμε πολύ που δεχθήκατε την πρότασή μας. Η ομάδα μας συμμετέχει στο διαγωνισμό ecomobility για την οικολογική μετακίνηση. Ο διαγωνισμός αυτός αποτελεί ουσιαστικά μια εκστρατεία που σχεδιάστηκε με σκοπό την ενεργοποίηση και την εθελοντική συμμετοχή μαθητών στην εξέταση προβλημάτων που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής στις πόλεις. Κύριος στόχος είναι ο εντοπισμός των προβλημάτων που προκαλούνται από τις συμπεριφορές και από τις συνθήκες μετακίνησης των πολιτών και σε αυτή την κατεύθυνση θα θέλαμε να σας απευθύνουμε κάποιες ερωτήσεις.

Σκοπός της εκστρατείας μας είναι να ενημερώσουμε τους πολίτες για τα πλεονεκτήματα των οικολογικών μέσων μετακίνησης και την κυκλοφοριακή αλλά και περιβαλλοντική επιβάρυνση που προκαλεί η αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου μέσα στην πόλη. Θεωρείτε πως οι κάτοικοι της πόλης μας είναι συνειδητοποιημένοι στο θέμα της οικολογικής μετακίνησης;
H πόλη μας έχει κάποιες ιδιαιτερότητες λόγω της μορφολογίας της. Έχουμε δύο ουσιαστικούς δρόμους για να μπει κανείς στην πόλη και να βγει και αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα. Δεν είναι μια πόλη που έχει ένα πλέγμα δρόμων που θα μπορεί κανείς να επιλέξει ανάλογα με τι τον εξυπηρετεί. Αυτό μας δημιουργεί προβλήματα σε συνδυασμό με την έλλειψη συνειδητοποίησης από τον κάθε πολίτη ότι η πόλη μας είναι μικρή και θα μπορούσε κάλλιστα να μην χρησιμοποιείται καθόλου αυτοκίνητο. Δεν υπάρχει λόγος δηλαδή να πας από το Γρίμποβο στο λιμάνι με αυτοκίνητο, ούτε από την Ψανή στο λιμάνι, θα μπορούσες κάλλιστα να περπατήσεις, είναι δηλαδή μέσα στα όρια που ο καθένας μπορεί να το κάνει με τα πόδια, απλά είναι θέμα νοοτροπίας και αντίληψης. Έχουμε λοιπόν θεωρήσει το αυτοκίνητο, όχι μόνο οι κάτοικοι της Ναυπάκτου και του Δήμου Ναυπακτίας αλλά και σαν Έλληνες θεωρούμε πως η κοινωνική καταξίωση γίνεται με το να κινείσαι με το αυτοκίνητο. Θα μπορούσαμε αν διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις που χρειάζονται και με τη βοήθεια τη δική σας που έχετε νέες ιδέες και νέες συμπεριφορές να περάσουμε την αντίληψη ότι έξυπνο είναι αυτό που είναι χρήσιμο, δηλαδή είναι χρήσιμο να περπατάμε γιατί αφορά την υγεία μας και ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να περπατάει και όχι να στέκεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο και δεύτερον υπάρχουν πολύ πιο καλά μέσα μεταφοράς που συμβάλλουν και στην σωματική άσκηση και στην ψυχική ευεξία και στην αποσυμφόρηση της πόλης από τα αυτοκίνητα. Πέρα από τα πόδια είναι και το ποδήλατο, θα μπορούσαμε να πούμε και για αλλά μεταφορικά μέσα μαζικά ώστε να μην έχουμε ο καθένας από ένα αυτοκίνητο αφού μπορούμε να έχουμε ένα αυτοκίνητο για 50 ανθρώπους, για το λόγο αυτό ο δήμος μας αποφάσισε να επιδοτήσει τις αστικές συγκοινωνίες. Δυστυχώς δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο σαν κοινωνία και θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια και από εμάς και από τα σχολεία γιατί από εκεί ξεκινάει η παιδεία και από όλους τους φορείς της πόλης που καμία φορά περισσότεροι από αυτούς λένε τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Αυτή είναι μια γενική αντίληψη. Όλοι λέμε στην χώρα μας δυστυχώς τι πρέπει να γίνει από τους άλλους και όχι από μας και αυτό αναπαράγει και ανακυκλώνει τα θέματα.

Η ομάδα μας περπατώντας στην πόλη κατέγραψε επανειλημμένα ανεύθυνες και επικίνδυνες κυκλοφοριακές συμπεριφορές των πολιτών όπως την κίνηση και στάθμευση οχημάτων στον ποδηλατόδρομο και τα πεζοδρόμια, παραβιάσεις σηματοδοτών, στάθμευση σε διαβάσεις πεζών και πεζόδρομους και πολλά άλλα. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η εικόνα; Μήπως αυτές οι συμπεριφορές είναι τόσο έντονες επειδή μένουν συστηματικά ατιμώρητες; 
Δήμαρχος: Ναι, ας πούμε λοιπόν το εξής. Στην πόλη μας υπάρχει ένας ποδηλατοδρόμος ο οποίος εξ αντικειμένου δεν έχει τις προδιαγραφές που θα έπρεπε για να είναι ασφαλής, να εμπιστεύεται δηλαδή ο γονιός τα παιδιά του να πάνε με το ποδήλατο στο σχολείο και να κινούνται στην πόλη με το ποδήλατο, οι μεγαλύτεροι να κάνουν το ίδιο. Και αυτό έχει να κάνει με την δομή της πόλης μας, έχει ένα σύστημα δρόμων που είναι υποχρεωτικό να περνάει και το αυτοκίνητο και το ποδήλατο. Επίσης υπάρχει ένα ζήτημα αντίληψης όσων οδηγούν αυτοκίνητα σε σχέση με την προτεραιότητα στους πεζούς, τους ποδήλατες, σε οποιονδήποτε άνθρωπο έχει ανάγκη, στον ανάπηρο κλπ και αυτό είναι θέμα γενικό πολιτιστικό δηλαδή κουλτούρας. Υπάρχει δηλαδή αυτή η αντίληψη, ότι οποίος έχει το αυτοκίνητο είναι ο κυρίαρχος, μπαίνει στον ποδηλατόδρομο και μπορεί να προκαλέσει ατύχημα, σταματάει να κάνει την δουλειά του εκεί που δεν προβλέπεται παρόλο που έχει θέση στάθμευσης ελεύθερη, σταματάει όπου θέλει για να μην περπατήσει 10 μέτρα. Βλέπετε το φαινόμενο να έχουμε από την μια πλευρά σταθμευμένα οχηματα που τα περισσότερα από τα οποια ανήκουν σε ιδιοκτήτες των μαγαζιών και αναγκάζεται κάποιος που πάει να ψωνίσει να βάλει το αυτοκινητο παράλληλα, διπλοπαρκάροντας με αποτέλεσμα ο ποδηλάτης πλέον να είναι στο έλεος του οποιουδήποτε και αυτο δημιουργεί προβλημα. Πως αντιμετωπίζεται αυτο και τι κάνουμε σαν δημοτική αρχή: Όταν είχαμε τη δημοτική αστυνομία υπήρχε καλυτερη επιτήρηση και σαν δημος, σαν δημοτική αρχή είχαμε δεσμευθεί δημόσια οτι  δεν θα σβήσει καμία κλήση που αφορά παραβάτη γιατί υπάρχει και ένα θέμα που ίσως να μην το γνωρίζετε. Η αστυνομία, η τροχαία, η δημοτική αστυνομία παλιότερα γράφαν τον παραβάτη και τον σβήναν κάποιοι άλλοι με αποτέλεσμα να υπάρχει έτσι μια κατάσταση όπου ο ένας ακυρώνει την δουλειά του άλλου. Στην συνέχεια ο αστυνομικός δε γράφει αφού ξέρει πως θα σβήσει και μια πελατειακή σχέση αναπτύσσεται, δηλαδή μην στεναχωριέσαι θα στην σβήσει ο δήμαρχος την κλήση. Αυτό λοιπόν το σταματήσαμε και υπήρχε μια σχετική τάξη θα έλεγα με βάση αυτό αλλά στην συνέχεια το κράτος κατήργησε τη δημοτική αστυνομία και έτσι ο δήμος δεν έχει τα μέσα πλέον να επιβάλει τις ποινές και τις τιμωρίες που χρειάζεται. Έτσι λοιπόν βλέπετε ανθρώπους να παρκάρουν στις γωνίες, να παρκάρουν σε θέσεις που είναι για άτομα με ειδικές ανάγκες, στον ποδηλατόδρομο κλπ ενώ η τροχαία δεν έχει το προσωπικό που θα έπρεπε για να αστυνομεύσει όλο το οδικό δίκτυο. Η πόλη μας έχει ακόμα μια ιδιομορφία, το παραλιακό μέτωπο είναι στην αρμοδιότητα του λιμεναρχείου, δηλαδή μπορεί να βλέπετε στο λιμάνι για παράδειγμα ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και να μην μπορεί να το γράψει η αστυνομία γιατί είναι στην ζώνη του λιμεναρχείου. Να σας πω και κάτι το οποίο έχει άξια να σας το πω, αν πάτε τώρα στο κέντρο της πόλης μπορεί να δείτε δύο αστυνομικούς να είναι έξω από την τράπεζα, να φυλάνε την τράπεζα και την ίδια στιγμή να είναι παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα μπροστά τους και να μην γράφουν κανένα. Τους το έχω θέσει γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει οτι αυτοί δε γράφουν γιατί είναι «ζητάδες» και έχουν σκοπό την προστασία της περιουσίας της τράπεζας. Δηλαδή δεν μπορούν παράλληλα να κάνουν 2-3 πράγματα; Αυτό δεν το απαγορεύει κανένας άπλα είναι αυτή η νοοτροπία που σας έλεγα και πριν.


Μελετώντας ποδηλατόδρομους άλλων ευρωπαϊκών κρατών παρατηρήσαμε πως ο δικός μας υστερεί σημαντικά στην υποδομή αλλά και στη χρήση καθώς έχει ουσιαστικά μετατραπεί σε ένα ανεξέλεγκτο χώρο στάθμευσης. Υπάρχει κάποιο σχέδιο βελτίωσής του;    
Δήμαρχος: Όπως είπαμε οι δρόμοι στο κέντρο της πόλης πρέπει να είναι και για τα αυτοκίνητα και για τα ποδήλατα και για τους πεζούς, για όλα γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διασχίσουμε την πόλη από κάποιο άλλο σημείο. Αυτό που φτιάχνουμε εμείς τώρα είναι στην Αφροξυλιά. Όταν τελειώσει θα μπορείς να έρχεσαι με το ποδήλατο σου μέχρι το ΕΠΑΛ, να μπαίνεις από τα δυτικά μέσα στον ποδηλατόδρομο και να βγαίνεις στην παραλία, να παίρνεις τον ποδηλατοδρόμο της Ψανής και να πηγαίνεις μέχρι το Αντίρριο. Ο παραλιακός δρόμος της Παλαιοπαναγίας να είναι ένας δρόμος όπου θα έχει χωριστό ποδηλατόδρομο και με προδιαγραφές σαν αυτές που είπαμε και από άλλες πόλεις, ώστε με ασφάλεια να φτάνεις μέχρι το Αντίρριο.  


Δεδομένου ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα τα καυσαέρια και η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι πλέον αναπόφευκτα φαινόμενα, πιστεύουμε ότι τουλάχιστον μικρές πόλεις σαν τη δική μας είναι κρίμα να πλήττονται από κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ποια είναι τα πλάνα του Δήμου για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος; Είστε υπέρ της μόνιμης πεζοδρόμησης των παραλιών καθώς και της ανάπτυξης δικτύου πεζόδρομων μέσα στην πόλη;    
Δήμαρχος: Σε ότι αφορά το θέμα της μετακινήσης είπα προηγουμένως ότι υπάρχει αυτό το πρόγραμμα με το οποίο στην πράξη βελτιώνουμε την πόλη μας. Για την πεζοδρόμηση των παραλιών, ναι. Φέτος εφαρμόσαμε ένα σύστημα, κάναμε μια μελέτη κατ’αρχήν για όλη την πόλη, κυκλοφοριακών ρυθμίσεων. Αυτή έγινε σε τρεις φάσεις, κάναμε πρώτα για το δυτικό κομμάτι της πόλης, μετα κάναμε για το ανατολικό κομμάτι, το Γρίμποβο, και τρίτο είναι το κέντρο της πόλης. Όταν ολοκληρωθεί αυτή η μελέτη προβλέπεται οι παραλίες του Γριμπόβου και της Ψανής να μην έχουν αυτοκίνητα και να μπορούν μόνο μέσα από κάποιες διόδους να εξυπηρετούνται οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτές. Αυτό για να εφαρμοστεί πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα. Ήδη στο ανατολικό τμήμα της πόλης εφαρμόζεται μια μελέτη ανάπλασης με μεγάλα πεζοδρόμια, φύτευση δένδρων, παγκάκια ώστε να μπορεί κάποιος να απολαμβάνει την πόλη. Με βάση αυτό το σύστημα θα αλλάξουμε το ανατολικό κομμάτι της πόλης και αφού γίνουν όλα αυτά θα εφαρμοστεί και η μελέτη για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, θα κλείσει η παραλία.


Μια από τις προτάσεις στις οποίες κατέληξε η ομάδα μας είναι η δημιουργία μίας γραμμής μικρού λεωφορείου, το οποίο θα κινείται διαρκώς και με πολύ χαμηλό κόστος μεταξύ Φλοίσβου και Σκα, ώστε οι δημότες να σταθμεύουν εκτός πόλης και να μετακινούνται με αυτό. Πώς σας φαίνεται η ιδέα μας;     
Δήμαρχος: Πολύ καλή. Να σας πώ και εγώ τη δική μου; Μέχρι το καλοκαίρι θα έχουμε μεταφέρει το ΚΤΕΛ (το οποιο είναι στο κέντρο της πόλης), στο Σκά όπου έχει δοθεί μια έκταση αρκετών στρεμμάτων για να φτιαχτεί το καινούριο ΚΤΕΛ. Άρα εκεί θα πηγαίνουν όλα τα λεωφορεία και κάποιος που θα θέλει να ταξιδέψει θα πηγαίνει στο ΚΤΕΛ, θα έχει χώρο να αφήσει το αυτοκίνητο του και θα κάνει ένα υπεραστικό ταξίδι και πάλι θα φτάνει στην Ναύπακτο από εκεί. Επίσης εκεί θα είναι η αφετηρία του λεωφορείου που είπατε και εσείς για να πάει όπου θέλει μέσα στην πόλη. Δεν ξέρω αν σας κάλυψα ή θέλετε να συζητήσουμε και κάτι άλλο;


Ευχαριστούμε πολύ κύριε Δήμαρχε, πήραμε πολλές πληροφορίες για την εργασία μας. Όταν την παρουσιάσουμε θα χαρούμε πολύ αν παρεβρεθείτε.

Φεβρουάριος 2014 – Συνέντευξη με τη Συγγραφέα κα Τζέμη Τασάκου

Με αφορμή την ανάγνωση του βιβλίου της κας Τζέμης Τασάκου «Το σεντούκι με τα αμύθητα σεντέφια» στο πλαίσιο του θεσμού των Διαδρομών Φιλαναγνωσίας, η μαθήτρια της Β Γυμνασίου Αγγελίνα Μπανιά είχε την ευκαιρία να συναντήσει και να μιλήσει με τη συγγραφέα μέσω της συνέντευξης που της παραχώρησε.



Πότε ξεκινήσατε να γράφετε βιβλία και τι σας ώθησε στο να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο;

Πάντα μου άρεσε να γράφω και από πολύ μικρή ηλικία επιθυμούσα να ασχοληθώ με τη συγγραφή. Mια πρώτη αφορμή ήταν το 1995, που συμμετείχα σ’ ένα διαγωνισμό διηγήματος για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, όπου βραβεύτηκα, κάτι που αποτέλεσε μια ηθική ικανοποίηση και έτσι άρχισα να το σκέφτομαι λίγο πιο επαγγελματικά. Έτσι αυτό έγινε μια επιλογή ζωής.

Με πιο τρόπο καταφέρνετε να εντάξετε τον αναγνώστη στο πνεύμα της ιστορίας και να του γεννήσετε συναισθήματα.
Υπάρχουν δύο βασικές λειτουργίες στη λογοτεχνία, η ταύτιση και η αναγνώριση. Aν οι ήρωες έχουν τέτοια στοιχεία στο χαρακτήρα τους,  του επιτρέπουν είτε να ταυτιστεί μαζί τους είτε να αναγνωρίσει πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Αυτό βοηθά τον αναγνώστη στο να παρασυρθεί στο πνεύμα του βιβλίου, στο μικρόκοσμο της ιστορίας,  κι αν είναι όλες οι καταστάσεις δομημένες κατά τέτοιον τρόπο μπορεί να δημιουργηθεί και η συγκίνηση. Ας μην ξεχνάμε πως η λογοτεχνία δε στοχεύει μόνο στο νου, αλλά και στο θυμικό, στην ψυχή.



Προσπαθείτε να εμφυσήσετε αξίες και αρετές μέσα από τα μυθιστορήματά σας;
Ναι, αυτό, εξάλλου είναι στόχος της τέχνης και ιδίως της λογοτεχνίας, να αναδεικνύει ένα πλαίσιο αξιών, ιδεών, να οδηγεί προς το καλό, το αγαθό, να δίνει όραμα.

Τι αναζητά ο αναγνώστης σ’ ένα βιβλίο; Πιστεύετε ότι επηρεάζει την επιλογή του ο σύγχρονος τρόπος ζωής;
Δεν μπορούμε να μιλάμε γενικά για αναγνώστη, υπάρχουν πολλά είδη αναγνωστών. Άλλο θα αναζητήσει ένα ευαίσθητος, καλλιεργημένος αναγνώστης, άλλο ένας αναγνώστης που έχει εκφυλιστεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και από ευτελή πολιτιστικά προϊόντα. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού είναι δυστυχώς εθισμένο σε ευτελή πολιτιστικά προϊόντα, αυτά που του δίνει η τηλεόραση, τα έντυπα. Σε αυτό δεν ξέρω πως μπορεί να αντισταθεί κανείς. Υπάρχει μια μικρή μερίδα αναγνωστών που αναζητά την ποιότητα, τον προβληματισμό, την πραγματικά λογοτεχνική διατύπωση, γιατί η ίδια η γλώσσα γεννά ιδέες, γεννά σκέψεις. Ίσως αυτή η μικρή μερίδα αναγνωστών να μπορεί να επιφέρει μία αναγέννηση, να μπορέσει να συμπαρασύρει μέρος από τους πολλούς, αλλά οι σειρήνες των καιρών είναι εκκωφαντικές.

Ποιο από τα μυθιστορήματά σας αισθάνεστε ότι σας εκφράζει καλύτερα;
Αυτό που απαντάω συνήθως είναι πως είναι σαν να ρωτά κανείς μια μαμά ποιο από τα παιδιά της αγαπά περισσότερο. Είναι λίγο δύσκολο να το απαντήσω, γιατί το καθένα αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό κομμάτι της ψυχής μου και επειδή έχουν και διαφορετική θεματολογία. Το «Κρυφό Μονοπάτι» μιλά για το ρατσισμό, τη διαφορετικότητα, το «Σεντούκι» για την πολιτιστική κληρονομιά. Αγαπώ πολύ ένα παραμύθι «Τα ξύλινα παπούτσια της Ξανθής» που αποτελούσε μια απάντηση απέναντι σε πρότυπα που μας έχουν δώσει οι εκκωφαντικές, όπως είπαμε, σειρήνες των καιρών. Αλλά όλα τα βιβλία σημαίνουν κάτι για μένα.

Συνήθως από τι εμπνέεστε για τα βιβλία σας; Ποια είναι τα αγαπημένα σας θέματα;
Μπορεί να είναι η επικαιρότητα, η ιστορία, η οποία είναι ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Η τέχνη, επίσης, μπορεί να μας δώσει ιδέες. Καταναλώνοντας τέχνη, γεννάμε τέχνη. Εμένα, πολλές φορές μου άρεσε να κοιτάζω έργα ζωγραφικής. Όταν έγραφα το «Σεντούκι», για παράδειγμα, κοιτούσα ένα λεύκωμα με έργα του Γκόγια. Τώρα ο Γκόγια μπορεί να συνδυαστεί με το Μικρασιατικό, ενώ δεν υπάρχει φαινομενικά κάποια σύνδεση. Ένα έργο τέχνης μπορεί να μας γεννήσει σκέψεις, όπως και η μουσική μπορεί να οδηγήσει σε ιδέες. Εμπνέομαι από το σύνολο των ανθρωπιστικών επιστημών. Μελετώντας κανείς κοινωνιολογία ή ιστορία για παράδειγμα μπορεί να γεννήσει ιδέες αντλώντας το  διαχρονικό στοιχείο που πάντα αναζητά.



Τι ρόλο πιστεύετε πως παίζει το βιβλίο στην πνευματική και ηθική ανάπτυξη των νέων;
Για μένα είναι το νούμερο ένα. Πολλοί καταφεύγουν στο βιβλίο, έχουν διαπλαστεί από αυτό. Σε άλλους έχουν κυριαρχήσει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το ίντερνετ. Το βιβλίο θα μας δώσει ιδέες, θα μας προσφέρει ψυχική στήριξη κάποιες στιγμές, διαπιστώνοντας πως και κάποιος άλλος άνθρωπος σε κάποια άλλη εποχή σε άλλες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες έχει βιώσει αντίστοιχα προβλήματα με εμάς. Καταφεύγουμε στο βιβλίο για να βρούμε κάποια ψυχολογική υποστήριξη. Εγώ μεγάλωσα με βιβλία, ήμουν φανατική βιβλιόφιλη.

Πώς μπορούν να επηρεάσουν ένα συγγραφέα τα ιστορικά γεγονότα  του σήμερα;
Σαφέστατα μπορούν να τον επηρεάσουν. Ο συγγραφέας γυρεύει στην ιστορία τη διαχρονία. Σε περιόδους ευμάρειας μπορεί και η σκέψη να γίνει μαλθακή, ενώ σε περιόδους κρίσης, αντίθετα, η σκέψη οξύνεται.

Πιστεύετε πως θα μπορούσατε ποτέ να σταματήσετε να γράφετε;
Όχι, γιατί η συγγραφή είναι τρόπος ζωής, τρόπος ανάσας. Η γραφή είναι ύπαρξη. Σκέφτομαι γραπτά. Θα ξυπνήσω το πρωί και θα γράψω,  γιατί έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Θα πάρω αποφάσεις γραπτά, ακόμη και θα ερωτευτώ γραπτά. Γράφω άρα υπάρχω.

Σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη που μου παραχωρήσατε. Ήταν τιμή μας που επισκεφτήκατε το σχολείο μας.
Κι εμένα χαρά μου.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

10 Ιανουαρίου 2014 - Συνέντευξη με την Πολιτικό Μηχανικό κ. Γεωργία Φιλιπποπούλου

Οι μαθήτριες Σίνη Νίκη και Καμπά Ζαμίλε της Β’ Τάξης του Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Πάνου πήραν συνέντευξη από την κα Γεωργία Φιλιπποπούλου, πολιτικό μηχανικό και εξειδικευμένη στο interior design. Στην κα Φιλιπποπούλου τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τις σπουδές της στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τη δουλειά της και το πως αντιμετωπίζει την κατάσταση της κρίσης στην Ελλάδα στις μέρες μας.






Ε : Πείτε μας λίγα λόγια σας.

Α: Ονομάζομαι Γεωργία Φιλιπποπούλου.  Γεννήθηκα στην Πάτρα. Σπούδασα στη σχολή των Πολιτικών Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας και έκανα μεταπτυχιακό στο interior design στο Μιλάνο. Στη συνέχεια, επέστρεψα στην Ελλάδα και εργάστηκα για δυο χρόνια στην Αθήνα, ενώ τα τελευταία τρία χρόνια είμαι στην Πάτρα ξανά. Άνοιξα το γραφείο μου εδώ και από τότε δουλεύω και ως πολιτικός μηχανικός και ως interior designer.

E : Δηλαδή ως σχεδιαστής εσωτερικού χώρου;

Α : Ναι, σχεδίαση/αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου είναι η ελληνική μετάφραση. Η διακοσμητική είναι πιο περιορισμένη από το interior design, γιατί αφορά στην αισθητική παρέμβαση, ενώ το interior design έχει να κάνει αφενός με το λειτουργικό κομμάτι, ώστε να καλύψει πολύ συγκεκριμένες ανάγκες ενός πελάτη, αφετέρου, με το concept με στόχο τη δημιουργία ενός χώρου που διαπνέεται καθολικά από την επιλεγμένη ιδέα. Δηλαδή, πρώτα βλέπουμε το χώρο δομικά, ικανοποιούμε τη λειτουργικότητα και μετά κάνουμε αισθητικές παρεμβάσεις (όπως ταπετσαρίες, καινούργια έπιπλα, χρώματα κλπ). Ως προς τη δουλειά του πολιτικού μηχανικού, ασχολούμαι με άδειες – με οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί για μια άδεια – ξεκινώντας από το οικόπεδο μέχρι την ολοκλήρωση του κτίσματος.

Ε : Πώς αποφασίσατε να διαλέξετε αυτό το επάγγελμα; Είστε ευχαριστημένη από την επιλογή σας μετά από όλα αυτά τα χρόνια;

Α : Διάλεξα αυτό το επάγγελμα, γιατί όταν πέρασα στις Πανελλήνιες και μπήκα στο Πανεπιστήμιο, οι πολιτικοί μηχανικοί είχαν πολύ καλή επαγγελματική αποκατάσταση. Βέβαια, εμένα από πολύ μικρή μου άρεσε πάρα πολύ το σχέδιο και η ζωγραφική και γενικότερα ήθελα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό. Θα μπορούσα να γίνω αρχιτέκτονας ή πολιτικός μηχανικός. Διάλεξα να γίνω πολιτικός μηχανικός για να έχω ευρύτερο πεδίο, να μάθω περισσότερα για τα κατασκευαστικά κομμάτια και με τη λογική ότι μετά θα κάνω ένα μεταπτυχιακό όπου θα εξειδικευτώ στο σχεδιασμό του χώρου.
Είμαι ευχαριστημένη από την επιλογή μου, γιατί η δουλειά μου ικανοποιεί το κομμάτι της δημιουργικότητας - και αυτό είναι ένα ζητούμενο - γιατί είναι πολύ δύσκολο πιστεύω να ικανοποιείται το αίσθημα της δημιουργικότητας σε μια δουλειά. Ως προς το οικονομικό κομμάτι είμαι ευχαριστημένη, γιατί παρ’ όλη την κατάσταση της κρίσης που ζούμε, εγώ καταφέρνω να έχω δουλειά.

Ε : Υπάρχει έντονος ανταγωνισμός στο χώρο;

Α : Ανταγωνισμός βεβαίως υπάρχει, γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί μηχανικοί στην Ελλάδα. Ωστόσο το interior design είναι ένα σχετικά καινούργιο κομμάτι και δεν υπάρχει στην Ελλάδα κάποια σχολή αποκλειστικά για αυτό. Το αντίστοιχο που έχουμε εδώ είναι η αρχιτεκτονική.
Υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που κάνουν και καλή δουλειά και ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους, οπότε, ναι, υπάρχει ανταγωνισμός και ο καθένας προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Ε : Εκεί που κάνατε μεταπτυχιακό, πώς σας αντιμετώπισαν σαν Ελληνίδα;

Α : Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Γενικώς στη δική μου σχολή υπήρχαν πάρα πολλοί ξένοι φοιτητές, οπότε δεν ήταν περίεργο να είσαι ξένος. Οι Ιταλοί είναι πολύ εύκολοι στην επικοινωνία και θέλουν να επικοινωνούν με τους ανθρώπους γύρω τους, οπότε δεν υπήρχαν στοιχεία «σνομπισμού» απέναντι στους Έλληνες. Επίσης, είχαμε κάποιους καθηγητές με φιλελληνικό πνεύμα και μας αντιμετώπιζαν πάρα πολύ θετικά μόνο και μόνο επειδή ήμαστε Έλληνες. Συνολικά, το γεγονός ότι ήμουν Ελληνίδα δε μου δημιούργησε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα, ούτε ωστόσο μπορώ να πω ότι μου άνοιξε τις πόρτες. Είχα μια κοινή αντιμετώπιση.

Ε : Ποια ήταν η ποιότητα των σπουδών στο εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα;
Α : Θεωρώ ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πανεπιστημιακές σχολές που κάνουν πάρα πολύ καλή δουλειά και αυτό αναγνωρίζεται στο εξωτερικό. Όταν δηλαδή έστελνα το βιογραφικό μου και τα στοιχεία της σχολής μου στα ξένα πανεπιστήμια για το μεταπτυχιακό, ήταν πολύ ικανοποιημένοι με το επίπεδο. Οπότε, δε θεωρώ ότι υστερούμε στη θεωρητική εκπαίδευση. Απλά στα πρακτικά και θετικά επαγγέλματα ίσως θα ήταν καλύτερο να κάνουμε περισσότερη πρακτική μέσα στις σχολές, κάτι που στο εξωτερικό θεωρείται δεδομένο. Το να κάνουμε project για συγκεκριμένους πελάτες ή να πηγαίνουμε στην οικοδομή να παρακολουθήσουμε πώς γίνονται τα πράγματα που σχεδιάζουμε δεν αμφισβητείται καθόλου στο εξωτερικό, ενώ εδώ τα πρακτικά ζητήματα τα μαθαίνεις μόνος σου. Στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Πολυτεχνείο, είναι πολύ λίγη η πρακτική άσκηση που κάνουμε, αλλά μαθαίνω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν ξεκινήσει κάποια προγράμματα, ώστε οι φοιτητές να εργάζονται σε  τεχνικά γραφεία, κάτι που θεωρώ σίγουρα πολύ θετικό.

Ε : Γιατί δε μείνατε στο εξωτερικό μετά τις σπουδές σας, όπου μάλλον θα μπορούσατε να βρείτε και πιο εύκολα εργασία;

Α : Θεωρούσα και εγώ, όταν πήγα στην Ιταλία, ότι θα ήταν πολύ εύκολο να μείνω στο εξωτερικό. Τελείωσα το μεταπτυχιακό το 2008, όταν ήδη είχε αρχίσει να φαίνεται η κρίση και η Ιταλία δεν ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα συγκρινόμενη με την Ελλάδα. Συγκεκριμένα στο interior design, επειδή η Ιταλία παράγει πτυχιούχους στο συγκεκριμένο αντικείμενο εδώ και χρόνια, υπήρχε πολύ μεγάλη προσφορά. Δηλαδή δεν είναι όπως εδώ, όπου είναι λίγοι αυτοί που έχουν το συγκεκριμένο πτυχίο, και οι περισσότεροι συμφοιτητές μου – είτε ήταν Ιταλοί, είτε ήταν ξένοι – ξεκίνησαν να δουλεύουν αμισθί σε προγράμματα τύπου ΟΑΕΔ. Εγώ δεν μπορούσα να παραμείνω στην Ιταλία χωρίς να πληρώνομαι, γιατί ήταν πολύ υψηλό το κόστος ζωής, ειδικά στο Μιλάνο που έμενα, οπότε είχα την επιλογή να πάω σε κάποια άλλη χώρα ή να γυρίσω στην Ελλάδα. Τότε αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να δοκιμάσω εδώ, έχοντας πάντα στο μυαλό μου ότι έχοντας κερδίσει την εμπειρία του εξωτερικού και έχοντας ως προσόντα τη γλώσσα και το πτυχίο, θα μπορούσα αν δεν τα κατάφερνα να ξαναφύγω. Τελικά τα κατάφερα εδώ.

Ε : Πως αντιμετώπισε  η οικογένεια σας την απόφαση σας να γυρίσετε πίσω;

Α : Οι γονείς μου είναι γενικά πολύ αισιόδοξοι άνθρωποι και πάντα με στήριζαν σε αυτά που ήθελα να κάνω. Η αδερφή μου εν τω μεταξύ έχει φύγει και αυτή στο εξωτερικό για σπουδές και εργασία, συνεπώς οι γονείς μου ήθελαν να έχουν τουλάχιστον εμένα και πάλι κοντά τους.  Ήθελα να κάνω μια νέα αρχή στην Ελλάδα και με στήριξαν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ε : Πόσο δύσκολο ήταν να ξεκινήσετε μια νέα επιχείρηση σε περίοδο κρίσης και τι ελπίδες έχετε για το μέλλον;

Α : Ήταν δύσκολο, επειδή το συγκεκριμένο επάγγελμα βασίζεται στη σχέση με τον πελάτη, κάτι που είναι πολύ λογικό. Όποτε για να επιλέξει κανείς αυτό το αντικείμενο θα πρέπει να δουλέψει στην επαφή με τον πελάτη για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του και αυτό χρειάζεται χρόνο. Το καλό είναι ότι επειδή εγώ είμαι από την Πάτρα ήδη υπήρχε ένας κύκλος γνωριμιών που με στήριξαν. Στην αρχή δυσκολεύτηκα λόγω έλλειψης εμπειρίας, άλλα έπειτα εξοικειώθηκα. Ευτυχώς, στη σκληρή δουλειά υπάρχει ανταπόκριση και αυτό με ευχαριστεί πολύ, έτσι θέτω συνέχεια όλο και πιο υψηλούς στόχους για να γίνομαι καλύτερη. Είμαι αισιόδοξη για το μέλλον, όσο αντέχουμε να προσπαθούμε.

Ε : Πού βλέπετε τον εαυτό σας σε μερικά χρόνια;

Α : Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση όχι γιατί δεν ονειρεύομαι, άλλα επειδή είναι δύσκολες οι συνθήκες στις οποίες ζούμε. Παρ’ όλα αυτά,  είμαι αισιόδοξη και αυτό πιστεύω είναι αρκετό.


Ε : Τι συμβουλή θα δίνατε στα παιδιά που διαβάζουν τη συνέντευξη;

Α : Πιστεύω ότι κανείς δεν πρέπει να σταματήσει να ονειρεύεται ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολες είναι οι καταστάσεις, γιατί η ζωή είναι δική μας και πρέπει να τη ζήσουμε όπως θέλουμε εμείς. Ίσως τα πράγματα να μη γίνουν έτσι ακριβώς όπως τα φανταζόμαστε, άλλα πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο.


 Ε: Σας Ευχαριστούμε πολύ.


10 Φεβρουαρίου 2014 - Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ ΧΟΡΟΥ - MARTHA GRAHAM

Της Μαρίας Τσάκωνα


Είναι γνωστό πως πολλοί την αμφισβήτησαν, κάποιοι ίσως και προσπάθησαν να καταστρέψουν αυτό που ένιωθε για το χορό, αλλά δεν τα κατάφεραν, γιατί το δικό της πάθος ήταν τρομακτικά ανίκητο. Στις μέρες μας αυτό έχει αλλάξει, καθώς μετά το θάνατό της όλοι κατάλαβαν, ότι παρόλο την απουσία της,  το συναίσθημα ήταν τόσο φλογερό και δυνατό όπως στην αρχή. Οι τεχνικές της ήταν άκρως εκφραστικές και απαράμιλλες στη διάρκεια των χρόνων. Αυτή φυσικά η προσωπικότητα δε θα μπορούσε να ήταν άλλη από την Martha Graham.

Γεννήθηκε σε ένα προάστιο του Πίτσμπουργκ, στην Πενσυλβανία, στις 11 Μαΐου του 1894. Επηρεάστηκε από μικρή ηλικία από τον πατέρα της ο οποίος ήταν γιατρός , που ειδικευόταν στις  νευρικές αναταραχές. Ο Δρ.Graham πίστευε πως ο καθένας θα μπορούσε μέσω του σώματός του να εκφράσει τα συναισθήματά του κάτι το οποίο κέντρισε το ενδιαφέρον της μικρής του κόρης. Στη δεκαετία του 1910 η οικογένεια της μετακόμισε στη Καλιφόρνια. Όταν η Μάρθα έκλεισε τα 17 της χρόνια παρακολούθησε μια παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ruth St.Denis. Μετά το τέλος της παράστασης αυτή ικέτευε τους γονείς της να της επιτρέψουν να σπουδάσει χορό, όμως αυτοί λόγω των αντιλήψεων εκείνης της εποχής της το απαγόρευσαν.

Η Graham εγγεγραμμένη σ’ ένα κολλέγιο προσανατολισμένο στις τέχνες, έπειτα από το θάνατο του πατέρα της, αποφάσισε να εγγραφεί στην σχολή της Ruth St.Denis και του συζύγου της Ted Shawn. Εκεί πέρασε πάνω από οκτώ χρόνια τόσο ως φοιτήτρια αλλά και ως εκπαιδεύτρια. Δουλεύοντας κυρίως με τον Ted Shawn βελτίωσε την τεχνική της και άρχισε να χορεύει σε επαγγελματικό επίπεδο. Προς μεγάλη της έκπληξη ο δάσκαλός της, της χορογράφησε την παραγωγή "Xochitl" ειδικά για αυτήν. Η άγρια συναισθηματική απόδοση της απέσπασε θριαμβευτικές κριτικές. Έπειτα από τις άλλες θέσεις που ανέλαβε κατάφερε να ιδρύσει το 1926 τη δική της σχολή την οποία και ονόμασε Martha Graham Dance Company. Αρχικά τα προγράμματα της ήταν παρόμοια στιλιστικά με αυτά των δασκάλων της, όμως μετά από λίγο καιρό άρχισε να αποκτά τη δική της καλλιτεχνική χορευτική ‘’φωνή’’ και να πειραματίζεται. Ολοένα και πιο τολμηρή η Μάρθα απεικόνιζε τα οράματα της μέσω αταίριαστων, σπαστικών, τρομακτικών κινήσεων που έδιναν διέξοδο στα πνευματικά και συναισθηματικά, υπόγεια ρεύματα που χαρακτηρίζουν και άλλες μορφές δυτικών χορών. Ο μουσικός Louis Horst πήγε ως διευθυντής της εταιρίας της και έμεινε για σχεδόν όλη την καριέρα της. Μερικά από τα πιο διάσημα και εντυπωσιακά έργα της Graham περιλαμβάνουν και τα: Frontier, Appalachian Spring, Seraphic Dialogue και Lamentation.

Παρά το γεγονός ότι πολλοί κριτικοί εκείνης της εποχής περιέγραφαν την κίνησή της ως άχαρη και τις κινήσεις τις ως άσχημες, άρχισε να γίνεται όλο και πιο σεβαστή στην πάροδο του χρόνου και η αφοσίωσή της στο χορό από πολλούς θεωρείται ως ένα σημαντικό επίτευγμα στην πολιτιστική ιστορία της Αμερικής. Η Graham συνέχισε να χορεύει μέχρι τα 60 της χρόνια και χορογραφούσε μέχρι το θάνατό της στις 1 Απριλίου 1991, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά έμπνευσης όχι μόνο στους χορευτές αλλά και σε όλους τους καλλιτέχνες όλων των ειδών.

13 Φεβρουαρίου 2014 - «ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ»

του Γιώργου Ευαγγέλου

«Προσωπογραφίες των J. Gutenberg, εφευρέτη της τυπογραφίας και του J. Fust, χρυσοχόου της Μαγεντίας και χρηματοδότη του Gutenberg στις τυπογραφικές του εργασίες. Στο κάτω μέρος απεικόνιση τυπογραφικού εργαστηρίου».

Κίνα 206 π.Χ.
Σφραγίδα από νεφρίτη
Σελίδα από τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου
Το ταξίδι της τυπογραφίας, στις σελίδες του χρόνου ξεκινά από την Ανατολή του 2ου π.Χ. αιώνα. Από την Κίνα περνά στη Δύση του 15ου μ.Χ. με τον J. Gutenberg, για να φτάσει ως εμάς ψηφιοποιημένη με την υπαγόρευση της σημερινής τεχνολογικής εξέλιξης.

Τυπογραφικό σήμα του οίκου των Άλδων

Η γραφή αποτελεί το σπουδαιότερο ανθρώπινο επίτευγμα και ακολούθησε από το 4.000 π.Χ. μέχρι σήμερα μια μακραίωνη πορεία, φτάνοντας μέχρι την ανακάλυψη της τυπογραφίας.

Στην Κορέα και στην Κίνα από το 2ο π.Χ. μέχρι τον 8ο μ.Χ. αιώνα χρησιμοποιούσαν την αποτύπωση, αρχικά σφραγίζοντας και χαράζοντας σε διάφορα υλικά και αργότερα το 1041 μ.Χ. επινοώντας κινητά, πήλινα, μολύβδινα, χάλκινα στοιχεία.

Άλδος Μανούτιος
Άλλοι πιστεύουν ότι ο L. J. Coster από το Χάαρλεμ της Ολλανδίας, εμπνεύστηκε, μέσα από το παιχνίδι με τα ανίψια του, τα κινητά τυπογραφικά στοιχεία, τα οποία κατασκεύασε αργότερα, το 1423 μ.Χ.. Κάποιοι άλλοι, όμως πιστεύουν ότι, μετά το θάνατό του (1439 μ.Χ.) ο εργατοτεχνίτης του, Johannes, εφάρμοσε την τέχνη του δασκάλου του στο Mainz (τη Μαγεντία) της Γερμανίας. Ο εργατοτεχνίτης αυτός ήταν ο Johannes Genfleisch zur Laden, γνωστός με το παρατσούκλι J. Gutenberg. Έτσι, βρήκε χρηματοδότες για συνεταίρους, τους J. Fust και το γαμπρό του Ρ. Schοeffer, κατασκεύασε ένα τυπογραφείο με πρέσα, και τύπωσε το 1455 την περίφημη «Βίβλο των 42 στίχων» στα λατινικά, το πρώτο ευρωπαϊκό βιβλίο τυπωμένο με κινητά στοιχεία. Επίσης, δημιούργησε 290 παραλλαγές γοτθικών χαρακτήρων, πρότυπα ακόμη και σήμεραΗ φράση του Κικέρωνα «Μόνο το καλόν αγαθόν», το οποίο περιέχεται στο βιβλίο «Παράδοξα» (1465), υπήρξε η αιτία να δημιουργηθούν οι πρώτοι ελληνικοί χαρακτήρες, στο εργαστήρι του Γουτεμβέργιου. Τελικά, πέθανε πάμπτωχος μετά από δικαστικές περιπέτειες με τους συνεταίρους του το 1462.


Ελληνικό τυπογραφικό στοιχείο
Έντεκα χρόνια αργότερα στο Μιλάνο τυπώνεται η πρώτη Ελληνική Γραμματική του Κ. Λάσκαρη, ενώ στη Βενετία ιδρύεται από τον Aldo Manuzio (Aldus Manutius) το πρώτο τυπογραφείο με χρήση ελληνικών χαρακτήρων. Ο ελληνιστής Άλδος Μανούτιος ήταν πρωτοπόρος, επειδή τύπωσε βιβλία μικρότερου σχήματος, χρησιμοποιώντας τα «πλαγιαστά» στοιχεία (italics), που ήταν πιο ευανάγνωστα και στενά, όπως είναι τα «βιβλία τσέπης».

Τα επόμενα χρόνια, η τυπογραφία διαδόθηκε ταχύτατα, ενώ βελτιωνόταν συνεχώς. Στα επόμενα 50 χρόνια δημιουργήθηκαν πάνω από 1.000 τυπογραφεία σε 200 πόλεις. Έτσι, δεν άργησαν να εμφανιστούν τα πρώτα ελληνικά τυπογραφεία της διασποράς στη Βενετία (τυπογραφείο του Ν. Γλυκή) , στο Φανάρι, στο Βουκουρέστι, στο Ιάσιο και στη Βιέννη, εκεί, όπου μέχρι την απελευθέρωση, τυπώνονταν τα λειτουργικά και επιστημονικά βιβλία.

Μέχρι την ίδρυση του πρώτου εθνικού τυπογραφείου στο Ναύπλιο στην ελεύθερη Ελλάδα, έχουν ήδη εμφανιστεί (1486-1821) τυπογραφεία στην Ύδρα, στην Καλαμάτα και στο Μεσολόγγι, που καταστράφηκε όμως κατά την έξοδο.

Ο μεγάλος αριθμός τυπογραφείων προκάλεσε μεγάλο ανταγωνισμό στην τελειοποίηση των μηχανικών μέσων και εκδόσεων. Έτσι, εμφανίστηκαν από μεγάλους δημιουργούς και από εκδότες αξιόλογοι τυπογραφικοί χαρακτήρες (ελληνικών και ξένων) στοιχείων: Cl. Garamond, A. Brocar, Άγγ. Βεργίκιο, W. Caslon J. Baskerville, A. Didot, G. Bodoni. Σήμερα πολύ γνωστές μας γραμματοσειρές πήραν το όνομά τους από αυτούς.

Ένα τυπογραφικό εργαστήριο του 18ου αιώνα, όπως παρουσιάζεται στην Encyclopédie του Diderot
Μετά από τη στοιχειοθεσία και την εκτύπωση με τα κινητά τυπογραφικά στοιχεία, η τυπογραφία ακολούθησε κι άλλη πορεία: τη λιθογραφία στα τέλη του 18ου αιώνα από τον Α. Senefelder, την «κυλινδρική» επανάσταση του Αμερικανού W. Βullock με την αυτοματοποίηση της τροφοδοσίας της μηχανής με χαρτί, το 19ο αιώνα και τη λιθογραφική πέτρα με εύκαμπτο φύλλο ψευδάργυρου.

Τότε παρουσιάζονται και σπουδαίοι σχεδιαστές στην ιστορία της τυπογραφίας, όπως ο S. Morrison, που δημιούργησε την γνωστή σε όλους μας γραμματοσειρά «Times New Roman» για την εφημερίδα Times το 1932.

Και συνεχίζοντας την πορεία της, η τυπογραφία εξελίσσεται σε (φωτο)λιθογραφία (offset), φωτοστοιχειοθεσία, τετράχρωμη εκτύπωση, για να καταλήξει στα πλήρως εξοπλισμένα πολύχρωμα πιεστήρια.

Αναμφισβήτητα, τον 20ό αιώνα έγινε η ψηφιακή επανάσταση, αφού από τους πρώτους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, «πετάξαμε» στους οικιακούς υπολογιστές, τους ψηφιακούς εκτυπωτές, για να «προσγειωθούμε» πια στην εποχή του Internet και του e-book.

Προσωπικά, όμως, θεωρώ πως η απόλαυση της ανάγνωσης ενός καλογραμμένου βιβλίου είναι διαχρονική και αξεπέραστη.

Ιωάννη, Άλδο,…….., τα σέβη μου!

«Καλώς ήλθες, παιδί μου, εις το σχολείον…»
Οπισθόφυλλο: «Παιδαγωγός των νέων ή Νέον Αλφαβητάριον θελκτικόν και μεθοδικόν προς εύκολον μάθησιν της αναγνώσεως…», στο Ελληνικό Βιβλίο

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ
  • Αφιέρωμα στην Ελληνική Τυπογρα¬φία, Ένθετο «Επτά Ημέρες», Η Καθημερινή, 7 Απριλίου 1996.
  • Κουμαριανού Αικατερίνη, Λουκία Δρούλια, Evro Layton Ελληνικό Βιβλίο (1476-1830).
  • Σκιαδάς Νίκος Ε., Χρονικό της Ελληνικής Τυπογραφίας, Αθήνα (Gutenberg) 1976.



ΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ

5 Μαρτίου 2014 - Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ


της Αγγελίνας Μπανιά

Αξιωματικοί, πύργοι, άλογα, βασίλισσες. Θυμίζει παιχνίδι πολεμικό, όμως δεν είναι. Κάθε άλλο. Το όνομά του; Σκάκι.


Μπορεί να ακούγεται παράλογο, όμως από μία σκακιέρα 8x8 και 36 κομμάτια μαύρα και λευκά μπορεί κανείς να διδαχτεί πολλά. Κι αυτό γιατί το σκάκι, εκτός από παιχνίδι στρατηγικής και τακτικής, είναι παιχνίδι ήθους και όποιος το αγαπήσει μπορεί να πάρει από αυτό μαθήματα ζωής.

Όπως και σε πολλά αθλήματα, από τα σημαντικότερα οφέλη που αποκομίζει κανείς είναι η γνωριμία του με την ευγενή άμιλλα. Ίσως οι κανόνες παιχνιδιού του σκακιού, θυμίζουν μια πολεμική σύγκρουση, όπου οι αντιμαχόμενες παρατάξεις προσπαθούν με κάθε τρόπο να κατατροπώσουν τους στρατιώτες του εχθρού και να αναδειχθούν νικητές. Σκάκι όμως δεν είναι πόλεμος, είναι επικοινωνία. Ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός, αλλά φίλος, με τον οποίο μοιραζόμαστε αυτή την ξεχωριστή εμπειρία. Το σκάκι είναι μια ευκαιρία γνωριμίας με άλλους ανθρώπους. Η σκακιέρα δε μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει. Κάθε αγώνας και πρωτάθλημα είναι μια γιορτή, όπου έχει κανείς την ευκαιρία να συναναστραφεί με ανθρώπους της ηλικίας του, με τους οποίους μοιράζεται την ίδια αγαπημένη δραστηριότητα. Είναι σημαντικότερο να κερδίσει κανείς ένα καινούριο φίλο, παρά μια παρτίδα.

Μέσα από το σκάκι μαθαίνει κανείς να διαχειρίζεται τη νίκη και την ήττα. Μία επιτυχία στη ζωή μας μπορεί να είναι αρκετή για να μας κάνει αλαζόνες και υπερόπτες. Μπορεί να δώσει μια ψευδαίσθηση δύναμης και υπεροχής απέναντι στους άλλους. Το σκάκι δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους εγωισμούς. Ο σημερινός νικητής μπορεί να είναι ο αυριανός ηττημένος. Η ήττα, αντίθετα, απογοητεύει και στεναχωρεί. Από φόβο μη χάσουν πολλοί σταματούν να πειραματίζονται και να δοκιμάζουν. Ίσως φοβούνται τα αρνητικά σχόλια των άλλων. Στο σκάκι η ήττα είναι κάτι σύνηθες. Ο αγώνας είναι στο να μην αφήσουμε την ηττοπάθεια να μας καταβάλλει ή να μας απογοητεύσει, αντίθετα πρέπει να μας κάνει πιο δυνατούς, να μάθουμε από τα λάθη μας και να βελτιωθούμε. Κρατώντας στο νου μας μόνο όσα σχόλια έχουν ως σκοπό τη βελτίωσή μας και αγνοώντας τις υποτιμητικές κριτικές, αγωνιζόμαστε με περισσότερο πείσμα και αποφασιστικότητα για το καλύτερο.


Την επιτυχία δεν είναι πάντα εύκολο να την προσεγγίσει κανείς. Στο σκάκι η επίτευξη της νίκης απαιτεί πολλές φορές ρίσκο και θυσίες κομματιών. Έτσι και στη ζωή μας για την επίτευξη ενός στόχου χρειάζεται να κοπιάσει κανείς, να θυσιάσει αγαθά και χρόνο, ίσως και να ριψοκινδυνεύσει να χάσει κάτι για να κερδίσει κάτι καλύτερο. Παρά τους κόπους και τις δυσκολίες, όμως, το αποτέλεσμα τον δικαιώνει και τότε μόνο αισθάνεται απόλυτα ικανοποιημένος. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία».

Από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά ενός σκακιστή είναι η διορατικότητα. Είναι η ικανότητα να προβλέπει τις συνέπειες της κάθε κίνησης τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεσή του. Το σημαντικό είναι να μελετά τις πιθανές συνέχειες τις παρτίδας πολύπλευρα κοιτώντας ολόκληρη τη σκακιέρα. Έτσι και στη ζωή μας, πριν προβούμε σε κάποια ενέργεια πρέπει να έχουμε εξαντλήσει όλα τα ενδεχόμενα, προβλέποντας τις συνέπειες των πράξεών μας σε όλους τους τομείς. Ποτέ όμως δε θα μπορέσουμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι για την πραγματικότητα, καθώς πάντα υπάρχει μια πιθανότητα, έστω μικρή, να μην επαληθευτούν οι υπολογισμοί μας.


Αφού ο σκακιστής έχει καταλήξει σε κάποιες υποψήφιες κινήσεις που απαντούν στο εκάστοτε πρόβλημα και έχει μελετήσει διεξοδικά τις πιθανές συνέχειες, πρέπει να αποφασίσει ποια από αυτές είναι η καλύτερη. Απαραίτητη προϋπόθεση για μια σωστή επιλογή είναι η κριτική σκέψη. Χάρη σε αυτή ο σκακιστής απορρίπτει όσες κινήσεις είναι ακατάλληλες και επιλέγει την πιο συμφέρουσα. Αυτή η κριτική σκέψη μας βοηθά στην καθημερινότητά μας να μην παραπλανούμαστε εύκολα και να επιλέγουμε την πιο συμφέρουσα λύση σε κάθε πρόβλημα. Όταν αυτή η λύση, όμως, δεν φαίνεται κατάλληλη για την περίσταση και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, υπάρχει πάντοτε και η μέση λύση, η ισοπαλία.

Το σκάκι, λοιπόν, οξύνει το νου και τον διατηρεί πάντα σε εγρήγορση. Έχει, όμως πολλαπλές ωφέλειες, μία από τις οποίες είναι ότι πλάθει το ήθος τρων παικτών οι οποίοι αποκτούν αξίες και ιδανικά. Εκτός από αυτά, όμως, το σκάκι αποτελεί ένα μαγικό παιχνίδι στρατηγικής και φαντασίας και μία ενδιαφέρουσα και δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου.

Είστε για μια παρτίδα;