Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου



 ‘’Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου’’
Του Γεώργιου Ευαγγέλου




Τα παρακάτω λόγια, από πολλούς, αποδίδονται στον Τσάρλι Τσάπλιν, ότι τα είπε στους δικούς του ανθρώπους κατά τα εβδομηκοστά του γενέθλια. Δεν είναι όμως αυτό που έχει σημασία…

“Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν  να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Ακόμα περισσότερο όταν δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα κι αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίπτωση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΑΛΗΘΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερό μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, πράγματα, άτομα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

 Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Σήμερα αυτό το λέω  ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους γιατί καμιά φορά , ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.
Σήμερα ξέρω ότι, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ».

Τα λόγια του μεγάλου ηθοποιού μου προκάλεσαν ιδιαίτερη εντύπωση. Ο πασίγνωστος Τσάρλι Τσάπλιν, μας παρουσιάζει μ’ έναν ιδιαίτερα λυρικό αλλά και ταυτόχρονα ρεαλιστικό τρόπο τις αρετές που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή αυτή, ώστε να μπορέσει να αγαπήσει τον εαυτό του πραγματικά.
Ο ιδιοφυής ηθοποιός μας εκθέτει την «αλφαβήτα των αξιών» που για αυτόν συνθέτουν το μυστήριο της ζωής.


  • ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ
  • ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
  • ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
  • ΑΠΟΔΟΧΗ
  •  ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ
  • ΑΥΤΑΓΑΠΗ
  • ΑΠΛΟΤΗΤΑ
  • ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ
  • ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Το νόημα της ζωής για τον Τσάρλι Τσάπλιν είναι πως δεν πρέπει να έχουμε φόβους και ανησυχίες για τυχόν προβλήματα με τον εαυτό μας ή με τους γύρω μας, διότι όπως είπε σοφά και ο ίδιος: «..καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες».
Η ζωή φαίνεται ότι είναι το απροσδόκητο, ένα μέρος όπου όλα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις. Άλλωστε, τα γεγονότα είναι εκείνα που ενώνουν και χωρίζουν τους ανθρώπους. Γι’ αυτό, για να απολαμβάνουμε τη ζωή μας μ’ έναν ευχάριστο τρόπο, χωρίς λύπες και στεναχώριες, πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή, να μην έχουμε ματαιόδοξα και μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον και ο χαρακτήρας μας να περιβάλλεται από τις παραπάνω αρετές που μάς περιέγραψε ο μεγάλος κωμικός ηθοποιός, Τσάρλι Τσάπλιν.
Ευχαριστούμε Τσάρλι για τις συμβουλές σου!

Η Ενδοοικογενειακή Βία







Η Ενδοοικογενειακή Βία
Της Δήμητρας Μπίστικα
Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί μορφή βίας  η οποία λαμβάνει χώρο μέσα στην οικογένεια, καταλύοντας την έννοια αλλά και την αξία της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας αλλά και της ύπαρξης του φιλελεύθερου ιδεώδους. Η ενδοοικογενειακή βία ενδέχεται να εκδηλωθεί μέσα από διάφορους τρόπους: πιο συχνό είναι το φαινόμενο της σωματικής βίας, μα εξίσου αξιοσήμαντες είναι και οι επιπτώσεις ψυχολογικής, σεξουαλικής μα και λεκτικής μορφής βίας.
Το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας έχει λάβει στις μέρες μας τέτοιες διαστάσεις, ώστε σήμερα να περιγράφεται πλέον ως ένα κοινωνική μάστιγα. Πρόκειται για ένα φαινόμενο  το οποίο απομυθοποιεί ή ακόμα και ακυρώνει  τον όρο ``οικογένεια’’, όπως τουλάχιστον τον νοηματοδοτεί με τον τρόπο της η Ελληνική κοινωνία. Ο όρος οικογένεια πρόσδιδε από τα αρχαία ακόμη χρόνια τα συναισθήματα αγάπης, ασφάλειας, αλληλοβοήθειας, φροντίδας αλλά και ισότητας ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Αντίθετα, χαρακτηριστικά φόβου, βίας ή και κακομεταχείρησης ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας, αποτελούν μια παλιά ανάμνηση των όσων συνέβαιναν ανάμεσα στις οικογένειες των μεταγενέστερων χρόνων του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η βία στα πλαίσια της οικογένειας προβάλλει κατά κύριο λόγο μια ανάρμοστη ανδρική συμπεριφορά προς τα παιδιά ή και τις γυναίκες τους, δίχως όμως να αποκλείουμε το γεγονός ότι η γυναίκα μπορεί να είναι αυτή που θα ασκήσει βία σε κάποιο από τα μέλη της οικογένειάς της.
Το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας παρουσιαζόταν και προβλημάτιζε ανέκαθεν. Ωστόσο, στις μέρες μας άρχισε να συζητείται δημόσια και να αναζητούνται τρόποι αντιμετώπισης του.
Οι παράγοντες που προκαλούν Ενδοικογενειακή Βία

    • Η γεωγραφική απομόνωση της οικογένειας διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κακοποίηση, καθώς το θύμα τις περισσότερες φορές δεν έχει στην διάθεσή του υποστηρικτικά ή δικαιολογητικά στοιχεία με συνέπεια ο δράστης να μπορεί εύκολα να έχει υπό τον πλήρη έλεγχό του την κατάσταση.

    • Τα χρόνια ιατρικά προβλήματα ή διάφοροι άλλοι παράγοντες ευπάθειας που πιθανόν να υφίστανται μέσα σε μια οικογένεια, αποτελούν ένα ακόμη υπερμεγέθες οικονομικό και συναισθηματικό βάρος και πρόβλημα για την οικογένεια, προκαλώντας κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας.

    • Η έλλειψη ικανοτήτων διαπαιδαγώγησης και φροντίδας των παιδιών από τους γονείς τους ή και η αδιάκοπη σύγκρουση των γονικών ρόλων είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε δυσάρεστες καταστάσεις, οι οποίες ξεκινούν ως μηδαμινής σημασίας πειθαρχικά ζητήματα και καταλήγουν σε βία μέσα στην οικογένεια.

    • Η κατάχρηση εξαρτησιογόνων ουσιών (πχ. ναρκωτικών) θεωρείται  επίσης ένας αιτιολογικός παράγοντας σε συνάρτηση με την ύπαρξη οικονομικών και ψυχολογικών προβλημάτων μέσα στην οικογένεια. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, όπου υπάρχει επαναλαμβανόμενη εξάρτηση από ουσίες, η βία αποτελεί συχνά απαντημένη συμπεριφορά, ενώ η ίδια η εξάρτηση χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για την κακοποίηση, η οποία απαγορεύεται από τις υφιστάμενες κοινωνικές αρχές και αξίες.

    • Η διαρκής σύγκρουση μεταξύ των μελών της οικογένειας σε σχέση με τις καθημερινές δραστηριότητες, φαίνεται να ενοχοποιείται σ’ έναν μεγάλο βαθμό, σχετικά με την εμφάνιση του φαινομένου της βίας μέσα στην οικογένεια.

Συμπερασματικά, μια σειρά προβλημάτων φαίνεται να είναι υπεύθυνη για την εμφάνιση βίαιης και πολλές φορές ακραίας συμπεριφοράς μεταξύ των μελών μιας οικογένειας.

Τρόποι αντιμετώπισης αλλά και εξάλλειψης του φαινομένου της βίας:
α) Σε θεωρητικό επίπεδο: 
Για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού βασική προϋπόθεση είναι η κατανόηση των αιτιών που το δημιουργούν και στη συνέχεια η αναζήτηση των κατάλληλων λύσεων. Όμως, κατά πόσο αυτό βοηθά πραγματικά και ουσιαστικά κάποιον που έχει υποστεί τη βία και αναζητεί απελπισμένα άμεσους τρόπους επίλυσης του προβλήματος;
β) Σε πρακτικό επίπεδο:

    • Το θύμα οφείλει να δηλώσει το περιστατικό στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής του ζητώντας βοήθεια. Το προσωπικό της Αστυνομίας είναι ενημερωμένο σχετικά με το πως μπορεί να βοηθήσει ένα κακοποιημένο άτομο.

    • Να απευθυνθεί (αν και εφόσον έχει δεχθεί σωματική κακοποίηση) στο κοντινότερο νοσοκομείο, αναζητώντας βοήθεια και αναφέροντας επακριβώς το περιστατικό,ώστε να λάβει τις πρώτες βοήθειες ή σε ιατροδικαστική υπηρεσία για να πιστοποιηθεί η κακοποίηση. Στη συνέχεια, το άτομο μπορεί να κινηθεί και σε νομικό επίπεδο.

    • Να απευθυνθεί στις εξειδικευμένες Κοινωνικές Υπηρεσίες που υπάρχουν και οι οποίες έχουν εφοδιαστεί με ειδικευμένο προσωπικό στο χειρισμό περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας για τη λήψη συμβουλευτικής και ψυχολογικής στήριξης.

Πολλοί ρωτούν και ενδιαφέρονται να μάθουν, αν υπάρχει, οριστική λύση για την εξάλλειψη του προβλήματος και επαναφορά των μελών της οικογένειας σε προγενέστερους ενδεχομένως  υγιείς τρόπους συμπεριφοράς: η απάντηση, που δίνουν οι επιστήμονες στο ερώτημα αυτό έχει άμεση σχέση με το βαθμό δέσμευσης των μελών της οικογένειας για ουσιαστική προσπάθεια μέσα από την παρακολούθηση ενός προγράμματος οικογενειακής θεραπείας για την αντιμετώπιση περιστατικών ενδοικογενειακής βίας.
Εν κατακλείδι, η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και συνήθη στις μέρες μας φαινόμενα, των οποίων οι συνέπειες έχουν αντίκτιπο και επηρεάζουν αρνητικά την κοινωνία. Οι επιστήμονες που ασχολούνται και μελετούν ευρύτερα το εν λόγω φαινόμενο έχουν περιγράψει αναρίθμητες λύσεις με σκοπό την αντιμετώπιση αλλά και γιατί όχι και την εξάλειψη αυτού του φαινομένου, οι οποίες ενδέχεται να ανταποκριθούν στο αίτημα βοήθειας του οποιουδήποτε θύματος της ενδοοικογενειακής βίας.

Να θυμάστε:
*       Πάντα υπάρχει τρόπος να πούμε ΟΧΙ στη βία και ΝΑΙ στη ζωή !!!

                                      
Πηγές:
2)      A.Giddens Η βία στην οικογένεια, Gutenberg, Αθήνα 2002 (σελ. 239)
3)      Β.Αρτινοπούλου, Ενδοοικογενειακή Κακοποίηση Γυναικών, Νομική Βιβλιοθήκη 2006 (σελ. 55-60)
4)       www.acrobase.gr
5)      www.wikipedia.com
6)      www.unicef.gr  


Αμάντα - Μια ιστορία ενδοσχολικής βίας


«Αμάντα»: Μια ιστορία ενδοσχολικής βίας
Των
Ηλιάνας Λυμπεράτου
Θεοδώρας Σχοινά
Ναταλίας Τζώρου
Το Πρόβλημα
Η ενδοσκοπική βία αποτελεί πλέον ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία τη σύγχρονη εποχή, καθώς αποκτά συνεχώς μεγαλύτερη διάσταση τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομηλίκων παιδιών με στόχο να προκληθεί πόνος ή αναστάτωση. Εμφανίζεται με τη μορφή του λεκτικού εκφοβισμού (κοροϊδία, διακρίσεις, σεξουαλικά σχόλια), του κοινωνικού εκφοβισμού (διάδοση φημών, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απομόνωση από την ομάδα), του σωματικού εκφοβισμού (χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές), του ηλεκτρονικού εκφοβισμού (εκβιασμός μέσω Διαδικτύου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή μέσω μηνυμάτων στο κινητό τηλέφωνο).
Οι συνέπειες
Όταν ένα παιδί είναι θύμα σχολικής βίας ή ακόμα και παρατηρητής τέτοιου φαινομένου, στιγματίζεται για πάντα και του προκαλείται μόνιμο ψυχολογικό τραύμα. Ακόμα και ο ίδιος ο θύτης παρατηρείται ότι συχνά  οδηγείται σε πράξεις αρνητικές για τη ζωή του (αυτοκτονία), καθώς στη διάρκεια του χρόνου αντιλαμβάνεται το λάθος του και μετανιώνει για αυτό.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ο θύτης δεν καταλαβαίνει ποτέ το λάθος το οποίο  έχει κάνει και εξακολουθεί να ασκεί πράξεις βίας. Στην πορεία αυτά τα άτομα πολλές φορές αποβάλλονται από το σχολείο, σε περίπτωση που γίνει αντιληπτό το φαινόμενο από τη διεύθυνση. Διαφορετικά τα συγκεκριμένα άτομα αναγκάζονται να παρατήσουν το σχολείο με τη θέλησή τους και υιοθετούν ως ενήλικες αντικοινωνική συμπεριφορά.
Τα παιδιά που γίνονται θύματα σχολικού εκφοβισμού αρχικά νοιώθουν φόβο, απόγνωση και παρουσιάζουν τάσεις φυγής. Αισθάνονται ότι απειλούνται, τρομάζουν, αρνούνται να πάνε σχολείο και παρουσιάζουν συμπτώματα σχολικής φοβίας. Μπορεί επίσης να γίνουν επιθετικά και νευρικά, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου τα ίδια τα παιδιά-θύματα μπορούν να γίνουν θύτες σε άλλα παιδιά ή στα αδέρφια τους στο σπίτι. Από την άλλη μεριά οι γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και δηλώνουν άγνοια.
Ποσοστά στην Ελλάδα:
  •  Το 10%-15% των μαθητών πέφτει θύμα διαφόρων μορφών βίας στο σχολείο.
  • Οι μαθητές που ασκούν βία, δηλαδή οι θύτες, υπολογίζεται ότι ξεπερνούν το 5% του συνόλου των μαθητών.
  • Έχει παρατηρηθεί ότι τα αγόρια εμπλέκονται περισσότερο σε περιστατικά σωματικής βίας σε σύγκριση με τα κορίτσια, τα οποία φαίνεται να εμπλέκονται πιο συχνά σε περιστατικά λεκτικής βίας.
  • Τα αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια εμπλέκονται πιο συχνά σε περιστατικά βίας, σε αναλογία 3 προς 1.
  • Τα περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού εκδηλώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, ενώ στο λύκειο μειώνονται.
  • Οι μισοί από τους μαθητές-θύματα βίας δεν αναφέρουν πουθενά το γεγονός, ενώ οι υπόλοιποι μισοί συνήθως το αναφέρουν σε φίλους τους και σπανιότερα στους εκπαιδευτικούς ή τους γονείς τους.

Η περίπτωση της Amanda Todd:
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η ιστορία της έφηβης Αμάντας, που έβαλε τέλος στην ζωή της μετά από σχολικό εκφοβισμό και έντονη ψυχολογική πίεση. Η Αμάντα Τοντ ήταν 12 χρονών και ζούσε στον Καναδά,  όταν άρχισε να μιλάει διαδικτυακά με ένα αγόρι πολύ μεγαλύτερό της. Τις ώρες που μιλούσανε εκείνος συνεχώς της έκανε κομπλιμέντα, ώσπου μια μέρα την έπεισε να του δείξει το στήθος της στέλνοντας του μια φωτογραφία. Αυτή ήταν η αρχή του μαρτυρίου της. Ο 32άχρονος «φίλος» της άρχισε να την εκβιάζει ότι αν δεν κάνει ό, τι ήθελε θα έστελνε τη φωτογραφία της στους συμμαθητές της. Όταν η Αμάντα αρνήθηκε εκείνος έστειλε την φωτογραφία της παντού. Από τότε και για τα επόμενα χρόνια η Αμάντα ζούσε μέσα στο άγχος και την κατάθλιψη. Έχασε τους φίλους της, απομονώθηκε από τους πάντες, έγινε στόχος κοροϊδίας και αναγκάστηκε να αλλάξει πολλές φορές σχολείο. Έφτασε ακόμα και στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, ενώ είχε ήδη επιχειρήσει μια φορά να βάλει τέλος στη ζωή της. Δεν μπορούσε να ησυχάσει. Όπου και να πήγαινε, εκείνος είχε τη φωτογραφία της και μάλιστα την τελευταία φορά δημιούργησε ψεύτικο προφίλ με αυτήν τη φωτογραφία κάνοντάς την ρεζίλι στους φίλους, που μόλις είχε αποκτήσει από το καινούργιο της σχολείο. Η Αμάντα δεν άντεξε και η δεύτερη απόπειρα πέτυχε.
Ήταν 15 χρονών μόνο!
Η Amanda Todd υπήρξε ένα από τα χιλιάδες θύματα εκφοβισμού που στο τέλος έβαλαν τέλος στην ζωή τους…


 
ΘΕΛΕΙΣ ΚΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ? 
ΔΡΑΣΕ ΤΩΡΑ..ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΘΥΜΑ Ή ΘΥΤΗΣ Ή ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΜΙΛΑ!!