Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Δεκέμβριος 2014 – Συνέντευξη με τον τραγουδιστή Δημήτρη Μπάση





Στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης για την εορτή του Αγίου Νικολάου στην πόλη του Αντιρρίου οι μαθητές της Γ Γυμνασίου Μπανιά Αγγελίνα, Καμπάς Ηλίας, Μπίστικα Ντέμυ και Πετραλιά Εβελίνα είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν το γνωστό ερμηνευτή Δημήτρη Μπάση ο οποίος και ευγενικά παραχώρησε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη στα μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας του Γυμνασίου. Ο ποιοτικός καλλιτέχνης φιλικός και προσιτός στους μαθητές, υπό την εποπτεία του Θεολόγου του Γυμνασίου, π. Πολύκαρπου Θεοφάνη, μοιράστηκε μαζί τους σκέψεις και προβληματισμούς για την καριέρα του, την τέχνη και τη ζωή.

Τι έχει αλλάξει στο χώρο της μουσικής από τις αρχές της σταδιοδρομίας σας μέχρι τις μέρες μας;
Καταρχήν αυτό που έχει αλλάξει στις μέρες μας, ειδικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είναι η μεγάλη οικονομική κρίση που έρχεται να επηρεάσει και το χώρο των τεχνών, των θεαμάτων, των συναυλιών και ειδικά την κατάρρευση του μηχανισμού της δισκογραφίας. Διέρχεται μια κρίση το τραγούδι, αλλά πιστεύω, όπως έχει δείξει η ιστορία, ότι πάντα σε κρίσεις οικονομικές, πολιτικές και άλλες ξεκαθαρίζει το τοπίο από αυτούς που είναι υπερτιμημένοι και δημιουργούνται ευκαιρίες για να εμφανιστούν νέα πρόσωπα. Είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ καλύτερα για τη μουσική και το τραγούδι.

Θεωρείτε ότι η δημοτική μουσική αποτελεί συνέχεια της βυζαντινής μουσικής;
Σαφώς. Όλα ξεκινούν από τη βυζαντινή μουσική. Αν κάναμε μια μουσική διαδρομή, θα βλέπαμε ότι η βυζαντινή μουσική και η εξέλιξη της μουσικής προέρχεται από εκεί. Μετά τη βυζαντινή μουσική περνάμε στην εποχή του παραδοσιακού δημοτικού τραγουδιού.  Βλέπουμε ότι πολλά δημοτικά τραγούδια έχουν γραφεί με βυζαντινούς φθόγγους. Τους δρόμους της βυζαντινής μουσικής τους έχουν δανειστεί όλα τα είδη της μουσικής. Η παραδοσιακή μουσική επηρεάζεται από τη βυζαντινή μουσική και στη συνέχεια δημιουργείται το ρεμπέτικο, το παλιό λαϊκό και το λαϊκό τραγούδι του σήμερα. Οι ρίζες της σημερινής μουσικής είναι πολύ βαθιές και φτάνουν στη βυζαντινή μουσική.

Γνωρίζουμε ότι συνεργαστήκατε κατά καιρούς με πολύ μεγάλα ονόματα. Ποια από αυτές τις συνεργασίες αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα σας;
Όλες οι συνεργασίες  για  μένα υπήρξαν σημαντικές, διότι είναι μία αλυσίδα που δεν μπορείς να αφαιρέσεις κανένα κρίκο, γιατί η κάθε συνεργασία  αποτελούσε πάντα εφαλτήριο για μια επόμενη καλύτερη συνεργασία. Αλλά θα μπορούσα να ξεχωρίσω τρεις σημαντικούς σταθμούς στη ζωή μου. Ο πρώτος σταθμός είναι ο Σταμάτης Κραουνάκης  ο οποίος με ανακαλύπτει και μου δίνει την ευκαιρία να κατέβω στην Αθήνα. Ο δεύτερος πολύ μεγάλος σταθμός  είναι η συνεργασία μου με το Χρήστο Νικολόπουλο,  καθώς είναι ο άνθρωπος που με πρωτοσυστήνει  στο κοινό δισκογραφικά και  κάνω  μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες και ουσιαστικά η δισκογραφική μου σταδιοδρομία ξεκινάει από αυτόν. Και ο τρίτος είναι η γνωριμία μου και η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη με τον οποίο κάναμε δύο δίσκους και συγκεκριμένα ο ένας δίσκος ήταν επανεκτέλεση ενός από τα σπουδαιότερα έργα του, το «Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού», μετά από 40 χρόνια από την πρώτη του εκτέλεση κι αυτή τη φορά ολοκληρωμένο.  Το συγκεκριμένο έργο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1961 με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, χωρίς όμως να είναι ολοκληρωμένο, καθώς λογοκρίθηκαν κάποια τραγούδια. Αυτοί  λοιπόν θα έλεγα είναι οι πιο σημαντικοί σταθμοί για μένα αλλά θεωρώ ότι όλες μου οι συνεργασίες είναι σημαντικές, γιατί, όπως ανέφερα πριν, η κάθε μια ήταν ένας κρίκος μιας αλυσίδας που με βοήθησε να δημιουργήσω ό,τι έχω δημιουργήσει ως Δημήτρης Μπάσης.

Στην εποχή μας ανθεί το φαινόμενο της πειρατικής μουσικής μέσω της παράνομης δημιουργίας CD. Ποια είναι η θέση σας απέναντι σε αυτό το φαινόμενο κι αν σας έχει επηρεάσει επαγγελματικά;
Το καταδικάζω αυτό το φαινόμενο και νομίζω πως κάθε καλλιτέχνης το ίδιο κάνει. Όλα τα τραγούδια που εμπεριέχονται σ’ έναν δίσκο αποτελούν αντικείμενα πνευματικής ιδιοκτησίας. Επίσης, πίσω από έναν δίσκο κρύβονται πολλές ώρες δουλειάς, ίσως και χρόνια εργασίας, οπότε είναι πολύ άδικο όλη αυτή η πνευματική ιδιοκτησία να υποκλέπτεται με έναν τρόπο τέτοιο, δηλαδή με την πειρατεία που εκμεταλλεύεται τα πνευματικά δικαιώματα των CD, είτε με οποιονδήποτε άλλο ανήθικο κατά τη γνώμη μου τρόπο. Ήδη μέσα από το διαδίκτυο υπάρχει τρόπος να κατεβάζουμε τραγούδια. Το κακό είναι πως μέσα από αυτή την κλοπή έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια η κρίση της μουσικής βιομηχανίας και της δισκογραφίας, δεν γίνονται πια παραγωγές καλές, δεν γίνονται πια δίσκοι όπως παλιά, διότι δεν αγοράζονται τώρα πια οι δίσκοι λόγω της οικονομικής κρίσης,  και γιατί επίσης υπάρχει πολύ μεγάλη πειρατεία. Το σύνθημα δηλαδή το οποίο λέμε ότι « η πειρατεία σκοτώνει », είναι γεγονός και πραγματικότητα.

Συχνά προβάλλονται στην τηλεόραση διαγωνισμοί τραγουδιού, τα λεγόμενα σόου ταλέντων που συχνά στοχεύουν ακόμα και σε παιδιά. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά τα σόου;
Είτε αυτά αφορούν μικρά παιδιά είτε μεγάλους, δεν πιστεύω σε αυτά τα σόου, γιατί είναι μία εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση της ελπίδας. Δίνουν την ελπίδα σε νέους ανθρώπους, προσφέροντάς τους μια ευκαιρία, η οποία όμως, όπως έχουμε δει, δεν οδηγεί πουθενά. Την επόμενη τηλεοπτική σεζόν ξεκινά ένα νέο παιχνίδι, ξεχνάμε τους παλιότερους και ασχολούμαστε με το νέο σόου ταλέντων και τους καινούργιους συμμετέχοντες. Αυτά τα σόου τα έχουν ονομάσει κατά καιρούς μουσικές ακαδημίες που δεν ασχολούνται με την ουσία της μουσικής. Η ουσία της μουσικής είναι να διδάξεις στα παιδιά ποιος είναι ο Θεοδωράκης, ποιος είναι ο Χατζιδάκις, ποιος είναι ο Ξαρχάκος και όχι πώς πρέπει να «είμαι ντυμένος την Κυριακή που θα διαγωνιστώ στο live». Δίνουν πολλή βάση στην εικόνα και όχι στην ουσιαστική μουσική. Όσον αφορά τα σόου ταλέντων που ασχολούνται με μικρά παιδιά, είμαι τελείως αντίθετος.

Τι συμβουλή θα δίνατε στα νέα παιδιά, που ξεκινούν τώρα, να εργάζονται στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας;
Να έχουν σαφώς το «Γνώθι σε αυτόν», εννοώ φυσικά πως με αυτόν τον χώρο θα πρέπει να ασχολούνται μόνο όσοι έχουν πραγματικά ταλέντο και να εξοπλιστούν με όσες περισσότερες γνώσεις μπορούν. Όταν ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική, πέρα από τις νότες που θα μάθεις και τη θεωρία της μουσικής που θα διδαχτείς, θα πρέπει να διδαχθείς και ποιος είναι ο Μ. Χατζιδάκις, ο Μ. Θεοδωράκης, ο Σ. Ξαρχάκος κλπ.... Αυτοί αποτελούν τον πλούτο της ελληνικής μουσικής για μένα. Είναι ιδιαίτερα λαμπερός ο χώρος της μουσικής, απαιτεί πολύ μεγάλη υπομονή και εγώ δίνω πάντα μια συμβουλή, ότι αυτός που έχει πραγματικά ταλέντο, κάποια στιγμή θα ανταμειφθεί.

Με τα μάτια της καλλιτεχνικής σας ευαισθησίας  πως βλέπετε την Ελλάδα σήμερα;
Αγαπώ την Ελλάδα όπως και οι περισσότεροι , και επειδή ταξιδεύω πάρα πολύ, κάθε φορά που φεύγω εκτός Ελλάδος και μένω αρκετές μέρες στο εξωτερικό, καταλαβαίνω το μεγαλείο της χώρας μας, την ομορφιά της. Αυτός ο τόπος έχει κάτι που σε τραβάει να γυρίσεις πίσω. Η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα πολύ πονεμένη, προσπαθεί να ξεπεράσει όλα αυτά που έχουν συμβεί καθώς βιώνει έναν οικονομικό πόλεμο. Πιστεύω όμως ότι οι Έλληνες είμαστε δυνατοί , έχουμε περάσει και χειρότερα. Πιστεύω πάρα πολύ σε αυτή τη χώρα, στους ανθρώπους. Πολλοί λένε το ωραιότερο οικόπεδο του κόσμου είναι η Ελλάδα , εγώ συμφωνώ με αυτό και πιστεύω ότι αυτή η χώρα έχει μέλλον.