Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

2014 - ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΛΕΥΚΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

Αποτελεί ο Χριστιανισμός κίνητρο για την ανάπτυξη δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας;


Όχι μόνο το πιστεύω, αλλά ο Χριστιανισμός ήταν είναι και θα είναι δεσμός μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων. Η Βουλγαρία πήρε το Χριστιανισμό από το Βυζάντιο. Δεσμοί και αγάπη μεταξύ των δύο αυτών λαών υπάρχει και κανείς δεν μπορεί να τους αγνοήσει. Σε αντίθεση με την επίσης Ορθόδοξη Χριστιανική Ρωσία, η Βουλγαρία διατήρησε τις συνήθειες έτσι ακριβώς όπως της μεταδόθηκαν από την Ελλάδα. Οι παραδόσεις στη μουσική και την αμφίεση είναι κοινές. Όταν ένας Έλληνας μπει σε ένα Βουλγαρικό Ναό αισθάνεται σαν να βρίσκεται στην Ελλάδα· ένας Βούλγαρος σε έναν Ελληνικό Ναό αντίστοιχα. Στη Ρωσία βέβαια τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Γι’ αυτό λοιπόν πιστεύω πως υπάρχει πολλή αγάπη και νομίζω ότι και στο μέλλον έτσι θα είναι. Είμαστε γείτονες και Χριστιανοί. Παρά τα προβλήματα του παρελθόντος κρατάμε όχι αυτά που μας χωρίζουν αλλά αυτά που μας ενώνουν, που είναι μάλιστα πολύ περισσότερα.

Προσωπικά όπου κι αν πήγαινα στην Ελλάδα έβρισκα αγάπη και αδελφοσύνη. Τη θεωρώ πλέον πατρίδα μου. Ο μέγας Αλέξανδρος είχε πει: «Πατρίδα σου είναι εκεί που είσαι». Χρειαζόμαστε ωραίες σχέσεις κι επαφές για να δημιουργηθούν δεσμοί.


Σήμερα ακούμε συχνά για φαινόμενα σατανισμού, θρησκευτικές συγκρούσεις στην Ανατολή και διωγμούς Χριστιανών. Τι μπορεί να κάνει η Εκκλησία για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων;


Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών είναι αρκετά δύσκολη για την Εκκλησία, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δίλημμα. Αν αποφασίσει να εμπλακεί και να παλέψει για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, θα κατηγορηθεί ότι μπερδεύεται με τις υποθέσεις του κράτους. Πάλι όμως αν μείνει αδρανής θα σχολιαστεί ότι δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Εκκλησία δεν είναι μόνο οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, αλλά και εμείς. Αν εμείς απαντήσουμε τι θέλουμε να συμβεί, τότε και η Εκκλησία θα απαντήσει και θα πράξει. Δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο από την Εκκλησία γιατί τότε δεν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε. Δεν πρέπει να είμαστε φανατικοί, αλλά ούτε και να αφήνουμε τους άλλους να μας κάνουν κακό. Ένα κτίριο χτίζεται από τα θεμέλια προς την κορυφή, αλλά εμείς κοιτάζουμε δυστυχώς από την κορυφή προς το έδαφος.

Τι συνέπειες είχε ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων στον πολιτισμό τους;

Οι συνέπειες του εκχριστιανισμού τους ήταν οι ίδιες με αυτές του εκχριστιανισμού των Ελλήνων. Έλληνες και Βούλγαροι είμαστε ένα. Ό,τι χρησιμοποίησε η Ελλάδα χρησιμοποίησε η Βουλγαρία. Ό,τι βλέπουμε στην Ελλάδα, βλέπουμε και στη Βουλγαρία. Η Βουλγαρία έγινε αυτόνομη Εκκλησία από το Βυζάντιο, γιατί οι πρώτοι Αρχιερείς ήρθαν από το Βυζάντιο. Είμαστε ενωμένοι με την πίστη μας.


Γιατί επιλέξατε να ζήσετε Στη Βουλγαρία, παρόλο που ζήσατε πολλά χρόνια στην Ελλάδα;


Όταν νέος ήμουν στο Κιλκίς για σπουδές στο Θεολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όλοι μου έλεγαν να γίνω Διάκονος εκεί και να έρθω στη Μητρόπολη. Δεν ήξερα ακόμη Ελληνικά, αλλά οι Ιερείς και οι οικογένειες ήθελαν να μείνω στην Ελλάδα. Ένα χρόνο μετά, όταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας με ήθελαν να μείνω στη Ρωσία της οποίας τη γλώσσα γνώριζα γιατί ήταν υποχρεωτικό μάθημα στο σχολείο. Είχα δώσει τα χαρτιά μου στην Ελλάδα, ήμουν εκεί Ιερέας και είχα τη δική μου Ενορία, όπως και πολλοί Σέρβοι και Ρουμάνοι. Πολλοί με παρότρυναν να μείνω στην Ελλάδα, αλλά αγαπούσα τη χώρα μου και πίστευα ότι ο κόσμος στη Βουλγαρία είχε ανάγκη την Εκκλησία, γιατί για πολλά χρόνια ζούσαν απομακρυσμένοι από αυτήν λόγω του αθεϊστικού καθεστώτος. Παράλληλα στη Βουλγαρική Εκκλησία δεν υπήρχαν νέοι άνθρωποι και δεν είχαμε πνευματικό, κοινωνικό και Εκκλησιαστικό έργο. Στη ζωή μου επιλέγω πάντα το δύσκολο. Ήθελα να προσφέρω, να αφήσω και εγώ κάτι στη χώρα μου.


Στη Βουλγαρία οι μαθητές δεν διδάσκονται Θρησκευτικά. Πώς μπορούν οι νέοι να μάθουν για το Θεό;


Στη Βουλγαρία είναι όλοι Χριστιανοί. Την περίοδο 1944-1950 οι Εκκλησίες ήταν κλειστές και δεν υπήρχε πνευματική ζωή. Έτσι οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία. Τις γιορτές ο κόσμος πηγαίνει στην Εκκλησία, αλλά μόνο σαν «μόδα». Η πίστη τους δεν είναι τόσο ισχυρή. Εμείς προσπαθούμε να τους δείξουμε πώς να συμπεριφερθούν στην Εκκλησία  και να δημιουργήσουμε πνευματική και λειτουργική ζωή. Τις Κυριακές κάνω μια εκπομπή στο ράδιο για μισή ώρα, σαν απλή κουβέντα-κήρυγμα για το αποστολικό έργο. Γίνεται ανάγνωση του Ευαγγελίου σε απλή γλώσσα χωρίς θεολογικούς και φιλοσοφικούς όρους για να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Δε θέλουμε να πούμε απλά δυο λόγια, αλλά να δημιουργήσουμε μια σχέση με την επαφή, με την πίστη. Η εκκλησία δίνει ελευθερία. Όποιος αγαπάει το Θεό, κάνει ό,τι θέλει. Όποιο δρόμο κι αν πάρει ο καθένας, ο Θεός θα βοηθήσει και θα δώσει ό,τι χρειαζόμαστε.


Αγγελίνα Μπανιά

Μαρία Τσάκωνα

Κωνσταντίνα Σωτηροπούλου

Μιχαήλ Σιδέρης

Γ΄ Γυμνασίου