Δημοσιογραφικός Όμιλος Εκπαιδευτηρίων Πάνου

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Όλοι διαφορετικοί.. Όλοι ίσοι.. Και με τα ίδια δικαιώματα!


3 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Μια μέρα που αποτελεί μια πολύ καλή ευκαιρία για τα παιδιά, να γνωρίσουν λίγο καλύτερα τα άτομα αυτά και τον τρόπο ζωής τους. Mέλη της δημοσιογραφικής ομάδας της Γ΄ Δημοτικού του σχολείου μας, με αφορμή τη γενικότερη ενημέρωση και ευαισθητοποίησή τους για το συγκεκριμένο θέμα, είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το Δημαρχείο Ναυπάκτου και να συνομιλήσουν με έναν εργαζόμενο του δήμου Ναυπακτίας, ο οποίος αντιμετωπίζει μια κινητική αναπηρία. Ο κύριος Σπύρος Θεοφάνης δέχτηκε να μιλήσει στους μαθητές μας για τον τρόπο με τον οποίο βιώνει και αντιμετωπίζει καθημερινά την αναπηρία του, καθώς και για το πώς τον αντιμετωπίζουν οι συνάνθρωποί του. Στόχος της συγκεκριμένης συνέντευξης, είναι να αναγνωριστεί από όλους, ότι τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ίσα δικαιώματα στη ζωή, και πως τα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και θαυμασμό για τον δύσκολο αγώνα που δίνουν καθημερινά.


·         Καλημέρα κύριε Θεοφάνη. Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για εσάς; 
      Καλημέρα σας παιδιά. Ονομάζομαι Σπύρος Θεοφάνης, μένω στη Ναύπακτο και εργάζομαι στον δήμο Ναυπακτίας.


·        Θα μπορούσατε να μας πείτε ποια ήταν η αιτία της αναπηρίας σας;
     Βεβαίως. Σε σχετικά μικρή ηλικία, κάποιοι γιατροί εντόπισαν ένα μικρό πρόβλημα στην υγεία μου. Δυστυχώς, εγώ αμέλησα να το προσέξω παραπάνω και λίγα χρόνια αργότερα έπαθα ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο μου δημιούργησε αυτή την κινητική αναπηρία.

·         Πώς αντιμετωπίσατε το πρόβλημά σας; Μετά από πόσο καιρό επιστρέψατε στη δουλειά σας;
      Ήμουν περίπου τρία χρόνια εκτός εργασίας. Αρχικά, ήμουν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ, στην Αθήνα. Έπειτα, έμεινα για λίγο καιρό στον Ερυθρό Σταυρό και αφού βγήκα από το νοσοκομείο, ενοικίασα σπίτι στην Αθήνα, για να κάνω τις απαραίτητες φυσιοθεραπείες στο Ίδρυμα αποκατάστασης Αγίων Αναργύρων. Αναγκάστηκα να μείνω εκεί, διότι δυστυχώς, εδώ, στην επαρχία δεν υπάρχουν μεγάλα και οργανωμένα κέντρα αποκατάστασης αναπήρων. Εκεί είχε πλήρη εξοπλισμό, πολλά όργανα γυμναστικής και πισίνα. Ήταν αρκετά αυτά που έπρεπε να κάνω καθημερινά, όμως δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή να τα παρατήσω.

·         Πώς σας αντιμετώπισαν οι δικοί σας άνθρωποι; Φανταζόμαστε πως θα ήταν πολύ δύσκολο για αυτούς.
     Όταν έγινε όλο αυτό, η κόρη μου ετοιμαζόταν να πάει στην Α΄ Δημοτικού. Εγώ εκείνη την περίοδο και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως σας είπα, έπρεπε να εγκατασταθώ στην Αθήνα. Η κόρη μου, λοιπόν, κάθε Σαββατοκύριακο ερχόταν και έμενε μαζί μου. Ακόμα και στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στην αρχή μάλιστα δε δεχόταν να βγει καθόλου από το σπίτι, ήθελε να μένει συνέχεια μαζί μου. Μετά από αρκετό καιρό κατάφερα να την πείσω να βγει με τη μητέρα της για φαγητό σε ένα εστιατόριο κοντά στο σπίτι.

·         Μπορείτε να μας περιγράψετε μια ημέρα της καθημερινότητάς σας;
     Πολύ εύκολα! Το πρωί θα ξυπνήσω, θα σηκωθώ και θα μπω στο αναπηρικό αμαξίδιο. Θα κάνω τις διαδικασίες που κάνουμε όλοι πριν φύγουμε από το σπίτι, θα πάρω τη φαρμακευτική μου αγωγή και έπειτα θα πάω στη δουλειά μου με το ηλεκτροκίνητο αναπηρικό αμαξίδιο. Από παλιά είχα ως αγαπημένη συνήθεια να πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας το πρωί στο γραφείο, κάτι που συνεχίζω ακόμη και σήμερα. Το μεσημέρι θα επιστρέψω στο σπίτι, θα ξεκουραστώ και θα περάσω το απόγευμα με τη σύζυγό μου. Επίσης, κάνω καθημερινή γυμναστική.

·         Τι είδους γυμναστική κάνετε;

Συνήθως κάνω απλές ασκήσεις στο κρεβάτι, ανεβάζω και κατεβάζω τα πόδια μου. Έχω και ένα μηχάνημα ορθοστάτισης και βάδισης, που ονομάζεται walkabout. Μπαίνω όρθιος μέσα σε αυτό και με βοηθάει να κάνω μικρά και σταθερά βήματα.


·         Αναφέρατε νωρίτερα ότι πηγαίνετε στη δουλειά με ηλεκτροκίνητο αναπηρικό αμαξίδιο. Είναι ασφαλές να μετακινείστε με αυτό στον δρόμο; Σας προσέχουν οι οδηγοί;
   Κοιτάξτε παιδιά, ο δρόμος θέλει πάντοτε προσοχή. Είτε είσαι με αναπηρικό αμαξίδιο, είτε με ποδήλατο, είτε μηχανή ή και αυτοκίνητο. Υπάρχει μια μικρή μερίδα οδηγών που δεν προσέχει, όχι μόνο εμένα που βρίσκομαι σε αναπηρικό αμαξίδιο, ούτε τα ποδήλατα, ούτε τα μηχανάκια προσέχει. Οπότε εμείς πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας και να συμπεριφερόμαστε σωστά στον δρόμο, πρέπει όμως να προσέχουμε και τις κινήσεις των άλλων, και από εκεί και πέρα είναι στη δική τους ευχέρεια να μας προσέξουν και οι ίδιοι.
  

·         Πόσο ενδιαφέρον δείχνει το κράτος για τα άτομα με αναπηρίες;
     Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το κράτος πρέπει να δίνει ένα χρηματικό βοήθημα στα άτομα με ειδικές ανάγκες, προκειμένου να καλύψουν τη φαρμακευτική τους αγωγή και τις φυσιοθεραπείες ή τις εξετάσεις τους. Σε αυτό η κυβέρνηση είναι συνεπής. Όσον αφορά όμως κάποια πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας, όπως τις ράμπες που πρέπει να υπάρχουν σε κάθε πεζοδρόμιο, όπως επίσης προβλέπει η νομοθεσία, για αυτό δυστυχώς δεν έχει φροντίσει το κράτος.

·         Δηλαδή, στην πόλη μας θεωρείτε ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν όπως πρέπει στον δρόμο;
     Δύσκολα εξυπηρετούνται. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά και για τους ηλικιωμένους με τα μπαστούνια τους και για τις μητέρες με τα καροτσάκια. Πολλά μαγαζιά έχουν βγάλει τραπεζοκαθίσματα πάνω στα πεζοδρόμια, ενώ συχνά βλέπεις κολώνες ή ακόμα και πορτοκαλιές πάνω σε αυτά, κάτι που δυσκολεύει την καθημερινή μας μετακίνηση.

·         Μπορεί ένα άτομο με ειδικές ανάγκες να βρει εύκολα εργασία;
      Στις μέρες μας, πολύ πιο εύκολα από ότι παλαιότερα. Το κράτος, καταρχάς, όταν  προκηρύσσει θέσεις εργασίας, είναι υποχρεωμένο να προσλάβει ένα ποσοστό ατόμων με ειδικές ανάγκες. Για να σας δώσω να καταλάβετε, εάν πρέπει να προσληφθούν δέκα άτομα σε μια δομή, οι δύο από αυτούς πρέπει να είναι Α.ΜΕ.Α. Στα τηλεφωνικά κέντρα, αρκετά συχνά, διορίζονται τυφλά άτομα, αλλά και σε θέσεις γραφείου, καθώς πλέον υπάρχουν πληκτρολόγια υπολογιστών τα οποία περιλαμβάνουν τη γραφή των τυφλών. Αλλά και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, από όσο γνωρίζω, ανάλογα με τον βαθμό αναπηρίας και τις ικανότητες κάποιου, προτιμώνται άτομα με ειδικές ανάγκες, καθώς αυτές οι θέσεις επιδοτούνται και ο ιδιώτης έχει λιγότερα έξοδα.


·         Σύμφωνα με την εμπειρία σας, πώς βλέπει ο κόσμος έναν άνθρωπο με αναπηρία; Πώς αντιμετωπίζει, δηλαδή, η κοινωνία αυτά τα άτομα;
     Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ίσα. Δεν πιστεύω ότι λόγω της αναπηρίας μου πρέπει να έχω κάποια πλεονεκτήματα έναντι των άλλων, ούτε φυσικά και μειονεκτήματα. Νομίζω ότι ο κόσμος πλέον έχει εξοικειωθεί με τα Α.ΜΕ.Α και δεν τα αντιμετωπίζει με προκατάληψη, όπως γινόταν παλαιότερα.

·         Τι έχετε διδαχθεί από την περιπέτεια της υγείας σας;
    Καταρχάς αυτό που θέλω να σας πω και να το θυμάστε πάντα, είναι ότι η υγεία μας είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Μια συμβουλή, λοιπόν, έχω να σας δώσω: να μην αμελείτε την υγεία σας. Πρέπει όλοι να πηγαίνουμε στο γιατρό και να κάνουμε πάντα τις απαραίτητες εξετάσεις, προκείμενου να διασφαλίσουμε ότι δεν θα έχουμε ανεπιθύμητα προβλήματα υγείας στο μέλλον. Αλλά ακόμα και αν συμβεί κάτι, πρέπει να μάθουμε να είμαστε δυνατοί και να προσπαθούμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, όσο μας το επιτρέπει το πρόβλημά μας.

·         Κύριε Θεοφάνη, μια τελευταία ερώτηση. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε στον κόσμο;
     Το μήνυμα είναι ένα: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε ίσα δικαιώματα στη ζωή και στην εργασία. Και φυσικά, ότι δεν πρέπει να χάνουμε ποτέ την ελπίδα μας!