Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

2014 - Συνέντευξη με τον αρχιτέκτονα & σουρεαλιστή ζωγράφο Γιάννη Αρτινόπουλο




Οι μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου Καρασπήλιου Αναστασία, Νικολακοπούλου Τζέμα, Φλωρούς Μαρίτα είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν, να μιλήσουν και να επεξεργαστούν από κοντα έργα του σουρεαλιστή ζωγράφου Αρτινόπουλου Γιάννη μέσω της συνέντευξης που τους παραχώρησε.



Πώς αποφασίσατε να σπουδάσετε αρχιτεκτονική και ποιά ήταν τα ερεθίσματά σας;
Από μικρός ζωγράφιζα. Όταν έφτασα στο Βέλγιο στην γειτονιά μου υπήρχε ένας αρχιτέκτονας που ήταν και κτηνοτρόφος, ήταν ηλικιωμένος  γύρω στα 50,  εγώ τότε ήμουν 15. Κάποια στιγμή γνωριστήκαμε και με δέχτηκε στο σπίτι του. Πήγαινα και άρχιζα και τραβούσα γραμμούλες στο σχεδιαστήριο του και τον έβλεπα με τα ρούχα του αγρότη να κάνει και σχέδια. Τέλος πάντων σιγά- σιγά πήγαινα εκεί και περνούσα δυο-τρεις ώρες και μου έδινε την πένα και μου έλεγε να χαράζω γραμμές. Έπειτα πήγα στην βραδινή τεχνική σχολή να γίνω εργολάβος δημοσίων έργων και εκεί πράγματι τελείωσα και σχεδιάζαμε βίλες. Έπειτα έδωσα στην ημερήσια αρχιτεκτονική και πέτυχα. Ταυτόχρονα γνώρισα τον Marcel Hastir. Πήγαινα και του έδειχνα περίεργες σκέψεις. Έτσι μου είπε να πάω στην σχολή. Δεν έπαιρναν όποιον και όποιον . Έπαιρναν ορισμένα παιδιά, άτομα που είχαν σκέψη. Ο MORIS MPEZA, μεγάλος χορευτής του 20ου  αιώνα, από εκεί ανακαλύφθηκε. Η σχολή μας έβγαζε μεγάλα ταλέντα. Δεν έμπαινες μέσα στην σχολή άμα δεν είχες φανταστικές ιδέες. Ήταν σχολή ζωγραφικής, μουσικής, τραγουδιού και χορού. Ήταν μια σχολή σπάνια υπό την επίβλεψη της βασιλικής σχολής του Βελγίου .Εγώ ήμουν τυχερός επειδή μου άρεσε. Έπειτα μην ξεχνάτε πως στο Βέλγιο έκανε κακοκαιρίες. Πάντα ο καιρός ήταν άσχημος και έκανα πέντε-έξι χρόνια να δω ήλιο .Πηγαίναμε σε νυχτερινές ακαδημίες και ντρεπόμασταν να μπούμε. Όποιος  δούλευε μπορούσε να πάει εκεί το βράδυ. Μιλάμε για ακαδημίες όμως, για ανθρώπους που σου μίλαγαν ευγενικά. Δεν ήταν οι άνθρωποι να περιφρονήσουν τον μαθητή αλλά τον βοηθούσαν. Ο καθηγητής σε βοηθούσε αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές ενδιαφέρονταν και ας ζωγράφιζαν αυτοί καλύτερα.

Τί υλικά χρησιμοποιείτε στους πίνακες  σας;
Τα κλασικά υλικά. Λαδομπογιά της ζωγραφικής, ακρυλικά. Ζωγραφίζω συνήθως πάνω σε πυκνωμένο ξύλο 4 εκ. γατί είναι πιο λεπτό και στερεό. Σπάνια χρησιμοποιώ τους μουσαμάδες. Δεν έχω πρόβλημα άλλωστε παλιά ζωγράφιζαν πάνω σε τάβλες συναρμολογημένες.

Πότε καταλάβατε πως είχατε κλίση στην ζωγραφική και με ποιον τρόπο;
Από μικρός, από πέντε-έξι χρονών. Πήγα στο Βέλγιο στην ηλικία των δώδεκα και πήγα να μάθω ακορντεόν που ήταν πιο μεγάλο από εμένα. Και σας είπα και για τον αρχιτέκτονα που ήταν εξαιρετικός κτηνοτρόφος και στα 15 μου πήγα στην νυχτερινή ακαδημία όπου σχεδιάζαμε κτίρια και πολλά άλλα πράγματα και στα 18 όταν πήρα το δίπλωμα μου μπήκα στην αρχιτεκτονική.  Εντωμεταξύ μπαίνοντας στην αρχιτεκτονική το ’67 μπήκα και στην ζωγραφική ταυτόχρονα.

Πόσο χρόνο την ημέρα ζωγραφίζετε;
 Πρέπει να κλείσεις οχτάωρο. Οι Βέλγοι λέγανε πως άμα δεν δουλέψεις οχτώ ώρες την ημέρα δεν αξίζεις ούτε ένα ποτήρι μπύρα. Η ζωγραφική χρειάζεται να είσαι ευσυνείδητος, χρειάζεται να δουλεύεις  πολύ. Στους μαθητές μου έλεγα να μην χρησιμοποιούν ποτέ γόμα. Άμα  μια γραμμή  είναι στραβή την επαναλαμβάνεις όσο χρειαστεί και με αυτόν τον τρόπο ελαφραίνει και το χέρι. Το δύσκολο είναι σε ένα παιδάκι 5 ετών να του μάθεις να κάνει απαλές κινήσεις ενώ στα μεγάλα παιδιά μπορείς να τους εξηγήσεις γιατί το θες αυτό πώς να χειριστούν την μύτη του μολυβιού.

Μπορεί κάποιος να μάθει μόνος του τουλάχιστον μέχρι κάποια ηλικία;
Πρέπει να οδηγηθεί. Μπορείς να μάθεις μόνος σου αλλά άμα δεν έχεις κάποιον να σου πει τα μυστικά και να σε οδηγήσει.. Για να σου δείξει κάποιος πως φτιάχνετε πρέπει να στο φτιάξει μπροστά σου. Βλέπω μερικούς που πηγαίνουν σε σχολές και τους βάζουν να ζωγραφίσουν ένα τετράγωνο. Πρέπει να τους δώσεις τον όγκο, τον φωτισμό. Στην αρχή θα είναι άσχημο στην συνέχεια θα καλυτερέψει, το κανείς μερικές φορές και θα του πάρεις τον αέρα.

Είχατε επιρροές από την οικογένεια σας; Μήπως ασχολούνταν με την ζωγραφική κάποιος από το οικογενειακό ή φιλικό σας περιβάλλον;
Όχι.

Ποιες είναι συνήθως οι πηγές έμπνευσης σας; Επηρεάζεστε από την επικαιρότητα;
Φυσικά επηρεάζομαι από τα θέματα της επικαιρότητας. Τα πάντα αποτελούν πηγές έμπνευσης. Ταινίες, σκηνές από βιβλία, ζωντανά αντικείμενα, τα οποία αναλύω. Άλλα με δυσκολεύουν άλλα με διευκολύνουν. Σιγά σιγά βγάζω μια έννοια των πραγμάτων και φτιάχνω τον πίνακα.
Αυτά που σας  δυσκολεύουν τα παραλείπετε;
Όχι, προσπαθώ να τα επαναφέρω πάλι. Δεν είναι δύσκολο να τα ζωγραφίσεις. Αλλά  ένα σουρεαλιστικό έργο πρέπει να έχει και έναν καλό τίτλο για να μπορέσεις να το συζητήσεις. Να σας πω την ιστορία του πινάκα και να σας βάλω σε ένα δρόμο που εσείς θα το σκεφτείτε διαφορετικά.
Όπως είπατε φοιτήσατε με τον Markel Hastier, πως ήταν σαν εμπειρία;
Ο κύριος Hastier ερχόταν έκανε τις πρώτες μολυβιές και έπρεπε εμείς πάνω σε αυτό να δουλέψουμε. Είχαμε το καβαλέτο μας, ένα τραπεζάκι δίπλα και περνούσε και κοιτούσε, σου έκανε νόημα με το χέρι του, σηκωνόσουν εσύ και έκανε λίγες διορθώσεις με το χέρι του πάνω στο χαρτί και συνέχιζες. Αλλά δεν έκρινε αν είναι καλό ή αν δεν είναι καλό. Το θέμα είναι να βγάλεις εσύ την δική σου πρωτότυπη εικόνα.
Διαβάσαμε στο βιογραφικό σας ότι η τελευταία έκθεση σας ήταν το 2012. Σκοπεύετε να παρουσιάσετε τις καινούριες σας δημιουργίες σύντομα;
Για να γίνει μια έκθεση πρέπει  να υπάρχει μια προετοιμασία. Επίσης μια έκθεση κοστίζει αρκετά. Και αν δεν πουλήσει; Και αν ο γκαλερίστας δεν έχει κάνει  προετοιμασία; Τώρα υπάρχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εάν δείτε την ιστοσελίδα και σας αρέσει τη στέλνετε σε φίλους. Αυτή η γνωριμία είναι καλύτερη γιατί και αυτοί θα τη στείλουν αλλού. Προκειμένου να ξοδέψω και να μην πουλήσω καλυτέρα έτσι.
 Ποια είναι η αγαπημένη σας δημιουργία και γιατί;
Όλοι οι πίνακες μου είναι καλοί. Είναι δύσκολο να σας πω, γιατί δεν κάνω την σκίαση, τη φυσική ζωγραφική, να πω πέτυχα καλυτέρα τα χρώματα του περιβάλλοντος  εδώ. Κάνω μια ζωγραφική που εγώ βάζω τα χρώματα που θέλω και ο κάθε πινάκας έχει χωριστά χρώματα, χωριστά σχήματα και είναι όλα με το ίδιο μεράκι και την ιδία αγάπη και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω.

Ποιο κοινό πιστεύετε πως αντιλαμβάνεται καλυτέρα τα έργα σας; Στην Ελλάδα ή στο Βέλγιο;
Στην Ελλάδα ο  σουρεαλισμός ήρθε πολύ αργά. Τον γνώριζαν μερικοί αλλά οι ευρωπαίοι τον γνώριζαν πολύ πιο νωρίς. Βέβαια τώρα και εδώ είναι πλέον γνωστός και δεν μπορώ να ξεχωρίσω.
Για ποιο λόγο ήρθατε στην Ναύπακτο;
Ζώντας στο Βέλγιο από τα 12 μου χρόνια μέχρι τα 42 στερήθηκα πολύ αυτή την πόλη. Όταν συνέβη κάτι στην προσωπική μου ζωή επέλεξα να έρθω στην Ναύπακτο για να γνωρίσω αυτή την πόλη στην οποία γεννήθηκα και από την οποία έφυγα 6 ετών, πήγα στο ορφανοτροφείο στην Καλαμάτα, τελείωσα το δημοτικό σχολείο και 12 ετών έφυγα για Βέλγιο. Δεν την έζησα την πόλη αυτή, την οποία όμως λάτρευα και μου έλειπε όλα αυτά τα χρόνια. Όπως ο Οδυσσέας έκανε το ταξίδι της περιπλάνησης και γύρισε στην Ιθάκη έτσι γύρισα στην δική μου Ιθάκη.

Αν κάποιο παιδί αποφάσιζε να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική η την ζωγραφική τι θα τον/την συμβουλεύατε;
Αν αγαπάει την αρχιτεκτονική ή την ζωγραφική να ασχοληθεί. Μπορεί να συναντήσει στην ζωή του πρόοδο, να ζήσει όπως πρέπει, μπορεί όμως να δυσκολευτεί να ζήσει όσο και καλός καλλιτέχνης να είναι. Αλλά δεν παύει όμως να δημιουργεί ή να είναι περιζήτητος.
Σας ευχαριστούμε για την συνέντευξη που μας παραχωρήσατε. Ήταν τιμή μας που μας φιλοξενήσατε στο χώρο σας και μας δώσατε την ευκαιρία να δούμε και να συζητήσουμε από κοντά τα έργα σας.
Ο σουρεαλισμός για εμένα είναι μια χαρά ζωής. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να ζω μέσα από τα χρώματα. Όταν υπάρχουν εκθέσεις νομίζω ότι εσείς τα νέα παιδιά δεν πρέπει να χάνετε την ευκαιρία να κάνετε έστω μια βόλτα, να κοιτάξετε και να φύγετε. Πήρατε ένα χαμόγελο από ένα έργο. Το χρώμα είναι χαμόγελο!